Een zomerse dag. Een specht heeft zichzelf tegen een telefoonpaal geplakt. Hij tikt niet, maar kijkt wel steeds of hij misschien wil gaan tikken. Het hoofdje een beetje scheef, alsof hij met zichzelf in gesprek is. Steeds neigt hij een beetje naar de paal, om daarna te besluiten: nee, toch niet.
‘Ga maar weg, specht’, zeg ik voor het geval hij de mensentaal verstaat. ‘Dat is geen boom, ook al lijkt het erop. Er zit niets in voor jou.’
De specht verstaat het niet, of besluit zich niets van ongevraagde adviezen aan te trekken. Hij gaat door met twijfelen.
Pas na heel lang nadenken neemt hij een besluit en vliegt weg. ‘Goed zo’, zeg ik. Het is niet erg om lang te twijfelen, als je uiteindelijk maar een beslissing neemt.
Maar na vijf minuten is de specht terug, om zijn interne strijd vol overgave voort te zetten.
Source: Volkskrant