De aanvoer van nieuwe, spraakmakende en het liefst een beetje dwarse pop uit Duitsland blijft ver achter bij die uit andere nabijgelegen landen. Jammer, want er komt veel mooie muziek vandaan.
Smartphonelampjes in de lucht en meezingen maar, uiteraard met Atemlos Durch die Nacht; woensdagavond speelt de Duitse Schlagerster Helene Fischer in stadion Gelredome in Arnhem. Een unicum is dat niet meer, want zij deed dat al eerder, in 2018. Toch blijft zo’n grootschalig optreden van een Duitse artiest bijzonder. Want achter het succes van Fischer en de metalband Rammstein, die in Nederland ook al twintig jaar de grootste podia bespeelt, schuilt een angstige leegte.
De aanvoer van nieuwe, spraakmakende en het liefst een beetje dwarse pop uit het grote buurland blijft ver achter bij die uit andere nabijgelegen landen. Terwijl de Belgische, Zweedse, Noorse, Deense en Britse artiesten hier de zalen en festivals platspelen, zien we zelden een opkomende Duitse popnaam op de podia, uitzonderingen uit de metal en de dance daargelaten. En als op de Nederlandse muziekradio al eens Duitse pop wordt gedraaid, is het vaak diezelfde hit uit een ver verleden. Weer dat nummer van Nena of Herbert Grönemeyer, of vooruit: de Nederlandse eendagsvlieg Haus Am See van Peter Fox.
Over de auteur
Robert van Gijssel is sinds 2012 muziekredacteur bij de Volkskrant, met speciale interesse voor elektronische muziek en dance en de hardere muziekgenres.
Het doet Duitsland geen recht. Het is een enorm popland dat de popcultuur mede heeft gevormd. De krautrockband Tangerine Dream bijvoorbeeld zette de elektronische muziek in de steigers, net als daarna Kraftwerk, dat zelfs de Amerikaanse hiphop inspireerde. In de jaren tachtig golfde de Neue Deutsche Welle de wereld over dankzij het geëngageerde werk van Nina Hagen en bands als Die Ärzte en Palais Schaumburg. Daarna volgde in de jaren nul nog exceptioneel succes van de bands Die Toten Hosen en Wir Sind Helden, die het schopten tot Pinkpop.
Maar de laatste jaren is het armoe troef. Het showcasefestival Eurosonic brengt jaarlijks een handvol jonge Duitse bands naar Groningen, maar slechts een enkeling weet vervolgens door te dringen tot het clubcircuit. De taalbarrière, of zelfs een afkeer van het Duits, lijkt daarvan vaak de oorzaak te zijn. Als een band al enig (en kortstondig) succes heeft in Nederland, zoals de indieband Giant Rooks, dan is de voertaal in de liedjes vaak Engels.
Als een poppodium tegen de stroom in Duitse bands programmeert, zoals de Metropool in Hengelo en Enschede, dan zien ze daar vrijwel uitsluitend Duits publiek binnenkomen, van net over de grens. Volgens de Metropool-programmeur Frank Satink ligt daar ook een probleem. ‘Die bands zien dat ze bij ons veel Duitsers trekken en dus geen nieuw en Nederlands publiek opbouwen.’ Dan kunnen ze beter in het thuisland blijven toeren. ‘Wel jammer’, zegt hij. ‘Want er komt veel mooie muziek vandaan.’
Dat kunnen we beamen. Luister zelf naar een nieuwe golf Duits talent, die bewijst dat er meer is dan Helene Fischer en Rammstein.
Manuel Bittorf alias Betterov werkte in een wasmachinefabriek, maar volgde zijn hart. Hij schreef liedjes, zong op talentwedstrijden, volgde een opleiding aan een popacademie en is nu een veelbelovende Duitse popjongen die inspiratie haalt uit het gouden tijdperk van de jaren tachtig. Zijn Viertel vor Irgendwas is een rustig rockend strijdlied tegen verveling en apathie.
Dat de Keulse band AnnenMayKantereit nog niet internationaal is doorgebroken, is echt een beetje raar. In Duitsland bespeelde de subtiele rockband met de uitmuntende zanger Henning May de grootste festivals. En er werd zelfs een bescheiden hit genoteerd in het Verenigd Koninkrijk en Ierland: een cover van Suzanne Vega’s Tom’s Diner. Tijd voor een Nederlandse clubshow. Wie durft?
We kennen Ski Aggu zelfs in Nederland. Maar dan wel dankzij zijn samenwerking met onze rapper/zanger Joost Klein en diens (Duitse) hit Friesenjung. Ski Aggu is een van de snelst opstormende Duitse rappers en in Gensehaut leren we waarom. ‘Mit Speedos auf der Stage, Crowd kennt all die Lieder. Trinke kein’n Moët, ich mag den Sekt von Aldi lieber.’
Naima Husseini uit Berlijn maakt al dertig jaar muziek en is dus niet bepaald een opkomend talent. Op bijvoorbeeld haar album Immer Alles staan juwelen van liedjes die bovendien glimmen van jeugdigheid. Ze speelt de komende maanden overal, van Zwitserland tot Frankrijk. Maar natuurlijk weer niet in Nederland.
Isabella Streifeneder uit München is geboren met een gouden pennetje in de hand. Als zangeres Mola gooit ze er scherp geschreven en minstens zo puntig gezongen liedjes uit. In Das Leben ist Schön bezingt zij het menselijke onvermogen werkelijk lief te hebben. ‘Das Leben ist manchmal ein Hundesohn. Doch ich vergeb ihm jede gottlose, miese Aktion.’
Frittenbude is een Berlijnse band met een politiek hart. Ze staan op de barricades tegen extreemrechts geweld, maar hopen met hun opgewekte elektropunk toch ook een weg uit het duister te wijzen. Mooie zinnen: ‘Du bleibst solange es gut geht. Bis der Wind wieder gut steht. Dann zieht es dich weiter, soweit wie du kommst.’
De Duitse ster Helene Fischer is meer dan een zangeres, liet zij bij een vorig bezoek aan de Gelredome zien. ‘Behalve als zangeres profileert Fischer zich ook als atletisch circusartieste, bijgestaan door twintig professionele acrobaten’, schreef de recensent in de Volkskrant. ‘Dat ze al draaiend en zwierend gewoon blijft zingen, is een mirakel.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden