Oud-minister Henk Kamp heeft zich nu al bij twee verschillende parlementaire enquêtes moeten verantwoorden voor falend beleid (Groningen en Toeslagenaffaire) en dan rekenen we de mislukte uitzendingen naar Irak en Uruzgan gemakshalve maar niet mee.
Tijdens deze verhoren blijft hij doodleuk volhouden zich totaal niet bewust te zijn van de fouten die hij heeft gemaakt en als hij wordt gewezen op verifieerbare inconsequenties in zijn betoog, heeft hij plots last van ‘geheugenverlies’.
Als iemand zo duidelijk faalt in dat waar hij verantwoordelijk voor is en een land en zijn bevolking ernstige schade heeft toegebracht, dan lijkt het mij toch logisch dat met terugwerkende kracht het salaris wordt teruggevorderd inclusief een boete van
100 procent. Een beroepsverbod volgt logischerwijs.
Maarten Kools, Amsterdam
Henk Kamp gebruikt het argument dat hij uitvoerde ‘wat er in het land leefde’ om zijn eigen rol te bagatelliseren, zijn verantwoordelijkheid af te schuiven en (hopelijk) zijn geweten te sussen (dat zou namelijk betekenen dat hij een werkend geweten heeft).
Ik ben al jaren een inwoonster van dit land dus hij suggereert ook namens mij te spreken en ik voel mij hierdoor geschoffeerd. Ik heb de fraudewet en alles wat dat teweeg heeft gebracht vanaf het begin een rancuneuze, inhumane en volkomen misplaatste wet gevonden.
Ik denk dat als Henk Kamp zou zeggen: dat hij uitvoerde ‘wat er in zijn vriendenkring leefde’, hij dichter bij de waarheid zou zitten.
M. Willemse, Vierakker
Oud-minister Henk Kamp koos als minister van Sociale Zaken voor een harde aanpak van fraude. Van cijfers die ambtenaren hem verstrekten trok hij zich niks aan. Hij baseerde zijn beleid op ‘wat er in het land leefde’. De desastreuze consequenties daarvan zijn inmiddels bekend.
Voor al die politici die meer invloed op het beleid willen van ‘blauwe boorden’ en dorpsbewoners, de common sense van de gewone man, zou dit wellicht een waarschuwing kunnen zijn. Bezint eer ge begint.
Bert Schriever, Den Haag
Henk Kamp is, zo blijkt uit de parlementaire enquête, nog steeds een bestuurder die niet kan en mag rijden. Met het stuur in de hand, de navigatie aan, reed hij continu over doorgetrokken strepen, door rode lichten, veel harder dan is toegestaan en kleefde hij veel bumper. Massa-ongelukken gebeurden onderweg en de slachtoffers hebben nog steeds heel veel pijn.
Deze man moet nú alsnog van de weg worden gehaald, dus rijbewijs invorderen én hij moet verplicht op cursus over gedrag en verkeer, want lerend vermogen heeft hij in het geheel niet.
Roel Tonnaer, Utrecht
Henk Kamp toont zich onverminderd rechtlijnig en recht door zee bij de parlementaire enquêtecommissie Fraudebeleid en Dienstverlening, zo blijkt uit de reportage in de krant van 14 september. Overtuigd van zijn eigen ideeën en aannames, onder andere over de wettelijke waarborgen om te voorkomen dat mensen in armoede belandden.
Een paar pagina’s verderop schetst inspecteur-generaal Justitie en Veiligheid De Kleuver een heel ander beeld, gebaseerd op gedegen, feitelijk onderzoek naar de effecten van de financiële problemen van gedupeerden. Beeld en feit: kijk en vergelijk.
Nanette Haze, Nijmegen
Eindelijk is de commissie die het fraudebeleid onderzoekt uitgekomen bij de minister waar het allemaal begon: minister Henk Kamp. Bij insiders al jaren bekend, maar ook door de pers nooit (goed) onderzocht. Feitelijk staat deze minister voor het algemene VVD-beleid van de afgelopen jaren. Maar kijk, ook bij deze verkiezingen heeft de VVD weer een onderwerp gekozen waarbij beeldvorming en onderbuik gevoel een grote rol spelen: de vluchteling.
Door de manier waarop er over wordt gesproken en het uitvergroten van de problemen (maar geen effectieve maatregelen), lijkt de VVD weer een van de grootste partijen te worden. Leren wij dan helemaal niets in dit land?
Hans Nieuwendijk, Amsterdam
Henk Kamp schreef als minister van Sociale Zaken dat hij ‘een groeiende groep fraudeurs’ wilde aanpakken. Lid Farid Azarkan (Denk) van de enquêtecommissie Fraudebeleid confronteert hem met zijn eigen woorden. Kamp ‘kan dit niet plaatsen’ en beroept zich op de beperkte omvang van zijn geheugen. Hij antwoordt dat ‘dit zich twaalf jaar geleden afspeelde. Ik doe mijn best, maar weet niet alles’. De conclusie is dat, gemeten naar zijn eigen maatstaven, de heer Kamp een fraudeur is, die ‘gewoon logisch’ een hoge boete verdient. Hij had het antwoord immers moeten hebben of had zich kunnen informeren.
Martin van den Berg, Utrecht
Henk Kamp baseerde zich op ‘wat er in het land leefde’. Zou hij zich realiseren dat hij zich hiermee kwalificeert als rasechte populist en het populisme hiermee vakkundig diskwalificeert?
Piet van der Vlugt. Tilburg
Na het verhoor van Henk Kamp blijkt dat hij een open sollicitatie doet als directeur van de Efteling: hij gaat voor beleving en stemt daar beleid op af, waardoor vele mensen ervan kunnen ‘genieten’.
Lisette Niemeijer, Schijndel
Met stijgende verbazing – om niet te zeggen ontzetting – las ik de reportage over het verhoor van oud-minister Henk Kamp. Tegenover vrienden en kennissen noemde ik Mark Rutte in discussies altijd de Dernier, ook wel de Oppervolger. Dat was om duidelijk te maken dat hij zich in mijn ogen bij elk van zijn besluiteloze beslissingen (uitstel, c.q. struisvogelpolitiek) door zijn achterban liet leiden naar een of ander doodlopend geitenpaadje. Rutte was en is als bekend grootmeester der verbale camouflage, maar van Kamp kunnen we dat niet zeggen.
De sneue verwatenheid waarmee deze – nota bene uit naam van ‘de beleving in de samenleving’ – zijn ondermijning tentoonspreidt van het hem ter beschikking staand ambtenarenapparaat, van rechtsstatelijke instituties zoals de Raad van State, en van het vertrouwen van de bevolking in het algemeen en van de ingebeelde fraudeurs in het bijzonder, druipt er werkelijk van af.
Beste medelanders, probeer alstublieft via de komende verkiezingen te voorkomen dat dit type voor verantwoordelijk politiek leiderschap volkomen ongeschikte lieden, opnieuw in parlement of regering terechtkomen.
Reinder van der Heide, Rotterdam
Uit het parlementair verhoor blijkt dat marathonminister Henk Kamp autoritair op z’n onderbuik bestuurde, daarmee talloze mensen de vernieling in jaagde en er geen spijt van heeft. Het is aantrekkelijk om te denken dat dit een koppige eenling was, maar het was een trekje van heel kabinet-Rutte I om disproportioneel fraude te bestrijden.
Ook collega-minister Ivo Opstelten van Justitie kon er wat van. Opstelten verhoogde én de verkeersboetes én de verhogingen bij niet betalen, zodat een boete verdrievoudigt bij niet (kunnen) betalen. Ook tegen dit beleid kwam Herman Tjeenk Willink namens de Raad van State in het geweer. Een verhoging van verkeersboetes in vier jaar tijd met 66 procent was volgens hem niet proportioneel, daar moest minstens een effectstudie naar gedaan worden. Maar, net als zijn collega Kamp, legde Opstelten dit advies van de Raad van State naast zich neer, want hij was ervan overtuigd dat hoge boetes werken.
Regeren op de onderbuik had ook in dit dossier desastreuze gevolgen. In de periode 2011-2015 zijn tienduizend tot honderdduizend mensen door het niet kunnen betalen van verkeersboetes gevangengezet. Zij raakten huis en inkomen kwijt en kinderen werden uit huis geplaatst.
Waar er gelukkig nu aandacht is voor de Toeslagenellende, blijven de verkeersboetes verhoogd worden – over de huidige twee jaar weer met 30 procent. Nog worden er jaarlijks honderden miljoenen aan aanmaningen gevorderd bij burgers. Zelfs het Centraal Justitieel Incassobureau zelf kaart aan dat dit niet proportioneel is in de laatste Staat van de Uitvoering.
Het is tijd om naast de Toeslagenaffaire, ook de verkeersboete-affaire te onderkennen en te stoppen.
Merel van Rooy, Rijswijk
De ellende die de slachtoffers van de grootschalige toeslagenaffaire hebben moeten doorstaan, en nog steeds meemaken, valt met geen pen te beschrijven. Het moet alle betrokkenen nu echter met terugwerkende kracht troost bieden te vernemen dat er toch nog sprake was van enige redelijkheid. De toenmalige minister van Sociale Zaken, Henk Kamp, heeft namelijk weten te voorkomen dat de concrete cijfers zijn beleving zouden ondermijnen. En die beleving, dat onderbuikgevoel in die altijd zo sensitieve samenleving, daar draait uiteindelijk alles om.
Bert Niks, Schiedam
Als de wet goed was, zoals oud-minister Henk Kamp bij de enquêtecommissie stelt, dan deden de rechters het fout. Uit de tekst van de wet volgde niet dat er maar één straf was: het maximum tevens het minimum. De rechtspraak lijkt de olifant in de kamer. Een onderzoek naar de rol van de rechtspraak wil niet zeggen dat aan haar onafhankelijkheid wordt getwijfeld.
Hubert Verkerk, Amsterdam
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden