Theatermaker Laura van Dolron maakte indruk met een indringende voorstelling over haar scheiding, en kort daarna met een vervolg over haar nieuwe liefde, waarin die nieuwe liefde naast haar op het podium zit. Het beste slechtste idee ooit, zoals ze het zelf omschrijft.
Ze maakt al ruim twintig jaar geprezen theatervoorstellingen, maar de spanning die Laura van Dolron (46) voelt als ze de recensies voor De uitnodiging afwacht, is van een andere orde.
In maart vorig jaar ging Geen verhaal in première, een monoloog over de depressie die volgde op haar kersverse scheiding – ze zat op dat moment midden in het verwerkingsproces. Een half jaar later presenteert ze haar kersverse nieuwe liefde Mark Kulsdom in het vervolg, De uitnodiging.
Letterlijk: hij zit anderhalf uur lang in lotushouding naast haar, terwijl zij aan het woord is over hem en hun relatie, over zijn bindingsangst en haar verlatingsangst, over hoeveel kwetsbaarder en ongemakkelijker het is om over hervonden geluk te praten dan over pijn, want wie breedvoerig over z’n (liefdes)geluk vertelt, wordt al snel irritant gevonden.
‘Een feelgood-voorstelling voor getekende mensen’ is haar eigen omschrijving van De uitnodiging. Ze zet zichzelf en Kulsdom neer als gelukkige mensen die ook gewoon ‘stuk’ zijn.
Over die recensies: ‘We waren net verliefd. Ik was op dat moment echt nog op zoek naar een soort bevestiging, of bestendiging. Dus als iedereen ons naar God had geschreven, ja, dan hadden we een groot probleem gehad.’
‘Ik had allemaal horrorscenario’s in mijn hoofd van hoe ze ons zouden kunnen zien. Zo van: hier laten we ons niet voor gebruiken, voor Laura’s poging om haar nieuwe liefde goed te praten, terwijl je aan alles ziet dat het niet klopt tussen die twee, dat ze niet bij elkaar passen. Zulke dingen.
‘De eerste keren dat we De uitnodiging speelden, vertelde ik wat ik het publiek vertel ook nog echt aan mezelf: dit is heel tof, dit is heel tof, dit is heel tof, het klopt, het klopt, het klopt. Het was bijna een vorm van zelfhypnose.’
Het viel alles mee, met die kritieken. NRC was lyrisch en gaf vijf ballen, noemde De uitnodiging ‘hét romantische toneelstuk van het jaar’ en roemde Van Dolron als ‘een natuurkracht die de wereld zacht maakt, met haar helende, nuchtere woorden en haar positieve blik op de wereld’.
Ze kreeg en passant de titel ‘stand-up relatietherapeut’ – vrij naar de titel ‘stand-up filosoof’ die ze sinds jaar en dag zelf gebruikt voor haar talige werk. Daarin probeert ze eigenlijk altijd opsmukloos, qua decor dan, iets intiems te laten raken aan iets universeels of aan een thema dat in de maatschappij speelt, en een verbintenis aan te gaan met haar publiek.
De voorstelling over haar scheiding was van al haar voorstellingen tot dan toe het meest indringend, vanwege de rauwheid van de emoties die een breekbaar ogende Van Dolron ten overstaan van de zaal leek te verwerken. Van deze ingrijpende gebeurtenis – haar man verliet haar na een relatie van acht jaar voor een vijftien jaar jongere vrouw – had ze nog geen verhaal kunnen maken, en dat wilde ze dit keer ook niet.
In Geen verhaal kwam ze tot de conclusie dat ze dat eerder te snel deed: een voorstelling schrijven over iets persoonlijks, waardoor de ervaring werd vervangen door de herinnering die ze ervan had gemaakt. Voor meer dan associatief zoeken naar woorden was nu geen plaats. ‘Daarom staat ze op het podium die pijn te voelen, voor ons, en met ons’, schreef de Volkskrant. ‘Het is van een intimiteit die je soms de adem beneemt.’
Een redacteur van NRC vond het ‘huiveringwekkend’ haar zo te zien worstelen. Volgens diegene voelde het bijna als een ‘te grote verantwoordelijkheid’ voor het publiek. ‘Is aandachtig luisteren wel genoeg?’
Van Dolron maakt koffie zonder cafeïne in de Rotterdamse flat waar ze na de scheiding ging wonen met haar twee dochters, 6 en 8. Die hebben een eigen slaapkamer. In de woonkamer staat het bed van Van Dolron naast de beduimelde bank.
Ze zei bij het maken van de afspraak al grappend dat ze geen moeite ging doen het huis op te ruimen. Een in het oog springende vlek op de lakens doet terugdenken aan een bekentenis uit de voorstelling: dat Kulsdom de eerste man is die het juist leuk vindt dat ze overal vlekken op maakt, dat hij vaak hardop de vlekken op haar kleding telt en grapt dat mensen die veel vlekken maken de slimste mensen zijn. Ze zet veganistische chocoladeballen op tafel die tijdens het gesprek langzaam smelten. Van Dolron veegt haar vingers af aan haar spijkerbroek.
Ze raakt ook vandaag niet uitgepraat over Kulsdom, net als zij 46. In De uitnodiging introduceert ze hem als een grote skateboardende dierenrechtenactivist, voormalig zeewierburgerondernemer, twee keer eerder getrouwd geweest en vader van twee kinderen. ‘Nu wil hij ver van trouwen blijven’, vertelt ze het publiek. ‘Dus jullie zijn aanwezig op een ‘vertrouwerij’.’
De advocaat van de duivel is ze graag voor: ja, ze heeft zichzelf heus wel afgevraagd of dit nou wel zo’n wijs idee was, deze nieuwe liefde op het podium zetten.
‘The best worst idea ever’, zegt ze aan het begin van De uitnodiging. Waarop zij uitlegt waarom ze dit toch doen: ‘Omdat het belangrijk is om ook dat wat mooi is te durven delen. En omdat wat mooi is nooit alleen mooi is. Opdat we daar ook eerlijk over zijn.’
‘Jawel, maar dat theater en werkelijkheid door elkaar lopen zit in de aard van mijn werk. Ik zie het als het talent dat ik bezit, om het weghalen van die schotten niet te zien als een risico. Het kan verwarrend zijn, maar dat maakt het juist interessant.’
‘Allebei. Het maken van deze voorstelling legt belangrijke vragen bloot die ik mezelf voorheen niet altijd durfde te stellen, omdat ik de mogelijke antwoorden eng vond. Vragen als: is deze relatie wel zo leuk als ik doe voorkomen?
‘De voorstelling is een ode aan Mark. Waarom verdient hij zo’n voetstuk? Geef ik mezelf wel genoeg credits? Is Mark wel die man die ik beschrijf, of laat ik ook dingen weg? En waarom laat ik die dan weg?’
Wanneer je de privésfeer naar het theater overhevelt en je je zo openhartig tot je toeschouwers verhoudt, kun je verwachten dat zij zich persoonlijk betrokken voelen, vindt Van Dolron. ‘Hein Janssen schreef in jullie krant dat hij zijn hart vasthield. Dat vind ik alleen maar mooi, dat mensen zich op die manier tot mij verhouden. De recensie in NRC zag ik als een bevestiging: ah, het klopt dus.’
‘Ja.’
‘Als je niet te veel geraakt wilt worden door slechte kritieken moet je ook door goede kritiek niet te veel uit balans proberen te raken. Dus ik besteed die complimenten altijd een beetje uit.
‘Ik had ooit een Engelsman als vriendje, die net zo talig en spitsvondig was als ik. Toen het uitging, was ik ervan overtuigd dat ik mijn taalgevoel kwijt was en nooit meer iets goeds kon maken. Ik geloofde echt dat ik de woorden kon vinden door mijn interactie met hem.
‘Op die manier doe ik eigenlijk mezelf geen recht. Ik vind complimenten over mijn werk in ontvangst nemen moeilijk, dus ik maak ze draagbaarder door te denken: het is inderdaad leuk met Mark. In plaats van: ik heb dat mooi gedaan als kunstenaar.’
Ze kent Kulsdom al zeventien jaar en vond hem altijd al aantrekkelijk en interessant, maar ook ‘veel te spannend en onveilig vanwege zijn bindingsangst’. Ze ontmoette hem toen ze een speech gaf in een theater waar hij ook aanwezig was. Er werd in het verleden wel geflirt, ze gingen ieder jaar samen naar documentairefestival Idfa, maar omdat ze allebei steeds relaties hadden, gebeurde er verder nooit wat.
Een maand nadat Van Dolrons relatie na acht jaar definitief strandde, in september 2021, vroeg Kulsdom haar mee naar een ayahuascaceremonie. Lang verhaal kort: ze had een afschuwelijke trip. ‘Ik ging alleen maar mee om bij Mark te kunnen zijn. Maar er is niks romantisch aan een ayuahascatrip. Die maak je alleen door.’
Daarna ging ze ‘helemaal onderuit’, zoals ze zelf zegt. ‘Mijn ouders weten dit niet, van die ayahuasca, dus ik moet ze even bellen, mocht je het opschrijven. En er waren ook vrienden die Mark stom vonden omdat hij mij zo kort na mijn scheiding mee had gevraagd. Ik had echt psychotische neigingen.’
‘Het komt erop neer dat alles wat ik dacht te zijn of dacht te hebben uit elkaar viel. Ik was bijvoorbeeld steeds aan het zoeken naar mijn dochters. Ik was ze kwijt. Op een gegeven moment kwamen ze bij me terug en zeiden ze: ‘Ja, mama, je moet niet op ons leunen. Dat weet je toch? Je moet niet op die manier naar ons zoeken, wij zijn er gewoon.’
‘De ergste paniek kreeg ik pas toen iedereen na afloop lekker naar huis ging om bij te komen. Ik belde mijn ex, die over een uur naar zijn nieuwe vriendin vertrok. Ik zou thuiskomen bij mijn dochters, voor wie ik op dat moment eigenlijk niet kon zorgen. Als je zo’n trip hebt, moet er een veilig thuis zijn om naar terug te keren. Maar er was geen thuis.’
‘Die ging naar een hotel, waar ik niet mee naartoe durfde, omdat ik bang was door hem afgewezen te worden. Het voelde niet als de veilige haven waar ik op dat moment behoefte aan had. Ik heb diezelfde avond nog mijn zus gebeld, die helemaal niet wist wat ayahuasca was. Zij heeft de hele week bij me geslapen.’
Een paar maanden kon ze niet werken, terwijl er al wel een tournee met een nog te schrijven voorstelling op de planning stond. Wijzend: ‘Ik kon alleen maar op die bank daar liggen.’
Nu zegt ze dat ze in die periode voor het eerst tot de kern van haar verlatingsangst kwam. ‘Mijn ouders hebben een crisis gehad toen ik klein was, die erg gelijkaardig was aan de crisis die mijn ex en ik hadden. Mijn moeder moest net als ik dealen met de dreiging van een andere vrouw en heeft daar veel verdriet om gehad.
‘Ze zijn weer bij elkaar gekomen, maar er was wel een enorme breuk in het vertrouwen, die ik als kind ook heb gevoeld. Alle herinneringen daaraan kwamen terug toen ik zelf in deze situatie zat. Op momenten voelde ik me mijn moeder worden, alsof ik voelde wat zij toen had gevoeld. Terwijl ik juist ver van dat samenvallen probeerde te blijven, waardoor ik mijn crisis haast niet met haar kon delen. En dan zag ik ook nog dat mijn twee kinderen een soortgelijke ervaring hadden als ik als klein meisje, maar dan erger.
‘Laatst had de jongste een hart getekend met een breuk erin, voor het eerst met mij en mijn ex lachend ernaast. ‘Wat is dit?’, vroeg ik. Ze zei: ‘De scheiding was erg, maar jullie zijn allebei weer gelukkig.’
Terwijl Van Dolron langzaam opkrabbelde en met de voorstelling over haar scheiding de theaters in ging, zag ze naar eigen zeggen in wat het probleem was met de vage verhouding die tussen haar en Kulsdom ontstond. ‘We hebben een jaar met elkaar in een aantrekken-afstoten-situatie gezeten. Telkens als ik dichterbij durfde te komen, ging hij mistig doen, en waren er vage verwijzingen naar andere vrouwen. Hij kwam bijvoorbeeld ineens met een heel knappe vrouw aan zijn zijde naar Geen verhaal kijken. Dat bleek later een lieve buurvrouw die ook ging scheiden, maar dat zei hij dan niet, waardoor ik totaal dichtklapte, wat ik dan weer niet uitlegde.
‘Ik liet het me aanvankelijk allemaal aanleunen. Ik durfde niet voor mezelf op te komen met het risico hem kwijt te raken, terwijl ik me later realiseerde dat dat precies is wat er moest gebeuren als we dit wilden laten werken. Ik moest het risico durven lopen om afgewezen te worden, ik moest mezelf laten zien. Ik wilde niet meer dat de kinderen mij nog een keer zouden horen huilen om een man. Uiteindelijk durfde ik te zeggen: ‘Ik vind jou leuk, en als jij er niet voor gaat, dan niet.’’
In De uitnodiging vertellen ze over het te lijf gaan van zijn bindingsangst en haar verlatingsangst. Het gaat uitgebreid over ‘de date van de eeuw’, waarbij Kulsdom hun eerste zoen in het zwembad inluidde met de woorden ‘Kom hier Van Dolron, en bezegel je lot’.
‘De eerste keren dat ik Geen verhaal speelde, voelde ik aan de zaal dat mensen bang waren dat ik zou omvallen, dat ze klaar zaten om mij op te vangen. Dat had iets moois, maar ook iets voyeuristisch. Ik vertelde over paniekaanvallen, en had die ook echt. En ik moest huilen bij het applaus. Elke keer dat ik de voorstelling speelde kwam er een nieuw grapje bij, omdat ik steeds meer afstand kreeg tot de materie.
‘De uitnodiging is veel minder schrijnend, anekdotischer, wél een verhaal: old boy meets old girl, gehavende man ontmoet gehavende vrouw. Het is een grotere uitdaging om die voorstelling steeds weer ‘echt’ en dichtbij te laten zijn.
‘Er zijn avonden geweest dat Mark en ik voor we op moesten ruzie hadden in de kleedkamer. Dat moet ik dan toch vertellen aan het publiek, ook al neem ik me in de kleedkamer nog zo voor dat niet te doen.’
Denkt even na. ‘Ik denk omdat ik het allemaal mág zeggen, van mezelf. Het moet niet, maar het kan, het mag.
‘Ik krijg een soort fysieke ervaring van de blik van het publiek, die erg bevrijdend voelt. Het podium is ook zo’n rustige plek, omdat iedereen z’n mond houdt. En lang ook.
‘Er is geen rommel, er liggen nergens vuile onderbroeken. Ik ben best wel chaotisch, die overzichtelijke stilte kom ik in het leven verder weinig tegen. In die rustige ruimte kom ik gewoon het makkelijkst tot mezelf, paradoxaal genoeg. Veel inzichten ontstaan bij mij op het podium, niet in het dagelijks leven. Het is ontroerend en verbindend om openhartig te zijn. Ik durf te zeggen wat normaal uit angst verhuld zou blijven, en het blijkt dat de mensen niet weglopen, maar zich erin herkennen.’
‘Ik merkte het de afgelopen dagen ook weer. Mark en ik zijn een maand samen geweest, en nu is hij op vakantie in Frankrijk. Ik voelde ineens een enorme kilte over me heen komen. Ik herken het inmiddels als verlatingsangst die opspeelt, alleen handel ik er niet meer naar. In plaats daarvan bel ik Mark op en zeg ik: ‘Oh, wat interessant, ik voel een soort koudheid bij mezelf en dat is die verlatingsangst.’
‘Hij zei meteen: ‘Zal ik terugkomen?’ Dat was fijn, omdat ik toen kon zeggen: ‘Nee, blijf lekker daar’. Waardoor die kilte warmer werd. Dan zijn we echt ver van huis, als hij naar huis moet komen en niet meer op vakantie kan.’
Eerder deze zomer waren ze twee weken op Vlieland. ‘De meisjes zijn gek op Mark. De jongste is nu vegan geworden en opeens streng in de leer, wat ik herken van Mark. Ze zei laatst over een glas water: ‘Dit glas water is zó vegan.’ Dus zij is een soort 6-jarige straight edger. Zoiets vind ik spannend: voor hetzelfde geld is dit haar wanhopige manier om deze man binnenboord te houden.’
‘De eerste met de kinderen erbij, ja. Ik ervoer een gevoel van totale ontspanning. Veiligheid. Ik vind het gewoon erg gezellig om in een clubje te opereren. Dat heb ik gemist.
‘Met zijn tweeën doen Mark en ik vaak dingen die te maken hebben met vervoering, kicks en highs: samen op een podium staan, vrijen, we nemen weleens paddo’s. Daardoor was ik misschien een beetje bang voor het gewone. De rust.
‘We hadden op camping Stortemelk zo’n ingerichte tent gehuurd. Best wel burgerlijk. Het was slecht weer. We hadden regenjassen aan. Modderige bergschoenen.
‘In de weken daarvoor waren Mark en ik met zijn tweeën op vakantie. Dan is het de hele tijd diepe inzichten, mooie gesprekken, vrijpartijen aan meertjes enzo. Met die kinderen voel je meteen: o ja, nee, dat gaat allemaal even niet gebeuren.
‘Ja, we gingen samen douchen. Maar dan sta je tussen allerlei snuit- en toiletgeluiden en ga je het toch ook niet doen onder de douche. Het lukte ons om op een grappige manier te reflecteren op onze eigen hoogmoed. Want twee weken daarvoor waanden we onszelf nog het tofste koppel ooit. Het stemde nederig en deemoedig, hoe snel je dat ploeterende ouderduo wordt.’
Ze vertelt over de keer dat ze Connie Palmen had uitgenodigd om naar De uitnodiging te komen kijken. ‘Ik ken haar een beetje via René Gude, hij was een goede vriend van ons allebei. Ik heb Connie altijd een mooi voorbeeld gevonden van een vrouw die symbiotische liefdes aandurfde, compleet met een man samensmolt, dat ook uitdroeg in haar boeken en daarbuiten, en toch haar eigenheid wist te behouden.
‘Na afloop kwam ze naar me toe en zei ze: ‘Jij verdient het! Jij verdient het!’ En daarna kon ze alleen maar uitbrengen: ‘Die man! Die man!’ Ze was helemaal verliefd geworden op Mark.’
Van Dolron vindt symbiose ‘als zelfstandige, feministische vrouw een spannend concept’, zegt ze. ‘Je denkt: je moet daar nooit aan beginnen, je gaat niet samenvallen met een man, maar het is wel precies wat er met Mark en mij aan de hand is.’
Dan: ‘Ik vond het na de vakantie ook wel confronterend om de voorstelling weer te spelen, waarin ik 90 procent van de tijd aan het woord ben. Volgens mij praten Mark en ik precies evenveel in onze relatie. Dat ben ik niet gewend. Ik praatte altijd meer dan mijn geliefde. Dus ik vond het wel heftig om na de vakantie opeens weer in die monoloogmodus te gaan: oké, give me the mic.’
‘Maar in mijn perceptie doen we het zó samen, deze voorstelling. Die gelijkwaardigheid tussen ons, dat is nou net wat deze relatie goed doet werken. In het verleden zijn mijn relaties vaak stuk gegaan door een gebrek aan gelijkwaardigheid, ook al vertelde ik mezelf altijd dat die er wel was.’
In augustus speelden Van Dolron en Kulsdom een ingekorte versie van De uitnodiging op theaterfestival De Parade in Amsterdam. Ze deelden er na afloop flyers uit. ‘Voor alles wat gezegd, gevoeld en gevierd mag worden’, staat er op de voorkant, boven een foto waarop ze elkaar lachend aankijken en vasthouden. Op de achterkant omschrijven ze in vier woorden wat ze in cursusvorm aanbieden: relatieondersteuning, ademcoaching, lichaamswerk, helend schrijven.
Het is géén relatietherapie, zegt Van Dolron. Daarmee heeft ze zelf wel ervaring. ‘Twee keer, toen mijn ex en ik al dik in de problemen zaten. Wij zaten daar met zijn tweeën tegenover één man, wat voor mij soms voelde als twee tegen één. Daarom doen wij dit nu met zijn tweeën. Maar goed, misschien spiegelde die therapeut toen gewoon hoe slecht het tussen mijn ex en mij ging, en hoe weinig steun ik ervoer, en vond ik hem daarom stom.’
De ‘vertrouwerijen’ die ze samen met Kulsdom voor stellen organiseert (700 euro voor twee personen), zijn losjes gebaseerd op De uitnodiging, al gebeurt hier eigenlijk het omgekeerde: ‘In het theater zijn mensen getuige van onze liefde. Nu zijn wij de getuigen.’ Van Dolron beschrijft de bijeenkomsten als ‘een interactieve, 24 uur-durende Laura van Dolron-voorstelling waarin het stel meedoet, waarin het gaat over hun liefde, met die van ons als tegenkleur, onderbroken met een ademsessie’.
‘Ik vraag me af of geregistreerde therapeuten nou zo veel meer verantwoordelijkheid nemen voor de mensen die bij hen in behandeling zijn. Therapeuten hebben een pretentie die wij niet hebben, namelijk dat ze een probleem kunnen oplossen.’
‘Elkaar niet verantwoordelijk stellen voor stemmingen. Na veel gezeik in de liefde zijn we in staat te praten over wat er aan de hand is, zonder te zoeken naar ‘wie heeft het gedaan’, en zelf verantwoordelijkheid te nemen voor hoe we ons voelen.
‘Ik zat er laatst over na te denken, wat nu het geheim is van ons. Ik denk: vooral dat we inmiddels de taal hebben gevonden om met elkaar over onszelf te kunnen praten.
‘In de vakantie hadden we één moment waarop het even... niet fijn was. Ruzie vonden we niet het goede woord. Toen kwamen we op onenigheid, en zei Mark: ‘Nee het is geen onenigheid, het is een eenzaamheid.’ Dat is nu ons woord voor ruzie. Het klinkt zachter, maar het klopt ook: je doet onaardig omdat je elkaar eigenlijk mist. Als je tegen elkaar zegt ‘We hebben een eenzaamheid’, spreekt daar al een verlangen uit om dat gevoel op te heffen.
‘Een van de mooiste uitspraken over de romantische liefde, vind ik, is van Rainer Maria Rilke: dat je afspreekt bewakers van elkaars eenzaamheid te zijn.
‘Dit is de eerste liefde waarbij ik geen doemgevoelens heb over uit elkaar gaan, misschien omdat ik meemaakte bij mijn scheiding dat ik niet uit elkaar viel. Juist omdat ik er minder bang voor ben, voel ik dat de kans dat we bij elkaar blijven groter is.’
‘Nou, in puur praktische zin werkt het in ieder geval zéker zo. We hebben een logistiek probleem, wat me echt aanvliegt zo nu en dan. We hebben allebei twee kinderen in twee steden. Hij heeft een compromisflat in Amsterdam, ik een compromisflat in Rotterdam. We betalen allebei superveel huur en weten niet hoe we deze situatie moeten opheffen.
‘Dus als ik in m’n eentje ga toeren, zien we elkaar gewoon nooit. Ik zeg het ook voor de grap in De uitnodiging: de voorstelling duurt heel lang, zodat wij elkaar heel lang kunnen zien.’
‘Nou, weer met hem.’
‘Ja, dat denk ik wel. Als hij het nog leuk vindt.’
‘Ja, volgens mij wil hij het wel.’
Meteen: ‘Ja, zeker. En dat wordt dan een dijk van een voorstelling.’
In de uren na het interview stuurt Laura van Dolron een paar appjes. Ze bleef nadenken over de vraag over de voorstelling als poging om de liefde veilig te stellen: ‘Ik voel geen krampáchtig willen, maar een nieuwsgierig willen, en durf erin te geloven. Het is voor mij emanciperend om ‘voor altijd’ te durven zeggen, omdat ik altijd uit angst allerlei voorwaardelijkheid inbouwde. En ja, ik wil het graag, maar niet ten koste van alles. En daarom werkt het.’
1976 Geboren in Rotterdam.
2001 Rondt regieopleiding af aan Toneelschool Maastricht.
Vanaf 2006 Maakt verschillende voorstellingen bij Frascati Producties, onder meer Laatste nachtmerrie, Als gekken en Het voordeel van de twijfel.
2007 BNG Nieuwe Theatermakersprijs, Charlotte Köhler Prijs.
Vanaf 2009 Maakt als artist in residence voorstellingen bij Het Nationale Toneel, waaronder Sartre zegt sorry, Wat nodig is en Best of Laura.
2012-heden Produceert haar eigen voorstellingen met de stichting In Goed Gezelschap van Laura, waaronder Liefhebben (2014), Een antwoord op alle vragen (2018), De nieuwe Laura (2020) en Geen verhaal (2021).
2016 Boek Liefhebben.
2022 Volgt opleiding tot ademcoach en begint met Mark Kulsdom een platform voor ‘nieuwe rituelen’, Partners op het Pad.
2022-2023 Voorstelling De uitnodiging, speelt vanaf december try-outs van haar nieuwe voorstelling Heel.
Laura van Dolron heeft een relatie met Mark Kulsdom en woont met haar twee dochters in Rotterdam.
Styling: Analik Brouwer, haar en make-up: Yvonne Nusdorfer/NARS & Balmain Hair Couture, fotografie-assistent: Verge van den Broek, locatie met dank aan: Alice Schippers en Zuidstad.nl.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden