Vincent Kolenbrander betoogt dat hij en zijn vriendin, met het huidige systeem van kinderopvang, geen andere keus hebben dan minder te gaan werken dan voltijds.
Los van de keuze die ouders maken, allebei voltijds, deeltijds of anders, met alle respect, zou ik willen zeggen: Vincent, je gaat meer werken als je een, twee of meer dagen voor je dochter zorgt.
Kinderen willen en kunnen krijgen, opvoeden, liefde geven en levenswijs maken is ook werk, en onbetaalbaar.
Anneke de Jong, Tilburg
Als ouders van drie kinderen kennen we de puzzel heel goed. Bij ons is de puzzel begonnen toen we onze maximale woonkosten bepaalden, toen mijn vrouw en ik ons eerste huis kochten. Wetende dat we graag kinderen wilden, was ons doel om de financiële situatie zo in te richten dat we er met beiden 32 uur werken uit zouden komen als dat nodig was. Voor ons was daarin belangrijk dat de kinderen niet meer dan drie dagen per week naar de opvang hoeven te gaan (opa en oma passen een halve dag per week op). Die afweging hebben we gemaakt op basis van hoe we als gezin willen leven. Voor ons stond voorop dat in die jongste jaren van de kinderen, het leven méér moest zijn dan werk alleen.
Nu schuiven de oudste twee (negen en elf jaar) langzaam richting einde basisschool. Inmiddels met nog maar één dag buitenschoolse opvang (bso): verandering van schema als gevolg van sportactiviteiten is namelijk niet mogelijk in de bezetting van de bso. In januari is onze derde geboren: de chaos is compleet. Tijdelijk terug naar 28 uur werk, tot het kinderdagverblijf een derde opvangdag beschikbaar heeft.
We lopen regelmatig met gezin en hond door het park. Al meermalen hebben we oudere mensen horen zeggen: wat een rijkdom. Eindelijk begrijpen wij wat dat betekent.
Jelle Sluis, Den Haag
Kinderopvang is inderdaad duur. Mijn man en ik hebben toentertijd de opvang vergeleken en kwamen al snel uit bij de gastouder. Ze ving meerdere kinderen tussen 0 en 4 jaar op in haar eigen huis. En daar hebben we geen moment spijt van gehad: altijd hetzelfde vertrouwde gezicht, de huiselijke sfeer, kleinschalige opvang en fijn contact. Onze kinderen hebben het goed gehad bij haar.
Om die reden begrijp ik niet dat Vincent Kolenbrander schrijft dat de resterende dagen opgelost worden met onder andere een gastouder. Als je de mogelijkheid hebt en de gastouder vertrouwt, zou ik uit de dure kinderopvang stappen en gewoon volledig voor de gastouder gaan.
Pauline de Koning, Leiderdorp
Wat een raar stuk van Vincent Kolenbrander over de kinderopvang. Ik herken de kritiek op ons stelsel totaal niet. Naar mijn idee zegt zijn geldtekort meer over zijn totale uitgaven en vaste lasten dan over de kosten van de opvang. Je moet het zo zien: als ik een dag extra werk en een dag extra opvang afneem, houden we meer over dan als ik met mijn kind thuis zou blijven. Dat klopt toch gewoon?
Daarnaast is de overheid niet volledig verantwoordelijk voor de opvang voor mijn kind, dus moet ik daar echt zelf aan bijdragen. Ook is het een scheve vergelijking om onderwijs te vergelijken met opvang, dat is een andere ‘dienst’ met een ander doel, en dus met een ander prijskaartje.
Sofie Dusink, Utrecht
Vincent Kolenbrander stipt aan dat de kinderopvang zelfs met kinderopvangtoeslag onbetaalbaar kan zijn. Ik adviseer hem en andere ouders vooral niet om ernstig ziek te worden. Ouders die door ernstige of chronische ziekte volledig arbeidsongeschikt worden, hebben namelijk helemaal geen recht op kinderopvangtoeslag. Ze werken immers niet meer! Dat ze ernstig ziek zijn en daardoor ook niet (volledig) zorg kunnen dragen voor hun kinderen, doet er in ons snoeiharde sociale beleid niet toe.
Gemeenten bieden alleen tijdelijke regelingen (bijvoorbeeld negen maanden) waarbij een revalidatieplan vereist is. Het UWV helpt alleen met kinderopvang bij terugkeer naar werk. Scenario’s waar je met bijvoorbeeld blijvend hersenletsel of een progressieve ziekte niets aan hebt. Deze groep jonge ouders heeft vaak al een flinke inkomensdreun achter de rug, door verlies van inkomen én omdat ze over hetzelfde bruto loon zwaarder belast worden dan werkenden. Over wal en schip gesproken.
Ruben Bos, Rotterdam
De opiniebijdrage van Vincent Kolenbrander zou ik serieuzer nemen als hij in plaats van ‘werken is iets voor de rijken’ had geschreven ‘werken is iets voor paren zonder kinderen’. Rijken kunnen zich sowieso meer veroorloven - dat is een open deur. De hamvraag is hier echter niet of je wel of geen kinderen hebt, maar of alleenverdieners (met of zonder kinderen rond kunnen komen). Mij dunkt dat dat 40 tot 50 jaar geleden in het algemeen het geval was. En de laatste twintig jaar dus eerder niet.
Als je dat in reflecties over de door Kolenbrander aangesneden problemen meeneemt kom je automatisch terecht bij de vraag: hoe komt het dat velen vandaag de dag beiden moeten werken om rond te komen? Heeft de ongebreidelde marktwerking ermee te maken? De uitholling van cao’s? Flexcontracten? Kostenconcurrentie op lonen? Noem maar op.
Dit complex probleem raakt het thema bestaanszekerheid. Topactueel dus.
Rob Maris, Kreuzau (Duitsland)
Kinderopvang is een business geworden, met investeringsbedrijven die kinderopvangbedrijven opkopen en prijzen opdrijven. Hetzelfde gebeurt bij dierenartspraktijken en met huisartspraktijken. Een trend die moeilijk te keren is, zo blijkt.
Hopelijk kunnen jonge gezinnen kinderopvang in het eigen huis en/of in de eigen buurt bij/met buurtgenoten vinden. Vroeger hadden we veel meer contact met buren en buurtgenoten. Huidige generaties hebben dat beduidend minder, daar moeten ze eens wat meer waardering aan geven. De buurt is, naast familie en echte vrienden, iets waar je op terug kan vallen als het er echt op aan komt. De overheid is te afstandelijk en te complex geworden.
Robert de Koning, Nieuw Zeeland
Wilt u reageren? Stuur een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (max 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden