Een (half)naakte vrouw krijgt lang niet altijd het respect dat ze verdient, ziet actrice Joy Delima.
Ik vind naakt zijn in de natuur fantastisch. Het is alsof alle elementen van de natuur beter tot hun recht komen als je ze met elk oppervlak van je lichaam kunt waarnemen. Zwemmen, zonnen, in het gras liggen: het is bevrijdend om dat naakt te kunnen doen in een omgeving met mensen die daar net zo blij van worden als ik. Sociale klassen vallen weg, en ik voel me na een blote dag altijd meer verbonden met mijn lichaam. Is het niet heel gek dat we bijna altijd aangekleed zijn en ons niet hoeven te verhouden tot ons blote lichaam?
Over de auteur
Joy Delima is actrice en schrijft voor Volkskrant Magazine over seks.
Natuurlijk zit er ook nog een keerzijde aan een naakte jonge vrouw zijn. Het is bevrijdend en leuk zolang ik me veilig voel. Maar zodra ik schaamteloos geobserveerd word op een overduidelijk seksuele manier is het uit met de pret. Ik weet nog goed hoe ik als stagiair bij een groot theatergezelschap door Nederland toerde met een voorstelling waarin ik met een andere actrice een act deed waarin we tien minuten lang met ontbloot bovenlijf op en neer sprongen, om aan te tonen dat borsten hun seksuele connotatie kunnen verliezen als je er lang naar kijkt. Dat voelde bevrijdend, tot ik opmerkte dat er in elke stad wel een aantal mannen hun telefoons op ons richtten. Elke avond ging ik met meer tegenzin de vloer op, omdat het voelde alsof ik de macht over de situatie had verloren.
Zijn telefoons en sociale media sowieso niet de domper voor lichamelijke vrijheid? Kun je nog van mensen verlangen minder ‘preuts’ te zijn, als er een mogelijkheid bestaat dat je collega’s je de volgende dag naakt op het internet tegenkomen?
Nog zoiets: als ik topless ben naast een man (die bij mij hoort) word ik nooit lastiggevallen, maar zodra die man weggaat, lijkt het wel vrij spel voor alle engnekken. Dan wordt het plots duidelijk: die specifieke mannen respecteerden niet míj, maar enkel de man naast mij. ‘O, dat is jouw eigendom? Dan zal ik niet naar haar kijken.’
Maar als ze mij zien in de context van – in hun ogen – ‘single naakte geile meid op het strand’ kunnen ze geen respect opbrengen voor mij als mens. Dan vinden ze dat ze het recht hebben om zomaar op mij af te stappen, zoals ik laatst weer meemaakte toen ik alleen op vakantie was en zonder topje een boek zat te lezen op het strand.
‘Do you speak Spanish?’
Ik keek op en keek recht in het gezicht van een man gehuld in niets anders dan een zonnebril, petje en een kleine Speedo.
‘Do you speak Spanish?’
Hij lachte zijn engste lach.
‘No.’
Ik rolde mijn pissigste oogrol en besloot hem weg te jagen door gewoon heel boos verder te lezen.
‘Okay.’
Hij rolde zijn handdoek uit en ging naast me zitten terwijl hij me bleef bekijken.
Mijn hart klopte in mijn keel, want plots vroeg ik me af of het mijn eigen schuld was.
‘Wat verwacht je dan, als je in je eentje met je blote tieten op het strand gaat liggen?’
Ik was bang en plots heel erg bloot.
Toen besefte ik dat deze man letterlijk dezelfde outfit droeg als ik. Hij was topless, net als ik. Zijn broekje was bijna kleiner dat het mijne. Hij droeg een pet, ik droeg een pet.
Ik vroeg er niet om. Ik was mijn boek aan het lezen en hij had mij met rust moeten laten. Ik gaf hem nog een boze blik en even later stond hij zonder nog iets te zeggen op en liep weg.
Als hij zich zo mocht kleden, dan mocht ik dat ook. Ik heb ook recht op vrijheid van het lichaam en mijn naaktheid is geen vrijbrief.
joy.delima@volkskrant.nl