De flexibele opiniemaker verdedigt wekelijks een opinie waaraan op dat moment behoefte is. Ditmaal: woorden van opiniemakers moeten zonder consequenties blijven.
Het was een vreselijke week voor opiniemakers met politieke ambities. Columnist en allround handige jongen Onno Aerden was het eerste slachtoffer van de eigen mening. Hij was pas drie uur woordvoerder van Pieter Omtzigt of hij was alweer vertrokken omdat hij eerder dit jaar de BBB ‘een gezwel’ had genoemd. Een dag later trok columnist Yesim Candan zich terug als kandidaat van D66. Ze had in een column geschreven dat je Sigrid Kaag best een heks mag noemen én gesolliciteerd bij de partij die deels verantwoordelijk is voor de bedreigingen aan haar adres.
Dat politieke partijen graag opiniemakers inlijven is begrijpelijk; een goede opiniemaker is in staat om wekelijks ophef te creëren over een onderwerp naar keuze, terwijl de meeste Kamerleden dat niet eens voor elkaar krijgen in vier jaar. Betrek een opiniemaker bij je partij, is de gedachte, en de spotlights zijn all yours. Klinkt logisch, maar dan vergeten we hóé opiniemakers die aandacht genereren: door de hele tijd maar gewoon allerlei willekeurige dingen te vinden. Het maakt niet uit welke visie achter de mening van de week zit, zolang mensen er maar iets bij voelen. Een consistent wereldbeeld helpt dan niet, waar dat voor een politieke carrière juist een pré is.
Ik vermoed dat opiniemaker Rosanne Hertzberger, die onlangs haar twitteraccount verwijderde, op de lijst van Omtzigt komt te staan. Ze heeft ontzettend veel woestmakende standpunten ingenomen, maar dat is nou eenmaal haar werk. Geef onze uitgevers de schuld, want het is hun verdienmodel: wij provoceren en zij zetten dan advertenties om die provocatie heen. Daarom stel ik voor dat opiniemakers in de Tweede Kamer nooit verantwoordelijk mogen worden gehouden voor hun woorden. Laat ze doen waar ze goed in zijn en loop ze niet voor de voeten met het vermoeiende idee dat acties consequenties kunnen hebben.
Source: Volkskrant