Het was in veel opzichten het weekend van de biecht en de zoektocht naar vergiffenis. Pierre van Hooijdonk keerde na zijn uitglijder over ‘de duistere dealtjes’ van Ajax-trainer Maurice Steijn gedwee terug bij Studio voetbal, Matthijs van Nieuwkerk deed een uitgebreide biecht in NRC en bij Op1 zagen we vrijdagavond hoe nieuwbakken BBB-premierskandidaat Mona Keijzer naast Caroline van der Plas moest opbiechten dat ze het verkiezingsprogramma van haar nieuwe werkgever nog niet echt goed had gelezen. Om het maar een beetje bijbels te houden: de waarheid zal je uiteindelijk bevrijden.
In die zin paste het goed dat we dit weekend getrakteerd werden op een heuse musicalversie van tv-klassieker Dagboek van een herdershond, live uitgezonden vanuit Sittard. Het is de volgende stap in de The Passion-inflatie van de Nederlandse televisie, die in 2011 begon met het kneuterig-muzikale bijbelspektakel met Syb van der Ploeg als Jezus en Frank Lammers als Judas. Twaalf jaar later is datzelfde spektakel jaarlijks een van de best bekeken, grootst uitgevoerde musicalproducties op televisie.
Zelfs de Messias had niet kunnen voorzien dat die Passion-inflatie twaalf jaar later nog altijd oploopt: er kwam een Hemelvaart-editie van The Passion, Omroep Max maakte rond Kerst soortgelijke muzikale livespektakels met Scrooge live, en nu is er dus óók Dagboek van een herdershond live, dat in grote lijnen het verhaal volgt van de tv-klassieker (1978-1980): jonge kapelaan Erik Odekerke (Thomas Cammaert) komt terecht in een ontwrichte Limburgse dorpsgemeenschap, en moet zich daar zien te verhouden tot een conservatieve pastoor (Jon van Eerd), die zijn nieuwe kapelaan toch vooral ziet als zijn ‘herdershond’. Om ervoor te zorgen dat de naïeve kapelaan het hoofd koel houdt, fluistert een engelbewaarder (Angela Schijf) hem ondertussen allerhande levenswijsheden in.
In navolging van The Passion en Scrooge live keken we hier opnieuw naar een klassiek verhaal waar de makers wat speelse verwijzingen naar het heden aan toevoegden, en waarin elke (houterige) dialoog werd afgewisseld met een grotesk muzikaal intermezzo. Het zijn de gouden ingrediënten van het muzikale ‘reli-livespektakel’, waarin tussendoor ook altijd even iets gezegd moet worden over zaken als naastenliefde, opoffering en gemeenschapszin.
Maar of we nu echt gelukkig moeten worden van die Passion-inflatie, waarin een dure musical – weliswaar uitmuntend in beeld gebracht – wordt opgepompt tot een niet bijster verheffend, nostalgisch primetime tv-spektakel met een vleugje ‘religie voor dummies’? Ik betwijfel het, zeker na een weekend waarin we al genoeg amateurtoneel zagen dat moest doorgaan voor een biecht of zoektocht naar vergiffenis.
The Passion is onmiskenbaar een van de beste cultproducties van deze eeuw, maar laten we in hemelsnaam een beetje uitkijken dat we straks niet élke week aan het kruis van het muzikale reli-livespektakel genageld worden. Het vervelende aan inflatie is dat het altijd een keer te veel wordt.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden