Johnny Depp is er weer: in het drama Jeanne du Barry speelt de Amerikaanse acteur de Franse koning Lodewijk de Vijftiende. Maar noem het geen comeback, zegt de onnavolgbare Depp (60). Hij was niet weg – hij werd alleen niet meer gebeld.
‘Ik heb geluk gehad’, zegt Johnny Depp. ‘Ik kan nergens over klagen. Alleen... het is iets vreemds... als mensen... nou ja, de mééste mensen... Oeps! Sorry, ik gooi de boel bijna om...’
Een scheutje uit zijn glas spat op de terrastafel, pal naast de memorecorders van een vijftal journalisten. Afgaand op de kleur: een sapje. ‘Hm’, mompelt de acteur, ‘ik ben in ieder geval niet saai voor deze recorder.’
Over de auteur
Bor Beekman is sinds 2008 filmredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft recensies, interviews en langere verhalen over de filmwereld.
Hij fronst. ‘Weet je... er gebeurt iets, als mensen besluiten om voortaan naar je te kijken. Om over je te praten. Ineens dringt het tot je door: dat je dus nergens meer heen kunt zonder dat ze naar je kijken. Nou, dat is allemaal heel interessant, als je opgroeit. Maar na een jaar of 35...
‘Het écht gestoorde is dat iedereen veronderstelt dat je zelfs maar in de buurt van normaal kunt zijn, als je zo lang in die situatie leeft. En om de boel nog erger te maken: ik was daarvoor al niet normaal. Dus ik heb de manier waarop ik leef moeten aanpassen. Ik leef achter autoramen, treinramen, vliegtuigramen, hotelkamerramen. Fucking ramen. Ik lig al sinds mijn 23ste onder een vergrootglas, nu tik ik de 60 aan. Ik denk dat ik zo door kan gaan. Maar stel je voor hoe het moet zijn voor... een koning.’
Die koning, dat is Lodewijk de Vijftiende. De acteur vertolkt hem in het drama Jeanne du Barry van de Frans-Algerijnse regisseur en actrice Maïwenn. In de film, die deze week in de Nederlandse bioscopen is uitgekomen, werkt een courtisane zich op aan het hof van Versailles.
‘Als je zo jong koning wordt’, zegt Depp, ‘en daar vrijwel vanaf je geboorte al voor wordt klaargestoomd, betekent dat ook dat je veel van je gevoeligheden verliest, of je menselijkheid. Al datgene wat ze glad kunnen schuren om van jou de perfecte heerser te maken. Als personage, voor de film, was het belangrijk om hem niet neer te zetten als een complete... plume dans le cul (Frans voor een groteske gek, red.). Dat er toch iets van menselijkheid in hem zit. Een ander dier, of wezen, dat in aanwezigheid van Jeanne naar buiten komt. Het was wel een eh... gecompliceerde kerel.’
De acteur zit op een dakterras in Cannes, een week of wat voor zijn 60ste verjaardag. Hij combineert het rocksterrenuiterlijk – onverwoestbare haardos, zes zilveren ringen aan twee getatoeëerde knuisten – vandaag met een driedelig pak en een hagelwit pochet. Hier, op het Franse filmfestival, voelt zijn aanwezigheid als een soort comeback – al bevalt dat woord hem niet.
‘Het is gek dat mensen het zo noemen’, zegt hij eerder op de dag, bij de persconferentie van zijn nieuwe film. ‘O, hij maakt een comeback. Volgens mij zit ik ondertussen al op zeventien comebacks. Ik was niet weg. In werkelijkheid woon ik hier 45 minuten vandaan (Depp bezit een riant villacomplex aan de Côte d’Azur, inclusief volledig ingerichte piratengrot, red.). Misschien belden mensen niet meer, maar ik zat daar gewoon. Pfff, een comeback – dat klinkt alsof ik hier nu een dansje ga doen, in de hoop op jullie goedkeuring. Bizar.’
Lodewijk de Vijftiende is Depps eerste filmrol sinds zijn huwelijk met ex-vrouw Amber Heard twee keer onder de rechter kwam. Depp verloor in Londen, waar de rechter in 2020 bepaalde dat tabloid The Sun hem een ‘vrouwenmepper’ mocht noemen. Het bracht zijn carrière in Hollywood tot stilstand: onder druk van de studio deed de acteur afstand van zijn lucratieve rol als de boze tovenaar Gellert Grindelwald in de Harry Potter-spin-off Fantastic Beasts, waarna Mads Mikkelsen zijn plek overnam.
Maar vervolgens won Depp – op de meeste punten – de in 2022 live uitgezonden smaadzaak in Virginia tegen Heard. De jury oordeelde dat zij hem in een opinieartikel in The Washington Post ten onrechte had beschuldigd van ‘seksueel geweld’ en ‘huiselijk geweld’. Depp, die in de verhoren vrijuit sprak over zijn drugs- en drankgebruik, kwam geloofwaardig over, zo verklaarde een anoniem jurylid in het programma Good Morning America. Terwijl de emoties van Heard juist ‘onnatuurlijk’ aandeden: het ene moment in tranen, dan weer ijzig. Volgens de jury kwam de agressie tussen de ex-gehuwden van twee kanten, en kon Heard onvoldoende bewijs op tafel leggen voor haar verregaande claims.
Er klonk ook kritiek op het besluit van de rechter om camera’s toe te laten: de impact van het mediacircus zou de #MeToo-beweging schaden. Slachtoffers zouden zich voortaan wel twee keer bedenken voor ze een beroemd iemand aanklagen, gezien de orkaan aan haat van Depp-fans die Heard op sociale media over zich heen kreeg, aangevuld en opgestookt door rechtse sympathisanten en bots.
In Cannes gaat Depp wel in op de kwestie, zij het met enige tegenzin. Met zijn unieke, ook van de live gestreamde verhoren bekende redeneertrant, wat meanderend en soms onnavolgbaar: ‘Wat jullie de afgelopen jaren hebben gelezen, over mij en mijn leven... is fantastische en afschuwelijke fictie. Maar we zijn hier voor een film. We hebben een film gemaakt.’
Hij zet een overdreven, valse glimlach op. ‘Hoe is het met je?, vragen ze. Maar wat er in doorklinkt is: God, wat heb ik een hekel aan jou! De film, dat is het wonder. De rest is... saai. Wat ze schrijven, dat kun je in een schoen proppen, of je blindeert er je papegaaienkooi mee.’
Tegen de journalisten: ‘Zijn jullie het nu nog niet zat?’
Depp citeert een zogenaamde krantenkop: ‘Vogel van 100 duizend dollar zingt nooit opgenomen Beatlesliedjes’.
Dan: ‘Ooit snappen jullie dit, dat beloof ik.’
Maïwenn (47) schuift ook aan bij de journalisten op het dakterras. Ze had Depp al vóór de voor hem gunstige uitspraak van de Amerikaanse rechter gevraagd, toen de ster in filmblad The Hollywood Reporter nog als ‘persona non grata’ werd omschreven.
‘Het aanbod kwam op een voor mij interessant moment’, zegt Depp. ‘Het is ook gewoon het acteursinstinct in je, dat aanslaat. Heb ik dit eerder gedaan? Nee. Is er een kans op totale mislukking? Ja, ik kán onderuitgaan. Nou, dan moet ik dit doen. Ik vroeg eerst wel: weet je dit zeker? Ik bedoel: wil je misschien niet een eh... Franse acteur?’
Maïwenn: ‘Filmen is als tennissen, of mayonaise maken. Het lukt, of het lukt niet.’
Depp knikt. ‘Op een zeker moment vertelt de film jou wat de film wil zijn.’
Soms, als hij spreekt, is het niet helemaal duidelijk of Depp het over Lodewijk de Vijftiende heeft, of over zichzelf, of over beiden. ‘Het is een vloek, in zekere zin’, mijmert hij wat verder over zijn bestaan als publiek persoon. ‘Maar ook een geschenk. Je hebt die weg afgelegd, je bént op allerlei plekken terechtgekomen. En dit is hoe het gaat, dit is hoe je leeft. Er kunnen negatieve gevolgen zijn, uiteraard. Tegelijk ben je ook in staat je creativiteit te gebruiken, op de manier die jij nodig acht.’
Depp, die zijn filmbedrijf van de Verenigde Staten naar Groot-Brittannië verkaste, gaat weer regisseren: een biografische speelfilm over de Italiaanse kunstschilder Amedeo Modigliani, waarin onder anderen Al Pacino een rol speelt.
‘Oh yeah!’, zegt hij enthousiast. Gevolgd door een frons: ‘Maar dat wordt helemaal niet creatief, niet voor mij tenminste. Of ik steel van alle mensen bij wie ik ooit op de set heb gestaan? Uiteraard! Ook van Maïwenn. Wat zei ze nou eerder? Het was iets briljants... wat zei je nou?’
Maiwenn: ‘Dat elke film een documentaire over acteurs is.’
Depp: ‘Ja, dat was het!’
Tijdens de openamen van Jeanne du Barry, zijn eerste Franstalige film, had Depp op de set een oortje in. ‘Maar dat doe ik altijd’, zegt hij. ‘Ik zal je vertellen hoe dat zo komt.’
‘In 1997 draaide ik een film, The Brave, waarbij ik schrijver, regisseur en acteur was – aan minstens twee daarvan had ik me niet moeten wagen. Maar goed, ik deed het toch. En Marlon Brando had de hele tijd zo’n oortje in, waarin zijn assistent Caroline dan van een afstandje zijn dialoog voorzegde. Marlon was destijds 73.
‘En ik dacht: als ik dat ook doe, kan ik wat goeie nachtrust krijgen, in plaats van ’s nachts mijn tekst uit mijn hoofd te leren. Ook deed ik gewoon Marlons oortje in mijn oor, als ik mijn deel van de scènes zonder hem speelde. Had ik Marlons stem in mijn hoofd, waar ik op reageerde – werkte prima.
‘Later ging ik er ook muziek op draaien, tijdens het acteren. Of ik vroeg iemand: verras me en speel iets af op mijn oortje, terwijl ik acteer. Maakt niet uit wat, voor mijn part fucking doedelzakken. Dan hoorde ik ineens een krijsende baby in mijn oortje, of een aankomende trein, midden in een scène waarin ik met een andere acteur sprak. En weet je wat het is: je reageert daar toch op. Je draait kort met je nek of zo, als je die trein of baby hoort. En niemand die de scène ziet, begrijpt precies waarom. Ik zoek dat bewust op, het onverwachte.’
Depp begaf zich altijd al enigszins in de periferie van Hollywood. Het idool had een voorkeur voor de wat excentriekere of donkerdere rollen, in de wat kleinere films van de betere filmmakers, zoals Tim Burtons sprookje Edward Scissorhands (1990), of Jim Jarmusch’ alternatieve zwart-witwestern Dead Man (1995). Tot hij zich in 2003 plots aan de commerciële top van de Hollywoodpiramide nestelde door die ene rol als kapitein Jack Sparrow in de Pirates of the Caribbean-reeks.
De Disneystudio kon maar geen hoogte krijgen van de ster, of van zijn geëxalteerde kapiteinspersonage. Toen een studiobaas zijn zorg uitsprak, of die Jack niet zou worden aangezien voor ‘gay’, antwoordde Depp dat ál zijn personages gay waren – wist die studiobaas dat soms niet?
Zolang hij de studio miljarden opbracht, was alles best. Al bleek Depps blockbusterstatus buiten de piratencyclus geregeld wankel. Het alom neergesabelde The Tourist was nog wel een hit, mogelijk ook door Angelina Jolie. Maar grote titels als Mortdecai, Transcendence en bovenal The Lone Ranger maakten enorme verliezen.
Depp, gevraagd naar het functioneren van het studiosysteem in Hollywood: ‘Hm, ik denk dat ze nu vooral bezig zijn met het eindeloos herverpakken van dezelfde formule, waarvan ze weten dat het de winnende is. Want dan gaan we shitloads verdienen aan de kassa! Ik heb altijd gedacht dat de mens graag iets nieuws wil ervaren, en dat je als acteur dus risico’s moet nemen. Dat je onderuit moet durven gaan. Pak die fucker bij de hoorns!
‘Kijk, ik héb gesprekken gevoerd, met een aantal van die studiobazen. En dan stelde ik ze de vraag: weten jullie hoe ongelofelijk vervangbaar jullie zijn? Veredelde accountants zijn het, die op een groene knop mogen drukken. Ze blijven ook nooit lang aan, in die baan. En ze zitten er niet omdat ze zo creatief zijn. Ze zijn goed met getallen, ze zijn naar een of andere universiteit geweest. Nou, fantastisch.’
Heeft hij die vervangbaarheid zelf ook ervaren, in Hollywood?
‘Weet je wat het was, toen ze me bij het vuil gooiden? Of wat het óók was? Een fijne ervaring. Ik leerde ervan. De meeste mensen raken de bodem, als ze ergens af worden gegooid. Maar ik werd daar óók weer af gegooid. Dan zeg je tegen jezelf: nou, dan zal ik nú de bodem wel raken. Wel, ik belandde in de kelder van de bodem. En ik kan je vertellen: ook daar was het prima.’
Afgelopen mei verlengde Johnny Depp zijn contract met Dior: voor een bedrag van zo’n 18 miljoen euro blijft hij de komende drie jaar het gezicht van de geurlijn Sauvage. Ook gaat de ster voor het eerst sinds zijn regiedebuut The Brave (1997) een nieuwe speelfilm regisseren (een portret van de schilder Modigliani). Daarnaast is hij actief als een van de gitaristen van Hollywood Vampires, de ‘supergroep’ waarmee hij eerder dit jaar optrad op Pinkpop.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden