Dit eerste Vragenuur na het reces is wonderlijk, omdat je als toeschouwer op de tribune bij veel Kamerleden denkt, nee, wéét: jij hebt hier helemaal geen zin meer in. 35 Kamerleden en bewindslieden kondigden deze zomer aan ermee te stoppen.
En toch zijn ze hier, terug in de zaal met brokken op de muur. De boel moet nog uitgediend worden tot de verkiezingen in november.
Peter Kwint, een van de vertrekkers, draagt een T-shirt met op de rug de tekst ‘This is Boston, we don’t give a fuck’. Toegegeven, Kwint is een fervent drager van bandshirts, maar voor een man wiens beroep het is om met zijn rug naar het publiek op te treden, is een shirttekst vast nooit zonder betekenis. Het is ook geen souvenir van een Amerikaanse zomervakantie, want een studie van Kwints Twitter levert op dat hij in Berlijn en bij het Dynamo Metalfest is geweest. Dus is ‘we don’t give a fuck’ misschien een statement?
Aaf Brandt Corstius doet eens per week op geheel eigen wijze verslag van een debat in politiek Den Haag.
Andere veranderingen: Fleur Agema (PVV) heeft ineens krullen, en de zetels moeten opnieuw ingedeeld worden, kondigt Vera Bergkamp aan. Dit komt doordat allerlei mensen op een holletje overgelopen zijn naar BBB.
Mark Rutte lijkt ook veranderd. Maar dat blijkt pas na een tijdje. Hij komt vlak voor het Vragenuur binnen en begint meteen enthousiast lachend te zwaaien naar de mensen op de publieke tribune. Scholieren zwaaien terug, een toeschouwer in rolstoel reageert uitzinnig. Vera Bergkamp zegt ‘Ik heet de minister-president welkom’ en Rutte doet vrolijk bidhandjes. Tot zover Mark Rutte zoals we hem kennen.
Dan komen de vragen van Nicole Temmink (SP) aan Rutte, over het lekken van de plannen voor Prinsjesdag, en langzaam verandert hij in iemand die vermoeid en chagrijnig de maandjes tot het eind van zijn baan uitzit.
Zijn repliek op de vragen begint nog klassiek-Ruttiaans: één, ruiterlijk erkennen dat er onder jou iets tijdenlang fout is gegaan en twee, er verder niks aan gaan doen. ‘Dit is een jaarlijkse terugkomende vraag, helaas. Het is mij de afgelopen jaren niet gelukt te voorkomen dat er informatie naar buiten lekt.’ Er iets aan doen ‘gaat te ver voor een demissionair kabinet.’
Nicole Temmink vervolgt: ‘Lekken is een strafbaar feit. Is de minister-president in zijn laatste jaar bereid om aangifte te doen?’ En dan verandert Rutte ineens in iemand die niet eens meer zin heeft om een of andere montere schijn op te houden. ‘Ik heb het antwoord al negen of tien keer gegeven, helaas,’ zegt hij, over dezelfde kwestie, in vele voorgaande jaren. ‘Misschien dat het de premier na me lukt.’ (Succes, denk ik hem te zien denken.)
Temmink blijft benadrukken dat lekken strafbaar is. Rutte, nog geïrriteerder: ‘Ik hou het echt bij mijn antwoord dat ik ook de vorige tien keer gegeven heb.’ Het lijkt net ineens alsof hij zelf extreem hard doorvoelt dat hij hier al veel te lang zit.
Dan het oog op de toekomst. Hoe gaan we, om na de vakantie meteen met de apocalyps in huis te vallen, het klimaatprobleem bestrijden?
Rob Jetten (D66) wordt hierover bevraagd door Suzanne Kröger van GroenLinks, en hij neemt een paar keer het woord ‘ordentelijk’ in de mond. Hij wil op een ordentelijke manier de fiscale voordelen voor de fossiele industrie afbouwen.
Ordentelijk – zou dat de manier zijn?
Aan het eind van Jettens relaas komt Pepijn van Houwelingen (FvD) nog even naar de microfoon. Volgens hem leggen klimaatmaatregelen juist een enorme belasting op de natuur. ‘Windmolens die tienduizenden vogels tot gehakt vermalen!’
‘Nou,’ zegt Jetten opgeruimd, ‘de grootste factor in de bedreiging van de natuur is de klimaatverandering.’
Met deze eyeopener beent Van Houwelingen terug naar zijn zetel.
De mensen op de tribune zijn tevreden na het Vragenuur: zij hebben toch nog even mooi een zwaaitje van Rutte meegepakt.
‘Sinterklaas, die doet dat ook,’ zei de man achter me tijdens Ruttes vele gezwaai. Ineens tekent een niet eens geheel ondenkbaar toekomstperspectief zich voor Mark Rutte af.
Source: Volkskrant