Op zwoele zomerdagen is één ding zeker, zegt de Scheveningse politieagent Michael: dan kan het onrustig worden. Vanaf een uurtje of acht, als de daders wazig zien van een lange dag zon en de glazen Bacardi-cola, vinden op de boulevard de eerste krachtmetingen plaats. Eén van Michaels tactieken: zich met volle kracht op de meest gespierde vechtersbaas storten. Dat is vaak de aanstichter, en het drijft de strijdende partijen uiteen.
Maar in plaats daarvan staart Michael op deze vrijdagmiddag naar het grijsblauwe wolkendek dat boven het strand hangt. Geen massatoerisme vandaag. Wel zijn er later op de avond strandfeesten aan het Zwarte Pad, ten noorden van de pier. ‘Bij Azorra, Colorado Charlie en Boomerang wordt het druk vanavond’, zegt collega Lindsay. Ze hebben de avondshift. Misschien kan het alsnog spannend worden.
Over de auteur
Abel Bormans is regioverslaggever van de Volkskrant in de provincie Zuid-Holland. Eerder was hij mediaverslaggever en een van de drie journalisten die schreven over de misstanden bij De Wereld Draait Door.
In de zomermaanden patrouilleren Michael (38) – gedrongen postuur, vriendelijke lach – en Lindsay (28) – opgestoken blonde krullen, ferme handdruk – over het strand. Ze zijn inzetbaar bij het Team Toezicht Kust waar ze zorgen dat bezoekers in Scheveningen veilig kunnen genieten van het Haagse strand. Al jarenlang kampt de badplaats met veel overlast, zoals geweldsincidenten, alcohol- en drugsgebruik en intimidatie.
Handig manoeuvreert Michael de politiewagen, een Toyota Hilux, langs de strandgangers (‘vooral Duitsers’, aldus Michael) die ondanks het matige weer toch hun handdoekjes hebben uitgestald. Elke keer als hij een ruk aan het stuur geeft, stuift het zand op.
Dan klinkt ineens vanuit de portofoon: ‘Er staat een man te masturberen voorbij de strandtenten. Signalement: zongebruind of lichtgetint.’ Maar aangekomen op de locatie is nergens een masturbeerder te bekennen. ‘Lastig, lastig’, mompelt Michael. ‘Je moet ze op heterdaad betrappen. Of iemand moet ze aanwijzen.’ Maar de persoon die de melding heeft gedaan, neemt niet meer op. En dus rijden ze verder.
Vlak nadat een viertal Duitse toeristen hun joints vertrapt ziet worden door Michael – ‘ze wisten echt niet dat het niet mocht, dit is dan hun straf’ – slingert een fietser over de boulevard. Fietsen mag daar niet. Het blijkt een Poolse man te zijn, hij heeft een rode hoodie aan.
De laatste jaren veroorzaken Poolse (ex-)arbeidsmigranten in Scheveningen veel overlast door dronkenschap, diefstal en geweldpleging. ‘Het valt me op dat ze vaak helemaal niet geholpen willen worden’, aldus Michael. ‘Ze verkiezen het leven op straat hier boven een leven dáár.’
De man in de rode hoodie heeft ook op straat geleefd, zegt hij, terwijl hij zijn identiteitsbewijs overhandigt. Maar nu werkt hij namens uitzendbureau Tempo Team bij een palletfabrikant.
‘You are doing great’, zegt Lindsay.
‘You think so?’, zegt de man, zijn wenkbrauwen gefronst.
‘You have an id card, a place to sleep, a job.’
‘Ah, okay’, zegt hij, nog steeds verbaasd. ‘Thank you for not giving me a boete!’ Met de fiets aan zijn hand vervolgt hij zijn weg.
Daarom vullen Lindsay en hij elkaar goed aan, zegt Michael later. ‘Ik heb een grote bek. Als ik een stap achteruit moet zetten, heb ik daar een week de schijt van in. Maar ik vind het soms lastiger om de juiste woorden te kiezen. En dat zijn ook vakspecialismen.’
De avondschemering valt in. Een zoete parfumlucht omcirkelt de strandtenten. ’s Avonds komt er een ander type toerisme op gang. Geen Duitse strandgangers, maar binnenlandse feestvierders. Vanavond zijn er veel Rotterdamse accenten te horen.
Vanuit hun auto inspecteren Michael en Lindsay de instromende menigte. Ze proberen een inschatting te maken of het een onrustige avond wordt. Dat lijkt mee te vallen, al heeft Lindsay ‘een aantal haantjes’ en Michael ‘een paar kleerkasten’ gezien.
Voor de strandtenten staan inmiddels geen wachtrijen meer. Eén jongen staat buiten. Hij heeft een mintgroene L.A.-trui aan en staat er wat verloren bij. ‘Stomdronken’, ziet Michael van een flinke afstand aan zijn lichaamshouding. En ja hoor: een kwartier later klinkt de meldkamer: ‘Jonge man, groene trui, ligt op de grond bij het Zwarte Pad. Vermoedelijk te veel gedronken.’
Als Michael en Lindsay de beveiliger van de strandtent benaderen, een kale en bonkige man, zegt die: ‘Ik weet ook niet hoe hij hier terecht is gekomen.’ Vertwijfeld kijkt hij naar de grond. Daar ligt de jongen, in 2003 geboren, met de mintgroene trui, zijn hoofd in zijn eigen braaksel, zijn halflange haren als natte slierten op zijn voorhoofd geplakt. Zijn spijkerbroek en trui zitten onder met schuimende brokken kots.
Lindsay legt hem voorzichtig op zijn zij. ‘Wat heb je genomen?’, vraagt ze aan hem. Hij knikt. ‘Wát heb je genomen?’ ‘Wodka’, antwoordt de jongen. Hij geeft nog een keer over, de vijfde keer in korte tijd. ‘Alleen wodka?’ Hij knikt weer.
Dan veert hij ineens even op. Met één ooglid dichtgeplakt wijst hij naar binnen, de strandtent in. Een spichtig joch verdwijnt achter de gordijnen. ‘Zijn je vrienden nog binnen?’, vraagt Lindsay. ‘Ja.’ ‘Nou, lekkere vrienden dan.’
Tien minuten later komt de ambulance aangesneld. De brancard wordt uitgeladen. Het ambulancepersoneel, een man en een vrouw, kleden de jongen uit. Hij rilt van de kou. In zijn onderbroek wordt hij op de brancard gelegd. Hij heeft zijn ogen gesloten, onwillekeurig blaast hij kleine luchtbelletjes. Snel kantelt de ambulancemedewerker zijn hoofd.
En dan, terwijl de zon zich onderdompelt in een gouden kustlijn, wordt de 20-jarige jongen naar het ziekenhuis gereden. De hulpdiensten zijn ruim drie kwartier met hem bezig geweest.
Michael, spottend: ‘Dit is nou ons werk. Zij kunnen dronken worden. En wij zorgen dat ze weer thuiskomen.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden