Wekelijks duikt Volkskrant-redacteur Olaf Tempelman in een internationaal fenomeen. Deze week: zo gunstig als de perspectieven in 2023 zijn voor Kim Jong-un, zijn ze sinds de hoogtijdagen van zijn grootvader Kim Il-sung niet meer geweest voor een Noord-Koreaanse leider.
Als het woord ‘democratisch’ in een landsnaam zit, zijn de inwoners meestal niet te benijden. Neem de Democratische Volksrepubliek Korea, op Sovjet-orders uitgeroepen op 9 september 1948. Afgelopen weekeinde werd de Volksrepubliek die de wereld kent als Noord-Korea 75 jaar. Op het feest vormden duizenden gedrilde danseressen in het rood slogans als ‘Gefeliciteerd Briljante Kameraad Kim Jong-un’.
Dat Kim op de beelden nogal bol oogde, is een aanwijzing dat Noord-Korea weliswaar kernwapens bezit maar nog geen semaglutide, waar half Hollywood mee afvalt. Dat Kim triomfantelijk oogde, is een aanwijzing dat dit regime zijn 75ste verjaardag viert onder een gunstiger gesternte dan zijn 50ste.
In 1998 was het isolement bijna volledig en leek het einde nabij. Een kwarteeuw later leven we in een andere wereld. Een dag nadat de gedrilde danseressen de Briljante Kameraad uitbundig hadden geëerd, stapte Kim Jong-un op zijn gepantserde trein naar Vladivostok om Vladimir Poetin bij te staan.
Het kan verkeren. Decennialang moest Noord-Korea om gunsten vragen aan Moskou. In 2023 vraagt Rusland om gunsten aan Noord-Korea. Decennialang modelleerde Noord-Korea zich naar de Sovjet-Unie. In 2023 is de leider van Rusland hard bezig zijn land te modelleren naar Noord-Korea. Kim Jong-un heeft behalve wapens ook adviezen voor Poetin. Noord-Korea is al jaren wat Rusland pas is sinds 2022, namelijk een nucleair gedekte pariastaat.
Even terug in de tijd: in juni 1950, twintig maanden na het uitroepen van de Democratische Volksrepubliek Korea, raakten Sovjets en Amerikanen slaags op het Koreaanse schiereiland. De frontlijn bij de wapenstilstand na drie jaar oorlog is nog altijd de grens tussen Noord- en Zuid-Korea. Het Korea ten noorden van die lijn bestond bij gratie van de Sovjet-Unie, maar kwam in moeilijkheden toen Gorbatsjov de hulp begon af te bouwen.
Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie brak er hongersnood uit. Gissingen van het aantal hongerdoden beginnen bij 300 duizend en lopen op tot boven de 3 miljoen. Waarom het regime niet viel, wordt verklaard door de excessieve repressie, de dichte grenzen en de ondervoeding die de geterroriseerde bevolking ook nog apathisch maakte. Waarom de hongersnood zulke proporties aannam, wordt verklaard door de prioriteit die het regime gaf aan zijn nucleaire programma, vanuit de gedachte dat alleen kernwapens zijn overleving konden waarborgen.
Kim Jong-un, de Briljante Kameraad, geboren in 1982 of 1983, zat tijdens de hongersnood onder de naam Pak-un op een Zwitserse kostschool. Over deze ‘mollige Aziatische leerling’ kwam later naar buiten dat hij matige cijfers haalde maar gefascineerd was door de Amerikaanse basketbalcompetitie en uitmuntte in tekeningen van Michael Jordan en het logo van de Chicago Bulls. Hij was de eerste leider uit de Kim-dynastie die aantrad toen Noord-Korea al een kernmacht was.
Hij was óók de eerste die dol was op alles uit Amerika en niets liever wilde dan de president van de VS ontmoeten. In zijn boek Meltdown bestempelde Mike Chinoy die vurig gewenste ontmoeting als het enige middel van de VS om nog iets van invloed te hebben op dit regime, door aan zo’n ontmoeting voorwaarden te verbinden. Het vroeg om een president zo abominabel als Trump om dit middel zomaar uit handen te geven.
In 2018 schudde Kim zonder iets te hebben hoeven doen Trump de hand in Singapore (vlak bij Kuala Lumpur, waar Kim in 2017 zijn halfbroer liet vermoorden). Deze week zegde Kim in Vladivostok wapens toe aan Poetin. Het is helaas niet ondenkbaar dat de oorlog in Oekraïne ooit eindigt als die in Korea, met een bevroren front, en dat Poetin daarna verdergaat als Kim.
Source: Volkskrant