De flexibele opiniemaker verdedigt wekelijks een opinie waaraan op dat moment behoefte is. Ditmaal: onderbuikgevoelens zijn ook gevoelens.
Jarenlang heb ik erop getraind. Ik dronk honderden liters cola en ik lust geeneens cola. Vorig jaar, tijdens de Hogeling-familiedag, was het dan zover. Mijn naasten zouden eindelijk kennismaken met mijn diepste gevoelens. Ik zette een blikje frisdrank aan mijn lippen en sloeg het in één keer achterover. Daarna nog een blikje. Ik begon.
‘A, B, C, D, E, F, G’, met name de wat jongere familie aanschouwde het vol ontzag. ‘H, I, J, K, L, M, N, O’, ik zag in de ogen van mijn vader hoe trots hij was, ‘P, Q, R, S, T, U’, de aangetrouwde tantes leken meer reserves te hebben. ‘V, W, X, Y’, zoals geoefend verlengde ik de Y door nog wat extra lucht naar buiten te persen om daarna een pauze te houden. Mijn familie hield de adem in; gestrand in het zicht van de haven, of zat er nog meer in het vat?
‘Z!’. Natuurlijk was er applaus, maar al snel merkte ik dat ik niet serieus werd genomen. Tante Rosita vond het nodig om mijn speech weg te zetten als ‘het alfabet boeren’ en het ergste was: niemand protesteerde tegen die kwalificatie. Het doet me denken aan hoe mensen een populair programma als Vandaag Inside wegzetten als ‘voetbalkantine-tv’. Ook Caroline van der Plas vindt dat verschrikkelijk, bleek uit haar schitterende HJ Schoo-lezing: ‘Het dédain dat daarmee wordt uitgestort over gewone mensen, met gewone levens, gewone banen, gewone verlangens en behoeftes, gewone families, gewone humor, is ronduit stuitend. Jouw mening nemen we niet serieus.’
Van der Plas beklemtoont dat wat ik te zeggen heb er wél toe doet. Juist tijdens die bewuste familiedag werden de echte zaken des levens besproken, de dagelijkse zorgen en wensen. Daar moet je niet op neerkijken. Of zoals Van der Plas het mooi zegt: onderbuikgevoelens zijn ook gevoelens.
Source: Volkskrant