‘In Marrakech hebben veel mensen voor de tweede nacht op rij buiten geslapen. Op open ruimtes als pleinen en parken lagen mensen, sommigen op matrasjes, maar de meesten gewoon op dekens. Ze zijn bang om hun huizen in te gaan, vooral uit vrees voor naschokken.
‘Ik ben gisteravond aangekomen en heb tot dusver alleen hier rondgekeken. Met ongeveer een miljoen inwoners is Marrakech de grootste stad in de buurt van het epicentrum. De klap was heftig. Mensen vertelden dat hij 30 seconden duurde. Omdat in dit gebied weinig aardbevingen voorkomen, is de bevolking erg geschrokken.’
‘Het beeld is tweezijdig. De aardbeving was ogenschijnlijk niet zo heftig dat ook nieuwe gebouwen in Marrakech zijn ingestort. Het overgrote deel van de huizen staat nog overeind. Tussen het puin van ingestorte gebouwen zie je nauwelijks moderne bouwmaterialen. Alleen de oude, kwetsbaarste huizen zijn omgevallen.
‘In de Medina, het duizend jaar oude centrum van de stad dat op de Werelderfgoedlijst van Unesco staat, is wel een aantal huizen ingestort. Andere huizen daar hebben enorme scheuren. Balkons zijn beschadigd en gevels naar beneden gekomen. De gebouwen in dit deel van de stad zijn zijn het wankelst. Toch is het niet zo dat dit oude centrum volledig in puin ligt: het is een soort gebit waar hier en daar een tand is uitgevallen.
‘Rondom de Medina gaat het leven eigenlijk gewoon door. Als je daar komt, heb je nauwelijks het gevoel dat er vrijdagavond een ramp heeft plaatsgevonden. De toeristen proberen weliswaar naar huis te komen, maar gaan nog steeds uit eten. Pas als je richting het oude centrum loopt, valt het op dat mensen buiten slapen en dat er gebouwen zijn ingestort.’
‘Ik kan me voorstellen dat het daar anders is, ja. Ik denk dat de hulpdiensten zich aanvankelijk geconcentreerd hebben op de grote steden. In de dorpen die dichter bij het epicentrum liggen, ongeveer 70 kilometer van Marrakech, moeten mensen langer wachten. Omdat de lemen huizen daar bovendien minder aardbevingsbestendig zijn, zal de schade daar veel groter zijn.
‘Deze dorpen zijn moeilijk bereikbaar. Ze liggen in het Atlasgebergte: de wegen erheen zijn vaak kronkelweggetjes met haarspeldbochten. Qua aantal kilometers liggen de dorpen niet eens zo ver uit elkaar, maar qua tijd wel. Je moet bergpassen over of onverharde wegen berijden. Bij de aardbeving zullen ook stenen zijn afgebroken, waardoor wegen geblokkeerd zijn.
‘Ik ben van plan om vandaag samen met fotograaf César Dezfuli met de auto naar dit gebied af te reizen. Als verslaggever moet je bij aardbevingen altijd improviseren. Je moet kijken welke wegen begaanbaar zijn. Voor de hulpdiensten gelden natuurlijk dezelfde problemen. Het is moeilijk om met groot materieel in dit getroffen gebied te geraken.’
‘Niet helemaal, eigenlijk. De schade in Turkije was beduidend groter. Destijds werden grote steden met veel hoogbouw getroffen: bij appartementencomplexen met zes verdiepingen kwamen in een klap tientallen mensen om. De ingestorte gebouwen die ik in Marrakech heb gezien, hadden hoogstens twee verdiepingen.
‘Ik weet natuurlijk nog niet wat ik later vandaag in de buurt van het epicentrum aantref. Maar het dodental is tot dusver nog onvergelijkbaar met de beving in Turkije. Tweeduizend doden is ontzettend veel. Maar als een miljoenenstad als Marrakech helemaal in puin zou liggen, zou dat aantal beduidend hoger liggen.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden