Na het overlijden van haar man geniet Cora elf jaar lang met volle teugen van haar vrijheid. Als ze de banden met een oude bekende aanhaalt, is dat dan ook niet met romantische intenties. Maar dat er meer tussen hen ontstaat, lijkt onvermijdelijk.
Cora (77): ‘Ik was 44 jaar getrouwd toen mijn man na een lang ziekbed in 2012 overleed. Ik verwachtte een lang rouwproces, een harde klap die me helemaal omver zou werpen, of terug op mezelf, maar dat alles bleef uit. Mijn man was zwaar dement. Ik was zijn geheugen, zijn handen, zijn agenda – alles wat ik was, was hij. En wie ik zelf was, wist ik allang niet meer. Wanneer je fulltime mantelzorger bent, houd je weinig tijd over. Toen hij overleed, had ik het verlies eigenlijk al verwerkt.
‘Vol verrassend nieuwe levenslust ging ik opnieuw studeren, en begon ik vrijwilligerswerk te doen. Ik werd zelfs gastdocent aan een medische faculteit en gaf les over de ethische, morele en maatschappelijke aspecten van de mantelzorg. Ik had weer tijd om oude vriendschapsbanden aan te halen, genoot elf jaar lang met volle teugen van mijn vrijheid en stuurde hier en daar een LinkedIn-verzoek naar oude bekenden. Zo ook naar hem. Ik was toen dus al elf jaar in mijn eentje, naar grote tevredenheid. Ik was niet op zoek naar een relatie, maar deze man kende ik nog van onze gezamenlijke vriendengroep op het gymnasium en hij bleek nog altijd even sympathiek en jongensachtig als toen, met vrolijke ogen en gemillimeterd grijs haar.
‘Vind je het spannend om me te zien, vroeg hij. Nee, helemaal niet. Al zo lang speelde liefde geen rol meer. Eens in de drie weken begonnen we af te spreken, dan kookten we voor elkaar. Italiaans, Vietnamees, we kookten wat we zelf lekker vonden. Ik merkte dat ik hem niet onaantrekkelijk vond met zijn gespierde, slanke lichaam, en zag dit als een prettige bijkomstigheid voor onze groeiende vriendschap waarvan ik hoopte dat die voor het leven zou zijn. Ik was gelukkig en verlangde niks meer. Op een avond vroeg hij langs zijn neus weg: wat doe je straks, blijf je slapen of ga je naar huis? We hadden gegeten, een paar glazen wijn gedronken, er was geen enkele aanleiding voor zijn vraag. Wil je koffie of wil je thee, zo had het geklonken.
‘Ik antwoordde dat ik zulke gevoelens niet voor hem had, schrok, bracht hij met zijn avances onze kameraadschappelijkheid in gevaar? Maar hij stelde me gerust: Cora, dat is prima. Al denk ik zelf dat het onvermijdelijk is dat wij elkaar op een dag in de armen vallen. Uit de mond van een ander had dit misschien arrogant geklonken, nu vond ik het grappig. Toch gaf ik mijn gelukkige vrijheid niet zomaar op. We spraken over lotsbestemmingen in de Griekse mythologieën, op dezelfde toon als van voor de vraag, maar de keer erop was het stroever tussen ons. Ik voelde me niet zo op mijn gemak, er was iets verschoven, iets wat tot dan toe verborgen was gebleven leek omgewoeld.
Ik begon na te denken: hij is zeker niet onaantrekkelijk, moet ik niet gewoon eens wat experimenteren? Ik had in mijn leven veel bergen beklommen en exotische oorden bezocht, dat nieuwsgierige reizen zat er gezien mijn leeftijd allemaal niet meer in. Was hij misschien mijn volgende exotische bestemming? Hij was aardig, begreep vrouwen, was intelligent, hoe zou het zijn om hem te kussen? Stel nou dat ik met hem naar bed ging, ook al was ik niet verliefd, gewoon om uit te proberen, hoe zou dat zijn? Dat is goed, Cora, laten we maar kijken hoe het loopt.
En toen hij een week later bij me was, zei ik: ik ga je zoenen, maar jij doet niks terug, oké? Hij stond geleund tegen de deurpost, armen langs zijn lichaam. Ik zoende en voelde mijn lippen en mijn hele lijf tintelen. Het was overweldigend, wat kregen we nu? Had ik dit ooit eerder ervaren, was ik het vergeten, of was dit echt de eerste keer? Toen hij weg was ben ik naar bed gegaan, om rustig alles te overdenken. En toen we elkaar een week later opnieuw zagen, praatten we even over die zoen en begon het zoenen opnieuw. Ik besefte dat ik verliefd was zonder het door te hebben en ook dat ik mijn leven lang bar weinig van liefde had begrepen.
Mijn huwelijk was er een uit een tijd dat het voor vrouwen vanzelfsprekend leek zich aan te passen. Ik heb altijd veel van mijn man gehouden, maar hij was best dominant. Er was liefde en er was seks. Nu voor het eerst, op mijn 77ste, waren beide verbonden, verkondigde seks de liefde en riep liefde om seks. Ik werd niet alleen een completer iemand, het was of ik plots de hele mensheid beter begreep. De liedjes van Doris Day die hij me stuurt, met teksten als I shout it from the highest hills, vind ik niet langer sentimenteel, maar ontroerend. ‘Onvermijdelijk’ had hij gezegd, en ik begon te snappen dat je niet alles met de ratio kunt duiden, er zat iets mystieks in deze relatie.
Toen we afspraken voor de eerste keer met elkaar naar bed te gaan, boekte ik een neutrale hotelkamer, maar al mijn behoefte aan controle ten spijt, belandden we een paar dagen eerder al samen in mijn bed. Niet neuken zei ik nog, maar mijn hoofd ging uit. Uren achtereen hielden we elkaar vast en vreeën we. En zo gaat het, een half jaar later, nog steeds. Wel een orgasme, geen orgasme, het maakt allemaal niet uit, alles is goed. Sommige vriendinnen vinden het raar, seks op je bijna-80ste. Maar dan leg ik uit dat je na je pensioen juist meer tijd hebt voor seks dan in alle jaren ervoor. De wereld ligt aan onze voeten en alles is even ongecompliceerd en zorgeloos. Geen financiële zorgen, geen gedoe meer van een gezin, er is niets wat ons in de weg zit en als we naar Frankrijk rijden hoef ik niet langer als enige achter het stuur. Ik had nooit gedacht dat ik ook zijn familie zou willen leren kennen, maar vind het geweldig om te zien wat een leuke vader en opa hij is.
Soms denk ik: is dit levenslust of doodsangst? Ik duik zo in deze liefde, dat moet bijna wel met een besef van eindigheid te maken hebben. Maar of onze toekomst nu kort of lang is, dit is nu al de mooiste tijd van mijn leven.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Cora gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Source: Volkskrant