Voor het weekend van de Italiaanse Grand Prix van 1969 wist Jackie Stewart al dat de eerste titel voor het grijpen lag. De Schot kon namelijk bij een overwinning het titelfeest gaan vieren. Toch zou het geen eenvoudige opgave worden, want in de kwalificatie lukte het de Matra-rijder niet om naar de eerste rij te gaan. Jochen Rindt noteerde in zijn Lotus de eerste tijd en ook Denny Hulme kwalificeerde zich met zijn McLaren voor Stewart. De Matra-coureur wist daardoor goed wat hem te wachten stond: een kleine inhaalrace. Zijn monteurs werkten op de avond na de kwalificatie hard aan de wagens en zijn auto werd van een verse Cosworth-krachtbron voorzien. De nachtelijke uren van de monteurs bleken niet voldoende, want zelfs op de grid werd er nog volop gesleuteld aan de wagens.
Het zou een memorabele race worden. Het begon al bij de start, die verliep namelijk hoogst opmerkelijk. Rindt en Hulme lieten hun auto langzaam doorrollen op de grid, iets wat destijds heel gebruikelijk was. De starter - destijds nog iemand met een vlag vooraan het veld - raakte door het aankomende veld in paniek en begon de race vroegtijdig in start te vlaggen. Hulme en Rindt stonden vooraan en konden direct reageren en stoven ervandoor. De rest van het veld merkte het niet direct op en begon dus een fractie later met het indrukken van het gaspedaal. Ook Stewart kwam in eerste instantie niet goed weg, maar na de eerste ronde lag The Flying Scotsman alweer op de tweede plek. Niet veel later greep Stewart de leiding. De race domineren zat er echter niet in, want er werd veelvuldig stuivertje gewisseld om de eerste plaats. Rindt, Hulme en zelfs nog even Piers Courage lagen naast de titelkandidaat minstens één ronde aan de leiding.
Jackie Stewart op weg naar zijn eerste titel
Foto: Motorsport Images
Het was al bloedspannend, maar het spannendste moest nog komen. De slotronde zal namelijk door alle aanwezigen benoemd worden als de spectaculairste apotheose ooit, en eerlijk gezegd is dat hartstikke terecht. Stewart begon de laatste ronde als eerste, maar werd in de Curva Grande voorbijgestoken door Rindt. Het bleek een iets te overmoedige poging van de Oostenrijker, want hoewel hij de leiding kon door de Lesmo-bochten kon behouden, moest hij de koppositie na de Vian Curva weer aan zijn Schotse concurrent laten. Ook Beltoise, tot dat moment eigenlijk vrij rustig in het gevecht betrokken, kwam de Oostenrijkse coureur voorbij en nam de tweede positie over. Een combinatie van momentum en slipstream leverde de Fransman zelfs kortstondig de leiding op, maar nadat de Matra-rijder in de Parabolica de bocht miste, verdwenen zijn kansen voor een Italiaanse zege. Niet alleen zijn teamgenoot Stewart schoot hem voorbij, maar ook Rindt en de opgeklommen Bruce McLaren passeerden hem.
De sprint naar de finish was de kers op de taart voor de aanwezige fans. Stewart, Rindt, McLaren en toch nog Beltoise stoven achter en zelfs naast elkaar op de lijn af en met het blote oog was nauwelijks waar te nemen wie er als eerste de streep passeerde. De wedstrijdleiding had het beste materiaal om dat waar te nemen en benoemde Stewart tot winnaar, waarachter Rindt op 0.08 seconde tweede werd. Beltoise zat daar kort op, want hij kwam 0.017 seconden tekort om de zege te pakken. Het zuurste gezicht werd getrokken door Bruce McLaren, want hij miste op 0.02 seconde het podium en werd vierde.
Jackie Stewart, Matra MS80 wint voor Jochen Rindt, Lotus 49B, and Jean-Pierre Beltoise, Matra MS80
Foto: Sutton Images
De champagne vloeide na de zege van Stewart rijkelijk. Niet alleen voor de Schot was de eerste titel binnen, ook het team van Matra haalde de constructeurstitel binnen. Voor Franse renstal was het eveneens de eerste keer dat er een titel behaald werd. Het was het begin van een zeer succesvolle samenwerking, want ook in 1971 en 1973 werd de combinatie wereldkampioen, al was het team toen omgedoopt in Tyrrell Racing. Na zijn laatste titelwinst hing Stewart zijn helm aan de wilgen vanwege veiligheidsredenen, iets waar hij tot op de dag van vandaag zich hard voor maakt.
Source: Motorsport