Vlissingen, vrijdagavond, bij de rode loper voor het bioscoopcomplex Cinecity. Zo dadelijk wordt het tiendaagse festival Film by the Sea geopend. De jubileumeditie, episode 25. En bij zo’n partijtje hoort een deftige hoofdgast. Het is dan wel een sympathiek klein festival, met zo’n 40 duizend bezoekers, het moet natuurlijk wel een beetje aanvoelen als Cannes aan de Schelde.
Dit keer is die hoofdgast Nastassia Kinski (62). De Duitse ster zal worden gefêteerd op de Career Achievement Award. Dat brengt haar in een mooi rijtje, want toch legendarische actrices als Claudia Cardinale en Sophia Loren gingen haar in Vlissingen voor. In het draaiboek staat dat demissionair staatssecretaris Gunay Uslu haar het kleinood zal overhandigen.
Over de auteur
Rob van Scheers schrijft voor de Volkskrant over film, non-fictie, thrillers, muziek en graphic novels. Hij publiceerde achttien non-fictie titels, waaronder de biografie van regisseur Paul Verhoeven.
Bij de rij op de loper gaan de gesprekjes over welke Kinski-films je gezien hebt. Nou, eigenlijk iedereen wel Paris, Texas (Wim Wenders,1984). One from the Heart (Francis Ford Coppola, 1982) is een andere favoriet. Tess, natuurlijk (Roman Polanski, 1979). Cat People (Paul Schrader, 1982). Ook goed.
Nastassja Kinski speelde in zo’n 75 films. Na een zelfverkozen pauze werd het stiller, maar op dit festival zal Dark Satellites (Thomas Stuber, 2022) worden vertoond – een hedendaagse mozaïekvertelling die zich afspeelt tussen de rafelranden van Leipzig.
Kinski speelt kapster Birgitt die haar monotone bestaan opfleurt middels een vriendschap met schoonmaakster Christa (Martina Gedeck) – in de avonduren claimen ze hun recht op geluk. Zo hangt er de nodige verwachting in de lucht. Totdat perscontact Pauline Verhoeven op ons toeloopt en fluistert:
‘Ze is er niet.’
‘Sorry?’
‘Nastassja. Ze is er niet. Ze is nog onderweg uit Berlijn.’
Ongeloof. Verbijstering. Voor iedereen die al een tijdje in het filmwereldje meeloopt is, dit een variant op die ene gevreesde aankondiging die je nogal eens bij persdagjes in het buitenland krijgt toegesnauwd: The Talent is delayed… Het Talent is verlaat. Een mededeling met een dubbele betekenis. Wat er eigenlijk staat is: Het Talent heeft even geen zin meer in het zoveelste rondje interviews, en jullie sukkels (geen talent) hebben daar maar mee te dealen.
Zo scherp wordt het in Vlissingen niet gesteld, integendeel. Juist de organisatie voorziet brokken: slechte pers, boze sponsors, een staatssecretaris die voor niets kwam opdraven. Omroep Zeeland meldt al snel ‘Eregast Nastassja Kinski schittert door afwezigheid.’
Hoe zal festivaldirecteur en filmfanaat Jan Doense zich hier uit redden?Ten overstaan van een volle zaal kijkt hij geroutineerd op zijn horloge, en spreekt, ogenschijnlijk onaangedaan: ‘Door privéomstandigheden is mevrouw Kinski wat verlaat. Als het goed is, zit ze nu vanuit Berlijn op het vliegtuig naar Antwerpen. We verwachten haar binnenkort.’
Na wat gemor wil de zaal het daar dan wel even voor doen, en wat helpt is dat de openingsfilm Perfect Days – de nieuwe van Kinksi’s filmvader Wim Wenders – krachtig genoeg is om het festival feestelijk in gang te zetten. We krijgen er gratis een welgemeende videoboodschap van de maker bij.
Maar na afloop blijkt het toch net even anders te zitten. Achter de schermen klinkt dat Kinski al vier vluchten heeft gemist. En zo, zonder warm podiumspotlicht, oogt Doense toch wat bleekjes. We hebben het wel over de jubileumeditie, hè? Gelukkig dendert het festival met meer dan honderd titels gewoon door.
Zaterdagochtend. Het Talent is nog steeds verlaat. Zaterdagmiddag. Geen nieuws. In dit geval is dat slecht nieuws. Het zou zomaar kunnen dat Het Talent in het geheel niet komt opdagen. Dan, het is zaterdagavond acht uur, zou Kinski alsnog aan boord zijn gegaan van een vlucht richting Antwerpen. Daar wacht een chauffeur om haar naar Vlissingen te brengen.
En inderdaad. Tegen tienen verschijnt ze in de lobby van het festivalhotel. Ze ziet er niet echt ontspannen uit. Van de schrik drinkt de organisatie een wijntje met haar. Omroep Zeeland, zondagochtend: ‘Nastassja Kinski maakt het spannend: actrice komt tóch opdagen bij Film by the Sea.’
Er stond op zaterdagochtend 11 uur een interview gepland met de Volkskrant. Dat werd uiteindelijk zondagochtend 11 uur, o nee, toch half twaalf, en dus uiteindelijk half een. En daar kwam het ook van, en dat was interessant genoeg (het artikel volgt binnenkort), maar eerst maar even voorzichtig geïnformeerd wat er nu allemaal aan de hand was. De boosdoener, zegt ze in het halfduister van de hotelkamer, heet narcolepsie. Een zeldzame aandoening met onbedwingbare slaapaanvallen overdag. ‘Soms zijn mijn batterijen gewoon even leeg. Dat heb ik al sinds mijn jeugd.’
Eerlijk antwoord. Niets op af te dingen. Na een lunch en wat extra rust herpakte Nastassja Kinski zich. En zo stond ze zondagavond alsnog te stralen op de rode loper van haar eigen feestje.
Festivaldirecteur Jan Doense: ‘Het gaf een boel stress. Maandag is mevrouw Kinski weer naar huis. Vanaf dat moment is het een verhaal geworden. De volgende anekdote uit de kleurrijke geschiedenis van het festival.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden