Het had even geduurd, maar deze week kreeg ik eindelijk een reactie op mijn sollicitatiebrief. Recruitment consultant Josephina stuurde me een berichtje via WhatsApp: of ik nog steeds interesse had in de baan. Even op me laten inwerken hoor. Ik moest de brief zo lang geleden hebben geschreven dat ik het me niet eens meer kon herinneren.
En nu ik erover nadacht: was ik eigenlijk wel op zoek geweest naar een baan? Een van mijn laatste sollicitatiebrieven had ik aan de Volkskrant gericht, of ik alsjeblieft stage mocht komen lopen. Het antwoord van de krant destijds was: ‘Absoluut niet, voor jou een miljoen anderen, en nu wegwezen’ (of iets in die trant). Maar soms komt iets jaren later alsnog op zijn pootjes terecht, ook zonder dat je opnieuw met termen als ‘teamplayer’ en ‘hands-onmentaliteit’ hoeft te strooien.
De afgelopen weken was het professionele lot me wederom gunstig gezind, want consultant Josephina was lang niet de enige die me benaderde. Ik ontving appjes van Emma die me namens uitzendbureau Adecco een geweldig aanbod deed, en ik zou gewoon vanuit huis kunnen werken. Ook recruiter Chad deed me een voorstel dat bijna te mooi klonk om waar te zijn, wederom via WhatsApp: voor 1.000 tot 1.500 dollar per dag zou ik content van cliënten van het bedrijf moeten liken op sociale media, desnoods in mijn pyjama.
Toch was ik nog meer gecharmeerd van de kans die Sophie bood, of zoals ze het zelf noemde: de ‘geweldige reis’ en de ‘vervullende missie’. Ze had gezien dat ik het beste voor heb met de wereld, maar snapte heus dat ik ook graag mijn bankrekening gespekt zie. Zodoende: ‘Terwijl je met ons samenwerkt om je financiële doelen te bereiken, krijg je ook de kans om een aanzienlijke impact te hebben op het leven van kansarme kinderen.’ Wat wil een mens nog meer?
Nou ja, een mens zou nog kunnen willen dat de aanbiedingen echt zijn, want het gaat hier natuurlijk om keiharde scams. Oplichters vermomd als recruiters met diepe zakken komen sinds deze zomer ineens uit alle hoeken en gaten gekropen. Geef ons gauw je persoonlijke gegevens, appen de Josephina’s, Emma’s en Sophie’s van deze wereld. Geef ons je bankrekeningnummer.
Meerdere bedrijven waarschuwen al voor deze vacaturefraude op WhatsApp, Telegram en Facebook. ‘Let op’, schreef Randstad onlangs boven een uitgebreide blogpost, ‘phishing-berichten uit naam van Randstad komen steeds vaker voor.’ Het is weer eens wat anders dan al die zogenaamde zoons en dochters die hun digibete ouders appen of er fluks een rekeningetje kan worden voorgeschoten.
Maar is vacaturefraude wel zo lucratief nu er een gierend personeelstekort is? Kun je niet beter werkgevers oplichten door je op WhatsApp voor te doen als gewillige werkzoekende? Ja, maar nee. De scammers weten precies aan wat voor soort werk er nog wel behoefte is: werk dat weinig tijd kost, goed verdient, vanuit huis kan en waar je amper iets voor hoeft te kunnen.
Wie continu influencers voorbij ziet komen die betaald op vakantie zijn, kan zich gaan afvragen waarom je in godsnaam nog onder een systeemplafond zou gaan zitten. Dan zijn er nog de business coaches en money mindset-types op Instagram, die ons willen doen geloven dat we met hun tips slapend rijk kunnen worden. En het gaat heus niet eens alleen om het geld. Het is ook het tijdperk van quiet quitting: mensen nemen niet écht ontslag, ze stoppen gewoon met hun best doen. Ze zijn gaan inzien dat er meer in het leven is dan werken. Vrije tijd en een stressvrij gemoed zijn goud waard.
Josephina, Emma en Sophie hebben hun saaie recruitersbaantjes inmiddels aan de wilgen gehangen, zie ik op WhatsApp. Hun telefoonnummers behoren nu toe aan respectievelijk Howard, Marcus en Charlie Rice, drie heel normale mannen met heel normale namen. Ook zij hebben waarschijnlijk een droombaan in de aanbieding, en ze zijn op zoek naar jóú.
Source: Volkskrant