Talrijker en talrijker worden ze, de jonge biculturele makers in de creatieve en culturele hoek die behendig de poortwachters weten te omzeilen en hun eigen verhalen op hun voorwaarden en op hun manier weten te vertellen. Van een kledingmerk als Daily Paper tot een acteur als Achmed Akkabi of theatermaker Sadettin Kirmiziyüz - ze drukken zichzelf uit zonder tussenkomst van de geijkte smaakbepalers, en voegen op die manier broodnodige nieuwe perspectieven toe aan het Nederland van nu.
Op dat lijstje hoort ook de Rotterdamse fotograaf Marwan Magroun. De Tunesisch-Nederlandse Magroun was in 2022 Fotograaf des Vaderlands en maakte daarvoor een prijswinnende fotoserie, The Life of Fathers, over alleenstaande vaders met een migratieachtergrond. Maandagavond was op NPO 2 een korte documentaire met dezelfde titel te zien. Het was ook een portret van Magroun zelf en van de redenen waarom hij ooit besloot om van fotograferen zijn professie te maken.
Na 9/11 werden migrantenjongeren vooral op een stigmatiserende manier op beeld gevangen, horen we Magroun vertellen. Hij wilde ‘niet meer ter functie van een ander zijn’, niet meer gedefinieerd worden door mensen die hem en zijn wereld niet van binnenuit kennen.
Dat is ook het idee achter The Life of Fathers. Toegevoegde waarde van de documentaire-versie is dat we Magrouns onderwerpen – alleenstaande vaders – nu ook kunnen zien en horen terwijl ze met het vaderschap bezig zijn. ‘Vaderschap betekent een zieltje begeleiden naar zijn grootsheid’, vertelt een goede vriend van Magroun terwijl hij met zijn zoon dolt.
Heel even in de korte documentaire ligt zoetsappigheid op de loer. Een kritiekloze ode aan alleenstaande vaders, terwijl het probleem van afwezige vaders, ondanks het cliché, wel degelijk bestaat, en van aanzienlijke omvang is. Maar dan ontmoet Magroun een andere vriend, ook vader, ook iemand die het ouderschap serieus neemt. Helaas werkt zijn ex-vrouw niet altijd mee en zien we de vriend zijn ergernis verbijten over een moeizaam co-ouderschap. Het bestaat niet alleen maar uit leuke uitjes en toffe vader-kindmomenten, dat alleenstaande vaderschap.
De dieperliggende reden voor The Life of Fathers is een persoonlijke pijn bij Magroun. Hij groeide zelf op zonder zijn vader en had alleen zijn moeder, met wie hij in zijn jeugd niet een al te beste relatie had. Fragmenten opgenomen in Tunesië maken duidelijk dat die moeizame relatie met zijn moeder inmiddels gladgestreken is. De ‘ik-hou-van-jou’s’ zijn niet van de lucht.
Aan het Tunesische strand hebben Magroun en zijn moeder een teder moment, waarin zij openhartig vertelt over de uitdagingen waarvoor zij als alleenstaande moeder van drie kinderen stond. Dit soort intimiteit tussen een biculturele man en zijn moeder, een lieve hoofddoek dragende vrouw, is zeldzaam op de Nederlandse tv. Alleen een Magroun had dit kunnen maken.
‘Hoe zou ik het doen als vader?’, vraagt Magroun tot slot aan zijn moeder. ‘Je zou een hele goede vader zijn’, antwoordt ze geruststellend. En dan de heerlijke uitsmijter: ‘Net als je moeder.’
Source: Volkskrant