Hoogleraar energietechnologie David Smeulders maakt een denkfout. Hij stelt dat de kans bestaat dat we over tien jaar ‘of te veel CO2 uitstoten, of dat de industrie vertrokken is. Dat willen we geen van beide’. Waarom zou de industrie niet kunnen vertrekken? Een deel van het klimaatprobleem is veroorzaakt doordat we wereldwijd met energiedragers hebben lopen zeulen.
Waarom zouden we niet gaan produceren op plekken waar (groene) energie is? Dus bijvoorbeeld in Noord-Afrika, waar genoeg zon en wind is. Dat levert werkgelegenheid op in die landen, waarmee we economische migratie voorkomen. De vacatures hier, in zorg, onderwijs en woningbouw, kunnen dan worden ingevuld door degenen die nu in de ‘industrie’ werken. De energietransitie vereist ‘omdenken’.
Andries Krijgsman, Demen
Het geld mag rollen met de verkiezingen in aantocht. De miljarden worden politiek gezien respectievelijk naar links of rechts verschoven in afwachting van aanstaande bezuinigingen om de begroting sluitend te krijgen. Bestaanszekerheid en bestrijding van armoede hebben om electorale redenen bij alle partijen prioriteit.
Het geld zal eerst naar de gezinnen gaan. Als alleenstaande op de armoedegrens met een chronisch geldtekort vraag ik mij af of er voor mij nog wat overblijft. Ik overweeg voor het eerst in mijn leven in november niet te gaan stemmen om mijn politieke oordeel te laten blijken. ik zou liever gaan stemmen als het nieuwe kabinet er een jaar zit. Dan wil ik wel eens kijken wat er van al die voornemens terecht komt en of de maand niet toch weer meer dagen heeft dan in mijn budget passen.
Martin van den Berg, Utrecht
Met tranen in mijn ogen las ik de column van Erdal Balci over de juf die met behulp van een geldschieter met haar klas stiekem naar de voor de ouders te dure Efteling is gegaan, waarna ze op staande voet is ontslagen. Dit is voor deze leerlingen vast de dag van hun leven geweest en die neemt niemand hun meer af. En wat een lef en liefde toonde deze juf hier met haar actie. Ik ben jaloers dat ik dit in mijn 44-jarige schoolloopbaan niet heb gedurfd.
Gerard van den Bergh, Eindhoven
Net als Erdal Balci voel ik sympathie voor de Amsterdamse juf die haar leerlingen meenam naar de Efteling en niet naar Space Expo. De schoolleiding ontsloeg haar echter en de rechter ging daarin mee omdat ze een onaanvaardbaar risico had genomen. Onderweg had een ongeluk kunnen gebeuren (gezien de snelheidsovertreding waardoor de zaak aan het licht kwam, is dat niet denkbeeldig) en dan zou sprake zijn geweest van een onverzekerde situatie.
Verder mochten de leerlingen er niets over zeggen (één leerling die dat thuis wel deed kreeg klappen van zijn ouders, omdat hij volhardde in een ‘leugen’) en schreef ze een verslag alsof de leerlingen Space Expo hadden bezocht. Mijn sympathie voor de juf blijft, maar tegen haar ontslag valt natuurlijk weinig in te brengen.
Rudy Schreijnders, Maarssen
Pauline Cornelisse vraagt zich af waar de uitdrukking ‘stip op de horizon’ vandaan komt. Ik denk dat het is afgeleid van ‘schip aan de horizon’. Zong Leen Jongewaard hier al niet over in Ja zuster, Nee zuster?
En ja, Pauline, we hebben zo’n stip nodig. Na al die jaren Rutte, die niet van langetermijndenken houdt, zijn we een beetje stuurloos geworden.
Max Klok, Den Haag
Ik was verrast toen ik in VK Magazine las dat Guus Meeuwis met plezier Alkibiades van Ilja Leonard Pfeiffer had gelezen, voorwaar geen vakantielectuur. Minstens zo verrast was ik vandaag bij het lezen van Het ware leven, een roman van Pfeiffer. De eerste regels van het vijfendertigste hoofdstuk: ‘Het was een nacht die je normaal alleen in films ziet. De grond lag bezaaid met kledingstukken die van haar of mij hadden kunnen zijn.’ Toeval of wilde Guus als ‘weekendgids’ iets terugdoen voor Ilja – quid pro quo?
Joost Schotten, Arnhem
Frank Kalshoven vraagt zich in zijn column af waarom de overheid klimaatschade niet actief gaat beprijzen onder het adagium ‘de vervuiler betaalt’. Vaak wordt dan gedacht aan vervuilende bedrijven, maar waarom niet aan vervuilende consumenten en burgers? Door de schadelijke keuzes van consumenten te belasten, zullen zij andere keuzes gaan maken, waarna de producenten, als de vraag wegvalt, wel móéten meebewegen. Ze kunnen zich dan niet langer, zoals Shell, achter de vraag naar klimaatschadelijke producten verschuilen. Welke politieke partijen durven het aan om deze aanpak te bepleiten?
Ap Zwinkels, Leiden
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden