Een beestenboel, was het. Een slangenkuil, een wespennest, kippenhok. Ouwehands Dierenpark, lazen we ook ergens. ‘De partijlijst is gevuld met ervaren partijtijgers’ schreef de Volkskrant, het was net ‘Animal Farm’ vond Arjan Noorlander, en Ouwehand moest ‘man en paard’ noemen, volgens De Telegraaf. Geweldig. Overal waren dierendingen. Gedoe bij de Partij voor de Dieren, dat is nou eenmaal de kat op het spek binden. Eindelijk kon iedereen het beestje bij de naam noemen.
De Betrouwbare Mannetjes konden er ook geen genoeg van krijgen. Kippevel.
Want wat was er aan de hond? Terwijl de partij de wind in de zeilen had (hele zomer hondenweer, inmiddels bijna oktober en de mussen vielen van het dak) kwam het bestuur met een keiharde teckel van achteren. Esther Ouwehand was de kwaaie pier. De geboren Katwijkse was een wolf in schaapskleren. Een serpent. Paard van Troje. Over het paard getild. Te hoog op het paard gezeten. Juist niet het beste paard van stal. Ze hadden eerder het paard achter de wagen gespannen. Je moet een gegeven paard niet in de bek kijken, maar misschien hadden ze gewoon ook op het verkeerde paard gewed. Het Bestuur kreeg niet veel steun. Ja, anderhalve man en een paardenkop! De paarden die de haver verdienen, krijgen ze niet? Vertrouwen komt te voet en gaat te paard. En nog een paar.
De persmuskieten waren er als de kippen bij en cirkelden als gieren boven de PvdD. Zaten ze te vissen naar de oorsprong van het gemakreel. Het naadje van de zalm. Ouwehand bleek ruzie te hebben met een of andere Griet. Een Maatje van het bestuur. En nu was het hommel(e)s. Er werden oude koeien uit de sloot gehaald. Was het niet de aard van het beestje? Was Ouwehand niet ook een beetje een rare mijt? Had ze niet al eerder mot gehad met Marianne Thieme? Zoiets staat mij bij.
Het was van de ratten besnuffeld. Bij de beesten af en misschien zelfs bij de wilde spinnen. Ouwehand reageerde als door een wesp gestoken, maar gelukkig voor haar was collega Christine Teunissen een trouwe viervoeter. Ouwehand weg? Dank je de koekoek! Esther had gewerkt als een paard, zich het apenzuur, en het was bepaald geen luizenbaan. En ze was altijd al een bezig bijtje geweest. Van het type: ik ga door tot ik erbij meerval. Man, we konden ons geluk niet op. Hoeveel dierendingen waren er wel niet? Echt superveel. Natuurlijk waren er ook hier weer beren op de weg, maar we voelden ons als een vis in het water.
Maar goed, inmiddels dus weer het zoveelste geval van iemand die zonder bewijs, met een beroep op ‘onveilige werksfeer’ of intetrigeitsproblemen, voor de spreekwoordelijke leeuwen wordt gegooid. De Aribs, de Gundogans. Teken aan de wand. En het blijft altijd kleven. Geen koe zo bont of er zit wel een vlekje aan.
Even kijken… Dierendingen... Dieren... Attje Kuiken (PvdA), Hülya Kat (D66), Laurens Dassen en Marieke Koekoek (Volt) bemoeiden zich er niet mee, en waarom zouden ze? Zelfs Harry Bevers (VVD) hield zich op de vlakte. Kamervoorzitter Vera Bergkamp werd ingevlogen als vredesduif. Zou zij een geitenpaadje kunnen vinden? Omwille van de smeer likt de kat de kandeleer, zou je zeggen. En wie een hond wil slaan, vindt altijd wel een stok. Jeroen Pauw. Als de vos passie preekt, boer pas op je kippen.
Enfin. Ouwehand had geen zin zich als een mak lammetje naar de slachtbank te laten leiden. Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Niet voor de poes. Ze was haantje de voorste. Ze was de gebraden haan. God, wat hebben we nog meer. Haan. Kip. Het bestuur koos eieren voor z’n geld? Rare vogels. Uit angst voor de peilingen namen zij (hoewel palingen) het hazenpad. Met de staart tussen de benen, gebeten hond, in de aap gelogeerd. Het bestuur stond mooi voor aap! Ria Valk, heb je nog. Bert van Leeuwen. Paul de Leeuw. Marianne Vos. Batman. Paardenmiddel?
De Betrouwbare Mannetjes hadden zo onderhand op alle slakken zout gelegd. Waar waren we in vredesnaam aan begonnen? Dachten gehaaid te zijn, en waren als een kip zonder kop in de pen geklommen, maar het eerste gewin is kattengespin, en nu zaten we als ratten in de val. Hondebaan. Klotezooi. We dachten dit varkentje wel even te wassen. Elk diertje zijn pleziertje. Maar goed, van achteren kijk je de koe in de kont. We konden enkel hopen op een olifant met een hele grote snuit. Aan de andere kant, zeggen wij altijd maar: omwille van de smeer, likt de kat de kandeleer.
Source: Volkskrant