Hij dacht dat 50 worden niet zo’n ‘ding’ zou zijn, maar rond die verjaardag, in maart 2022, begon Guus Meeuwis (inmiddels 51) toch na te denken over de ‘achtbaanrit’ die de eerste 27 jaren van zijn muzikale carrière waren geweest – en in hoeverre hij wilde bijsturen voor ‘deel 2’, zoals hij het zelf noemt.
‘Er vielen wat dingen samen’, zegt hij. ‘Tijdens de coronajaren heb ik veel gedwongen stilgezeten en nagedacht, zoals iedereen. Vervolgens werd 2022 een grote inhaalwedstrijd. Mijn 50ste verjaardag viel daar middenin, net als mijn huwelijk met Manon. Dat ‘deel 2-gevoel’ werd steeds sterker: het werd tijd voor een nieuwe balans.’
Onze gids dit weekeinde is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin een bekend persoon (op velerlei terreinen) uit binnen- of buitenland ons gidst langs zijn of haar favorieten.
Manon, mevrouw Meeuwis, is ook thuis. Ze werd in 2016 zijn nieuwe geliefde en in juli 2022 dus zijn echtgenote. We zijn bij ze op de koffie in hun imposante, doosvormige nieuwbouwhuis in de westelijke groene zoom van Tilburg. In het souterrain is zijn studio- en repetitieruimte ingericht. De guitige cobberdog Dolly (naar Dolly Parton) drentelt rond en er zijn worstenbroodjes. Want: Brabant.
‘Deel 2’ dus. Meeuwis besloot om (zeventien jaar na de eerste editie) te stoppen met Groots met een zachte G, zijn reeks jaarlijkse stadionconcerten in Eindhoven. Meer dan zeventig keer vulden zijn fans het PSV-stadion: ruim twee miljoen bezoekers. Hij doet nog één serie, in juni 2024: zeven avonden, nog eens 245 duizend mensen.
‘Ik ga het missen’, zegt hij. ‘De kameraadschap vooral. De stewards, de catering. Veel mensen horen er al zo lang bij.’ Dan, resoluut: ‘‘Groots’ is vertrouwd, fijn en heerlijk, maar het was ook een enorme boom in mijn tuin, waarvan ik me afvroeg: als ik die nou eens omhak, wat gebeurt er dan? Welke nieuwe mogelijkheden zou dat bieden? Hoe valt het licht dan?’
Op 30 maart van dit jaar maakte hij zijn beslissing bekend. In mei bleek de lichtval inderdaad veranderd op het eerste deel van zijn nieuwe album Uit het hoofd. Acht liedjes, vergezeld van de aankondiging dat er op 15 september nog acht bij zouden komen, gevolgd door een theatertournee.
Wie een liedje als Voor mijn hart hoort, zou (tot het moment dat Meeuwis begint te zingen) kunnen vermoeden een nieuw nummer van The War on Drugs te horen: weidse americana-rock, met echo’s van Bruce Springsteen en Tom Petty.
‘Dat is de hand van Christon Kloosterboer, mijn producer’, zegt Meeuwis. ‘Springsteen en Petty zijn twee van mijn idolen. Die kant wilde ik al op. Christon zei: mag ik daar iets aan toevoegen? Hij creëerde dat ruimtelijke, die weidsheid.’
Het past ook goed bij de liedjes, waarin Meeuwis als een Nederlandse elder statesman de balans opmaakt. Dat doet hij uiteraard in samenwerking met zijn trouwe partners in crime, ‘de J.W.’s’: Jan-Willem Rozenboom en JW Roy. De verloren overwinning gaat over die achtbaanrit: ‘Ik was Rome voor de val (...) Ik had er niets van willen missen, ook al heeft het gekost.’
Stapelen geluk zoomt dan weer in op het nu. Het is een lied over nieuwe liefde. ‘We stapelen geluk vandaag/ We leggen wat we hebben bij elkaar/ en het wordt alleen maar mooier/ het wordt alleen maar groter/ jij en ik, vandaag.’
Het geluid? Een beetje Amerikaans dus, maar toch ook typisch Meeuwis, met regelmatig die zuidelijke zwier. Het is alsof we, via zijn teksten, net iets dichter bij hem mogen komen dan vroeger. ‘Als je 50 wordt, valt er misschien een filter weg, laat je wat meer van jezelf zien. Ik wil sowieso alleen nog doen wat ik echt wil doen. Dingen maken die ik zelf mooi vind.’
Ziedaar, ‘deel 2’, de nieuwe fase. Uit het hoofd is zo’n ding. De theaters, idem dito. Manon. Zijn huis. Zijn vier kinderen. Maar ook (zoals hij vaststelde toen hij met Dolly door de Oude Warande wandelde) het feit dat de paddestoelen vroeg zijn dit jaar.
Mooie dingen. Als Weekendgids deelt hij er nog negen met ons.
‘Als kind wist ik niet dat ik muzikant zou worden, maar toegewijd muziekliefhebber was ik al vroeg. Simon & Garfunkel, Dire Straits, Spandau Ballet. En Springsteen natuurlijk.
‘Ik had ook al vroeg iets met Nederlandstalige muziek. Mijn ouders hadden de lp De beste Nederlandse luisterliedjes: Het dorp van Wim Sonneveld, Verdronken vlinder van Boudewijn de Groot. Ik luisterde naar Boudewijn, daarna kwam Doe Maar, maar na Doe Maar was ik op school de enige die nog naar Nederlandstalige muziek luisterde. Het was even niet zo cool meer.
‘En toen was De Dijk er ineens, met Niemand in de stad: Nederlandse rock-’n-rollteksten die keihard bij me binnenkwamen. Ik was 17. ‘Het regent in de straten, er is niemand in de stad (...) want niemand van mijn vrienden nam me mee.’ Dat desolate, in een paar rake zinnen. Dat album is altijd bij me gebleven.’
‘We zijn deze zomer naar Portugal gereden en gestopt in Bilbao, voor het Guggenheim Museum dat daar als een kunstwerk bij de entree van de stad staat. Maar heel Bilbao heeft me gegrepen.
‘Het was van origine een kleine, rauwe Baskische arbeidersstad. Vrij arm, veel industrie. De stad is opgetild door het besluit om dat prestigieuze museum daar neer te zetten. Nu zitten hippe restaurants er naast authentieke Baskische tentjes.
‘Het verhaal van Bilbao doet me, en nu ga jij lachen, een beetje aan Tilburg denken: altijd lelijk eendje geweest naast Den Bosch, totdat de Rockacademie en poppodium 013 verrezen. Dat had invloed op de hele stad. Toen werd Tilburg iets anders, met een eigen allure, maar het oude besef bleef: we moeten hard werken om iets voor te stellen. Dat voel ik ook in Bilbao. Ik hou van dat soort steden.’
‘Laat ik iets heel recents noemen: Alkibiades van Ilja Leonard Pfeijffer. Negenhonderd pagina’s, ik las het tijdens mijn vakantie en het heeft me aan het denken gezet zoals niet veel romans dat doen.
‘Alkibiades was een politicus in Athene, 5de eeuw voor Christus. Hij stond bekend als de mooiste man van Griekenland. Het boek draait om het gegeven dat alles wat nu gebeurt al eens eerder is gebeurd, maar dan in andere kostuums en in een ander decor.
‘In Alkibiades’ tijd verkeerde de Griekse democratie in een crisis die doet denken aan de huidige crisis: groot wantrouwen van burgers, populistische politici die daarmee aan de haal gaan en het functioneren van de democratie in twijfel trekken.
‘Er komt veel op je af, maar het is een meeslepend verhaal dat je tot nieuwe inzichten brengt over populisme en democratie in onze tijd. Ik had niet gedacht dat ik nog eens met zo veel plezier zo’n dik boek zou lezen dat zich 2.500 jaar geleden afspeelt.’
‘Jaren geleden stuurde mijn broer me een link naar een Elvis Presley-flipperkast die op internet werd geveild. Ik hou van dat soort vintage dingen, dus ik deed een bod en kreeg 36 uur later een mailtje dat ik zojuist een flipperkast had gekocht. Hij staat nog altijd op mijn kantoor in Den Bosch.
‘Sindsdien ben ik fan van die veilingsite: Catawiki, opgericht door Nederlanders. Mijn goede vriend Leo Alkemade en ik kopen weleens bizarre Catawiki-cadeaus voor elkaar: een terrine in de vorm van een stier ofzo. Onlangs heb ik een PSV-shirt van Romario gekocht en een AC Milan-shirt uit de tijd van Gullit en Van Basten.
‘Toch ben ik niet koopziek, ik kan me best beheersen. Het is leuk en soms zelfs inspirerend om op Catawiki rond te neuzen. Je komt van alles tegen: fossielen, militaria, concertposters, het is een wandeling over een geweldige vlooienmarkt. Ik heb met Catawiki wat andere mensen met Funda hebben.’
‘Als je in Tilburg bent en je houdt van een hazelnootschuimtaart met slagroom, oftewel progrès, dan moet je naar het Burgemeester van de Mortelplein, want daar zit patisserie Walter van Erven en die maakt de lekkerste van de hele wereld.
‘Als je er dan toch bent, moet je ook sinaasappelsnippers in chocolade meenemen. Altijd als ik de winkel binnenkom, doe ik een bod op de hele zaak, maar dan waarschuwt de eigenaar me: weet wat je je op je hals haalt, want het is hard werken.
‘Naarmate ik ouder word, word ik een ergere zoetekauw: ik besta voor 20 procent uit Haribo. Maar ik vind hartig ook lekker: Van Erven maakt ook uitstekende worstenbroodjes.’
Hij schuift de schaal met Brabants beste nog maar eens richting de bezoekers van de Volkskrant. ‘Deze komen er ook vandaan. Neem.’
‘Ik ben blij dat Van Erven de coronajaren en de energiecrisis heeft overleefd, want het is natuurlijk een soort niche. Niet veel mensen gaan elke dag naar de patissier. Hij is een Tilburgse overlever. Dat mag ik wel.’
‘Ik ben niet per se een enorme basketballiefhebber maar wel een liefhebber van goede sportverhalen. Van deze HBO-dramaserie over de Los Angeles Lakers heb ik echt genoten, al was het maar omdat de serie een prachtig tijdsbeeld van de jaren tachtig schetst.
‘Aan het einde van de jaren zeventig waren de Boston Celtics oppermachtig in het basketbal, tot een flamboyante vastgoedhandelaar (Jerry Buss, red.) de L.A. Lakers overnam en Magic Johnson binnenhaalde. Johnson was een supertalent. Het andere supertalent van dat moment, Larry Bird, koos voor de Celtics. Hun sportieve rivaliteit staat centraal in het verhaal.
‘Ik hou van dit soort sportseries, juist omdat het allemaal hartstikke Amerikaans is: een underdog-team dat zich opwerkt naar de top, rise and fall, maar het loopt allemaal goed af. Dat vind ik fijn: een goede afloop. Misschien is dat de Amerikaan in mij.’
‘Het is alweer acht jaar geleden dat ik in een uitverkochte Royal Albert Hall in Londen optrad: 24 mei 2015. Een droom, terwijl ik er als bezoeker nog nooit was geweest. Ik kende het alleen van beelden.
‘Toen ik binnenstapte, voelde ik meteen de magie. Het is een oude dame, zoals Carré, maar dan vier keer zo groot. Die sfeer. Die akoestiek. Ik was er heel erg van onder de indruk.
‘Twee dingen vielen me in het bijzonder op. Het eerste: de liefdevolle ontvangst. Ik verwachtte dat niet bij zo’n befaamd instituut, maar het enthousiasme waarmee die mensen me het gebouw lieten zien en de fotogalerij op de omloop van artiesten die er ooit optraden, dat zal ik nooit vergeten.
‘Het tweede: ze moeten keihard werken om de zaak draaiende te houden. Daarom kun je er ook terecht: die zaal moet vol, de tent moet draaien. Daar kreeg het ook weer iets aangenaam gewoons van. Als je in Londen bent: koop een kaartje, maakt niet uit wat er die avond speelt.’
‘Ik ben toegewijd hobbykok, maak bijvoorbeeld graag een pasta vongole: schelpen, peterselie, knoflook, een sjalotje, Spaans pepertje. Maar wat ik echt graag wil leren, zit een stadium daarvoor.’
Meeuwis staat op, loopt naar de boekenkast en trekt zijn vakliteratuur over het delicate ambacht van zelf pasta maken uit de rij: Mastering Pasta (2015) van Marc Vetri en The Geometry of Pasta (2021) van Jacob Kenedy en Caz Hildebrand.
‘Het is in wezen simpel, maar het luistert zo nauw dat het onder koks bekendstaat als een proeve van bekwaamheid, net als zelf mayonaise maken. Ik heb op Sardinië geleerd hoe je zelf pasta maakt en sindsdien een paar keer geoefend. Durummeel, water en een beetje zout, dat is alles. Eieren? Kan. Hoeft niet.
‘Daar ga je mee klooien, geduldig, met zo’n machine of een vork. Het is fantastisch, ongelooflijk rustgevend werk. Maak je pasta een of twee dagen van tevoren, want hoe langer hij kan rusten, hoe minder zwaar hij op de maag ligt.’
‘Mijn laatste tip, een bindende: ga jeugdvoetbal kijken. Profvoetbal vind ik ook geweldig, PSV is mijn club, maar bij profvoetbal is alle aandacht uiteindelijk toch vooral op die ene wedstrijd gericht.
‘Jeugdvoetbal is meer dan dat. Ik ga om mijn zoons te zien spelen, maar je hoort en ziet ook de wedstrijden eromheen, drinkt koffie in de kantine, komt voor uitwedstrijden bij andere verenigingen in de regio, proeft wat voor cultuur daar hangt, herkent duizend dingen die nog precies zo zijn als veertig jaar geleden.
‘Ik heb voetballende zoons, bij Sarto in Tilburg. Ze spelen al lang met dezelfde teamgenoten, ook dat is mooi om te zien. Ik ben assistent-trainer bij het team van mijn zoon Teun, die nu naar de onder-18 gaat. Ik ben er hoofdzakelijk voor de sfeer en vind de omgang met de andere ouders leuk. Ik heb moeten leren om iets rustiger te zijn langs de lijn, maar de clubs, de velden, de jongens, de kantine, de routines, spanning, ik vind geloof ik niets leuker.’
Live: na try-outs in Theaters Tilburg (21/9 en 22/9) begint de theatertournee Uit het hoofd op 23/9 in Orpheus, Apeldoorn. Van de zeven laatste ‘Groots met een zachte G’-concerten (juni 2024) zijn er inmiddels vijf uitverkocht. Data op guusmeeuwis.nl.
23 maart 1972 Geboren in Mariahout.
1993 Studie rechten, Universiteit van Tilburg.
1994 Richt band Guus Meeuwis & Vagant op.
1995 Debuutsingle Het is een nacht op nummer 1.
1996 Single Per spoor en album Verbazing op 1.
2001 Vagant stopt, Meeuwis solo.
2002 ‘Officieus volkslied’ Brabant.
2005 Nummer-1-hit Geef mij je angst.
2006 Begint met concertreeks Groots met een zachte G in Eindhoven.
2013 Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
2013 Groots Overzee op Curaçao.
2014 Jubileumalbum Hollandse meesters.
2015 Concert Royal Albert Hall, Londen.
2019 Lennaert Nijgh Prijs voor beste tekstdichter.
2022 Concert Webster Hall, New York.
2023 15de album Uit het hoofd en theatertournee.
Guus Meeuwis woont met echtgenote Manon in Tilburg. Uit zijn eerste huwelijk heeft hij vier kinderen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden