In de krant van 6 september merkt briefschrijver Dick Kortekaas op dat het verdriet over de klimaatcatastrofe door velen nog niet wordt gevoeld. Ik denk dat dat inderdaad zo is, hoewel voor velen meer sprake zal zijn van angst dan van verdriet. Blijkbaar zijn er toch nog mensen en organisaties tot wie het niet doordringt welke ramp zich aan het voltrekken is.
Ook weer niet zo vreemd, omdat in de politiek en de media de klimaatcrisis wordt behandeld als een crisis zoals er zovele zijn. Ten onrechte, omdat van deze crisis geen tijdelijke maar een permanente dreiging uitgaat. Dit onderscheidt de klimaatcrisis van bijvoorbeeld de oorlog in Oekraïne; hoe verschrikkelijk deze crisis ook is, ooit zal deze oorlog eindigen. De klimaatcrisis daarentegen lijkt onomkeerbaar.
Ik denk dat in wetenschappelijke kringen dat besef al is doorgedrongen, maar dat de meeste politieke partijen liever hun kop in het zand steken, met de populistische partijen voorop. Er is immers niet simpel één zondebok aan te wijzen. Ik zie hier een rol voor de media, te beginnen bij de Volkskrant: maak van het klimaat vanaf nu permanent voorpaginanieuws en doordring de lezers zo van de blijvende (en in ernst toenemende) gevolgen van de klimaatcrisis.
Andere media, en uiteindelijk ook de politiek zullen volgen. Wellicht dat de dan uitbrekende paniek nog tot ingrijpende herstelmaatregelen kan leiden.
Aat de Jong, Middelburg
Velen voelen aan den lijve dat er met het klimaat fors iets mis is, maar weinigen huilen acuut. Iedereen ervaart het verlies van de vertrouwde vaste seizoenen met de gewone schommelingen. En dat bezorgt ons een vaag unheimisch gevoel. Dat bedrukt ons en maakt ons treurig. Door zijn sluipendheid brengt dat niet meteen een huilreactie teweeg, toch is er permanent een onmiskenbare ondertoon in ons leven dat er iets mis is.
Zo hebben we allemaal last van een seizoenenjetlag: wanneer – vragen we ons af – begint de zomer, de herfst? O, volgens de kalender hebben we de zomer al achter de rug. Maar het is nog zo warm.
F.M. Boon, Delft
Vanmorgen werd ik getroffen door het volgende tafereel: een klein meisje, zonnehoedje op, sandaaltjes aan, zomerjurkje hoog opgetild op zoek naar verkoeling… voor een display met kruidnootjes in de supermarkt.
Olav Fakkeldij, Beverwijk
Dat de burger de schuld is van alle maatschappelijke problemen, behoort tot het soort borreltafelgelul dat ik graag van me laat afglijden. Totdat een hoogleraar (Wim de Vries, Wageningen Universiteit) dit in de Volkskrant beweert en mij de schuld van de stikstofcrisis geeft, net als de taak om de oplossing ervan te betalen. Want volgens hem betaalt de burger al tientallen jaren te weinig voor voedsel.
Hoezo? Nooit, nee nooit, heb ik staan afdingen bij het kopen van levensmiddelen. Ik heb altijd zonder morren de volle prijs betaald die werd gevraagd. Jij, medeburger, toch ook?
Paolo Bouman, Utrecht
In Cijfers bij het nieuws werd gesteld dat meer studenten thuis blijven wonen, omdat ze geen betaalbare kamer kunnen vinden. Ook wordt er een verband gelegd met het nu beëindigde leenstelsel.
Uit de cijfers blijkt echter dat de betaalbaarheid van de studentenwoning weliswaar iets is gestegen, maar het totaal aantal uitwonende studenten is gestegen van circa 370 duizend in 2014-2015 naar 400 duizend in 2022-2023, en dat de toename van het aantal uitwonende internationale studenten is gestegen van circa 60 duizend in 2014-2015 naar 120 duizend in 2022-2023.
Ik kan niet anders concluderen dan dat het tekort aan kamers voor een belangrijk deel is veroorzaakt door de grote toename van het aantal uitwonende internationale studenten (60 duizend, die dus niet thuis kunnen wonen), waardoor het aantal thuiswonende studenten met 60 duizend is gestegen en niet door de kamerprijs, ook al zal een tekort aan kamers de kamerprijs opdrijven.
Onno Schweers, Hoorn
Mevrouw Augusta Stuart-Albers slaat (natuurlijk) de spijker op zijn kop met haar brief over het tekort aan seniorenwoningen en het verbazend geringe aantal initiatieven om dergelijke woningen te bouwen. Dat de nood en de vraag hoog zijn – en alleen maar hoger worden – is al lang duidelijk.
Als puntje bij paaltje komt, blijkt dat er door belanghebbende partijen simpelweg te weinig/minder aan te verdienen valt dan wanneer andere bouwactiviteiten worden ontwikkeld.
Conclusie is dan ook dat hier economisch gewin voor welzijn gaat. Welbeschouwd is dat in dit land eigenlijk altijd en overal het geval.
Erik de Vette, Leiden
In de krant van 6 september stond opnieuw een verontrustend artikel over de onbetaalbaarheid van het toenemend aantal AOW-gerechtigden: een afnemend aantal werkenden moet de toename van AOW-uitkeringen bekostigen.
Dit is een van de thema’s die de generatiespanningen verder zal doen toenemen. Meerdere keren heb ik geprobeerd een ingezonden brief geplaatst te krijgen met de vraag of de AOW wel voor iedere 67-plusser is bedoeld. Het is niet omdat ik nu zo nodig in de krant moet, maar omdat ik dit geluid in de media en de politieke programma’s nog niet ben tegengekomen.
De voorloper van de AOW is in 1947 door Willem Drees door het parlement geloodst om ervoor te zorgen dat mannen en alleenstaande vrouwen van 65 jaar en ouder een geldbedrag kregen als ze onvoldoende eigen inkomsten hadden. Het is uiteindelijk verworden tot een recht voor alle inmiddels 67-plussers, ongeacht hun eigen inkomsten.
Voor een grote groep pensioengerechtigden betekent dit een uiteindelijk inkomen dat hoger ligt dan in de tijd dat ze nog werkten, terwijl de lasten voor kinderen en onroerend goed juist zijn afgenomen. Het argument dat ik veel hoor: ‘We hebben er toch voor betaald!’ Dat lijkt me voor een sociale verzekering, die in oorsprong bedoeld is als een solidariteitsheffing voor de mensen die het echt nodig hebben, niet op te gaan.
Mijn voorstel zou zijn: schaf de AOW voor pensioengerechtigden met een netto-inkomen van 3.000 euro of meer af. Aan de rekenmeesters laat ik over wat dit uiteindelijk zal besparen ten gunste van echte AOW-gerechtigden.
Willem Drees zou dit toejuichen.
Ed Thelosen, Eindhoven
Ook mij ligt de ontlezing van Nederlandse jongeren na aan het hart. De studieopzet van het gesubsidieerde onderzoek om hier een oplossing voor te vinden kan ik op basis van de berichtgeving echter niet beoordelen. De suggestie van Wilma de Rek en Annelies Jacobsen om deze 5 miljoen euro beter te besteden door ieder kind in Nederland een abonnement op de Donald Duck cadeau te doen lijkt sympathiek, maar zal wel wat extra fondsenwerving vragen.
Bij 2,5 miljoen kinderen in Nederland in de leeftijd van 4-18 jaar kan ieder kind met dit bedrag nog niet één exemplaar van het vrolijke weekblad (abonnementsprijs 2,95 euro per nummer) ontvangen. Als gezin kunnen (gemiddeld) twee kinderen uiteraard een abonnement delen, maar zelfs dan is voor een jaarabonnement een bedrag van zo’n 200 miljoen euro nodig om ieder gezin een jaar te voorzien.
Misschien is dat onderzoek dan toch nog niet zo duur.
Roy Kessels, Nijmegen
Berber Faeseler wil graag een pagina voor kinderen in de Volkskrant. Een prima idee! Daarop voortbordurend: waarom begint de krant niet alvast met recensies van kinderboeken voor kinderen. Nu zijn ze bedoeld voor ouders en andere volwassenen. Dat is toch een beetje vreemd, vinden jullie niet?
Eva Teijsse, Amsterdam
Ik kijk uit naar een onderzoek van de Europese Commissie naar de status van de hond in Europa. Alleen al in Nederland worden 150 duizend mensen per jaar door een hond gebeten. In een periode van 25 jaar gaat het daarbij om 29 dodelijke slachtoffers. Bovendien doden honden zo’n 4- tot 13 duizend schapen per jaar, en wolven ongeveer 300. Zeker vergeleken met de hond is de wolf een volkomen onschuldig dier.
Rutger Rotscheid, Amsterdam
Bij de Tweede Kamerverkiezing van 2021 was het concept ‘running mate’ wijdverspreid. Dat waren toen bijvoorbeeld nummers twee Pieter Omtzigt, Rob Jetten en Carola Schouten. Nu maken meerdere partijen juist hun ‘premierskandidaat’ bekend. Opmerkelijke verschuiving.
Koen Gruijters, Den Haag
Zo ontstaan doorgaans politieke partijen: een groep mensen maakt zich sterk voor een verandering in de samenleving. Ze discussiëren met elkaar, beleggen bijeenkomsten, inspireren elkaar en op een dag besluiten ze: we gaan een partij beginnen gebaseerd op onze gezamenlijke idealen. Dan sluiten gaandeweg meer mensen zich aan en uiteindelijk kiezen ze uit hun midden een leider, want ze gaan meedoen aan de verkiezingen en hebben een lijsttrekker nodig.
Pieter Omtzigt is van de bestuurlijke vernieuwing en doet het andersom: hij verklaart zichzelf tot leider, stelt een nieuw sociaal contract op en zoekt volgelingen. Er zijn al duizend mensen die zodanig onder de invloed zijn van de charmes van Pieter Omtzigt dat ze zich aangemeld hebben als belangstellende voor een lidmaatschap van de Tweede Kamer.
Inhouden van veel beleidsterreinen zijn nog onbekend. Kandidaten doen hun best te passen in een Omtzigt-sjabloon. Belangrijkste eisen: Omtzigts boek Een nieuw sociaal contract lezen, de tien punten van Pieter Omtzigt omarmen en je identificeren als omtzigtiaan.
Zal de sollicitatieprocedure linker- en rechtervleugels in de partij doen ontstaan, worden kritische denkers binnengehaald en komen mensen in aanmerking voor wie fractiediscipline straks niet vanzelfsprekend is in verband met het verlangen naar een bestuurlijke vernieuwing?
Volgens mij is het enige dat telt: de loyaliteit aan het omtzigtisme.
Luc Meuwese, Den Haag
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden