Derk Jan Eppink werd in 1958 geboren in Steenderen, waar fabrieken van Campina en Aviko staan. Hij is opgegroeid met melk en aardappelen. Al bij de geboorte waren zijn ouders het er niet over eens of hij Dirkjan, Dirk-Jan, Dirk Jan, Derkjan, Derk-Jan of Derk Jan zou heten. Aanvankelijk werd het Derk-Jan, maar eenmaal volwassen liet hijzelf het tussenstreepje weg: Derk Jan Eppink.
Vanaf de Middeleeuwen woedde in Steenderen een felle strijd tussen de familie Van Heeckeren en de familie Bronkhorst, waarbij menig kasteel en menige kerk werd verwoest. Derk Jans moeder was aanvankelijk de Van Heeckerens toegedaan, maar zijn vader had sympathie voor de Bronkhorsten. Aanvankelijk koos Derk Jan partij voor zijn moeder, maar later stapte hij over naar zijn vader, wat veranderde toen zijn moeder een ommezwaai maakte naar Bronkhorst en zijn vader van de weeromstuit een functie aanvaardde bij Van Heeckeren.
In Doetinchem kwam Derk Jan terecht op het Ludger College, maar daar beviel het hem niet. Tenslotte deed hij eindexamen op de Protestants Christelijke Scholengemeenschap. Hij ging rechten studeren, eerst aan de UvA, toen aan de VU, stapte over naar internationaal recht, om terecht te komen in de internationale politiek. Journalist werd hij ook. Eerst bij NRC, toen bij De Standaard, toen bij Knack, toen bij Elsevier, toen bij de NOS, toen bij De Morgen, toen bij de Volkskrant en toen weer bij Elsevier. Omdat Nederland te klein voor hem werd, verliet hij ons land, om later toch weer terug te keren. Als correspondent werkte hij in Amerika, Polen en in vele Afrikaanse landen. Eigenlijk is er geen land ter wereld waar Derk Jan Eppink geen correspondent is geweest.
Na 2014 begon zijn carrière in de Nederlandse politiek. Eerst werd hij dankzij Frits Bolkestein bij de Europese verkiezingen lijstduwer voor de VVD. Toen Frits een dagje ouder werd, stapte Derk Jan over naar Forum voor Democratie, waar Thierry Baudet op een dag een kast opende. Derk Jan holde weg en sloot zich aan bij JA21, voor welke partij hij ineens in de Tweede Kamer zat. Maar niet voor lang, want het kabinet viel. JA21 implodeerde, terwijl BBB explodeerde, zodat Derk Jan zich aanmeldde bij de exploderende partij, waar hij ook op de verkiezingslijst terecht wist te komen. Hij werd het hulpje van Mona Keijzer, die haar eigen verkiezingsprogramma niet bleek te kennen en boos werd toen een interviewer haar daarop attendeerde. Logisch dat Derk Jan zich daar ongemakkelijk voelde, hoewel hij in 2023 voor die partij werd gekozen.
Over de auteur
Max Pam is schrijver en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Op dat moment kreeg de carrière van Derk Jan Eppink een nieuwe wending. Het kabinet met BBB viel in 2024 over de stikstof en Derk Jan viel mee. Gelukkig deed een nieuwe partij – Belang van Iedereen (BVI) – het goed in de peilingen, zodat hij zich daarbij kon aansluiten. Met Richard de Mos werd hij gekozen in de Tweede Kamer, maar Derk Jan is geen ombudsmanpoliticus, die zijn clientèle bedient en langs de deuren gaat. Aan tafel bij een Turkse pizzabakker in Den Haag wees De Mos hem daarop in een stevig gesprek, wat Derk Jan in april 2025 deed besluiten te breken met het BVI.
Een half jaar bleef Derk Jan thuisloos, tot Henk Krol een nieuwe partij oprichtte: Geluk voor Nederland (GVN26). Het werd een idealistische partij, waarin alle gelijkgezinden van Nederland samenkwamen. Joost Eerdmans wierp zich in eerste instantie op als uithangbord, maar dat werd door Wybren van Haga verhinderd. Ook rabbijn Lody van de Kamp sloot zich aan. Hij was tien jaar geleden bij het CDA weggelopen, maar had zich na enige tijd toch weer aangemeld, om in 2026 opnieuw te breken. De rabbi richtte zelfs even een eigen partij op, Mesjokkener Aas (MOOS), maar toen hem door de GVN het ministerie Geestelijk Leven was beloofd, stapte hij over.
Bij de provinciale verkiezingen van 2028 stelde Derk Jan zich verkiesbaar voor GVN. In een bus reisde hij door de Achterhoek. Hij sloot zijn op Amerikaanse leest geschoeide tournee af in zijn geboorteplaats Steenderen, maar tot zijn ontzetting werd hij niet gekozen, omdat de Bronkhorsten en de Van Heeckerens gezamenlijk een fluistercampagne tegen hem waren begonnen. Na een onenigheid met zijn partijgenoot Nicki Pouw-Verweij ging een zetel in de gemeenteraad van Steenderen eveneens aan hem voorbij.
In 2038 trok Derk Jan zich (voorlopig) terug uit de landelijke politiek. Daarna bleef het stil, maar wel werd bekend dat hij van verzorgingstehuis Schavenweide was vertrokken naar verzorgingstehuis Vreugdenhof. In 2058 zocht de Volkskrant hem daar op voor de serie interviews met honderdjarigen. Hij zei dat hij nu gelukkig was, want eindelijk had hij gedaan wat hij altijd al wilde: een eigen partij oprichten. De naam van zijn partij: Forza Derk Jan Eppink!
Source: Volkskrant