De enige vraag die mij deze zomer net zo vaak door VVD’ers als GroenLinksers werd gesteld, is of ik een nakkie wilde. Dat kan aan de feestjes liggen waarnaartoe uw Volkskrant-columnist afdaalt vanuit zijn ivoren toren, maar ik denk het niet.
In NRC stond vorige week immers een reportage over het toegenomen aantal door de ketamine gesloopte Friese en Brabantse jongeren die vanwege hun verslaving geen controle meer hebben over hun blaas – sommigen slapen met luiers om. Uit eigen kring ken ik bovendien verhalen van jonge Groningse studenten die met elkaar afspraken in elk geval niet meer op maandagen en dinsdagen te snuiven. En vorig jaar al interviewde Margriet Oostveen voor deze krant twee bestuursleden van een Utrechtse studentenvereniging die alarm sloegen over het normaal worden van cocaïne- en mdma-gebruik op hun vereniging.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het liep vooral tijdens de coronalockdowns totaal uit de klauwen, zeiden ze. Dat was immers een periode waarin levens langzaamaan vastliepen, de vreugdelozen op zoek gingen naar vertier en dat veel te vaak deden zonder toezicht van ouderejaars, die al wel iets beter opgewassen zijn tegen de ingewikkeldheden van het leven.
Sinds ik twee jaar geleden vanuit Italië terug verhuisde naar Nederland, valt het mij inderdaad op hoe absurd laagdrempelig harddrugsgebruik is geworden. Van huisfeestjes tot in bruine kroegen tot op de wc’s van theaterfestival De Parade: overal wordt gesleuteld en genakt. Zoals er voorheen een joint rondging op vrijdagavond, zo circuleren er nu witte envelopjes met coke en keta.
Buiten het feit dat het illegaal, verslavend, gierend duur en ontwrichtend voor de samenleving is, en dat het onaangenaam is met een broek vol pis te eindigen op de ketaminepoli, moet iedereen het vooral lekker zelf weten – voor de betere hypocrisieverwijten verwijs ik u graag door naar andere dagbladen. Toch is het minstens opvallend te noemen dat nota bene de demissionaire minister van Justitie en Veiligheid in deze campagne zo zwaar inzet op de strijd van haar VVD tegen harddrugs.
‘We treden intensiever op tegen drugscriminelen, op allerlei verschillende vlakken’, twitterde Yesilgöz-Zegerius onlangs na ‘De grootste drugsvangst tot nu toe in Nederland!’. Uitroepteken. ‘Enorm trots op de nauwe samenwerking tussen onze diensten!’
Dat grotere ladingen onderscheppen vooral betekent dat er grotere ladingen verscheept worden, schreef ze er niet bij. Net zoals ze onvermeld liet dat cocaïne zo ongeveer het enige levensmiddel in Nederland is waarvan de prijs al jaren stabiel is, wat suggereert dat er van schaarste absoluut geen sprake is. Laat staan dat ze zei dat vier van de vijf verantwoordelijke ministers VVD’ers waren en dat Nederland in precies die periode een serieuze gooi deed naar het predicaat narcostaat.
Ik weet natuurlijk heus wel dat het twee verschillende problemen zijn. Dat recreatief drugsgebruik in Nederland maar een fractie behelst van wat er mondiaal verhandeld wordt en dat één lijntje meer of minder op zaterdagavond geen doorslaggevende invloed heeft op het aantal geliquideerde advocaten in Amsterdam-Buitenveldert, de maatschappelijke ontwrichting door drugssmokkel in Ivoorkust of doodgeschoten presidentskandidaten in Ecuador. Daarvoor is het probleem te groot en uw neusgat te klein.
Ik weet alleen ook dat die twee problemen wel degelijk naast elkaar bestaan, ze beide hard aan het groeien zijn en daarom serieuze oplossingen verdienen. Maar dat we, mede dankzij de stuurmanskunsten van de VVD, de afgelopen jaren een kant op zijn bewogen waarvan ik me afvraag of het een goede plek is om te zijn.
Source: Volkskrant