Ineens is het weer helemaal terug van weggeweest: het klassieke CDA-beroep op fatsoen, onderling respect en omzien naar elkaar. Na het starre McKinsey-conservatisme van Wopke Hoekstra is Henri Bontenbal de man die van Nederland weer een fatsoenlijk gaaf land moet gaan maken: een land met normen, een land met waarden!
Nu is het lastig om bij de combinatie ‘CDA en fatsoen’ niet meteen te denken aan polderpathetisch gewauwel over vervlogen tijden, spruitjes eten om zes uur en Sybrand Buma met zijn volkslied, maar de gemiddelde Hollander is wel vaker te porren geweest voor een halfbakken verhaal over fatsoen.
Wat dat betreft kon de timing van de nieuwe Frans Bromet niet beter. Want na het zien van zijn documentaire Waar zijn we mee bezig? dacht je al snel: wij fatsoensrakkers hebben nog een behoorlijk lange weg te gaan. Bromet portretteerde zes hulpverleners die te maken kregen met agressie of geweld tijdens het uitvoeren van hun werk. Uitzonderingen zijn ze bepaald niet: 92 procent (!) van de hulpverleners kwam in 2022 in aanraking met agressie of geweld.
Brandweerman Michel, politieagenten Xue-Ann en Daniël, apotheker Katja, verpleegkundige Arjan of ambulanceverpleegkundige Laura: het zijn allemaal mensen die worden verenigd in één doel: de diepe wens om mensen te helpen, redden of ondersteunen. Levens een héél klein beetje beter maken door mensen uit de brand te helpen, medicijnen te geven of uit levensbedreigende situaties te redden.
Jammer dat die idealen steeds minder welwillend worden ontvangen. Deze hulpverleners worden tijdens hun werk aangerand, bijna van een balkon geduwd, gebeten, bijna doodgestoken, beschimpt, getrapt, bespuugd, racistisch bejegend of geslagen. Daar sta je dan, met je barmhartige intenties.
Het was indrukwekkend hoe kalm en ingetogen de getraumatiseerde hulpverleners hun verhaal deden voor de camera van Bromet, vooral omdat enkelen van hen nog altijd niet normaal aan het werk konden. Niet zo vreemd natuurlijk, als de agressie loert op iedere straathoek.
Bromet gaf ze alle ruimte om te vertellen over de rauwe realiteit van de hufterigheid waarmee ze steeds vaker te maken krijgen. Naar verklaringen bleef het ondertussen gissen. Was het nationale lontje tijdens de coronapandemie flink wat centimeters korter geworden? Of zijn we simpelweg een véél ongeduldiger, ruwer volkje geworden?
Na 53 minuten vol getuigenissen kon je je haast niet voorstellen dat íémand nog hulpverlener wilde worden. Toch peinsden de hoofdrolspelers er niet over om iets anders te gaan doen. In de hulpverlening ligt hun roeping, hun hart. En als het wél goed gaat – het klonk inmiddels bijna als de uitzondering – is het helpen van mensen nog altijd het mooiste beroep van de wereld.
Maar een beetje normaal doen, dat kan toch geen kwaad? Zo klonk die spruitjesroep om wat meer fatsoen na het zien van deze documentaire toch ineens een stuk minder pathetisch.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden