N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Het is inherent aan politici dat ze strategisch denken; niet alleen over hun plannen en verkiezingsprogramma’s, maar ook over hun presentatie. Ik zag hoe ex-CDA-politicus Mona Keijzer uit de hoge hoed werd getoverd van de BBB als premierskandidaat: het moet gezegd, als BBB haar rechts-conservatieve imago wil versterken, is Keijzer een gouden greep. Zij is bekend, heeft veel politieke ervaring en op de een of andere manier heb ik bij haar altijd gedacht: zo klinkt dus het christelijk populisme.
Maar gaat dat strategisch denken ook zover dat de partij voor Keijzer koos, omdat ze in verschijning het tegendeel is van C. van der Plas? Die laatste ziet bij voorbaat af van een premiersrol („dan moet ik hoge hakken dragen”). Keijzer is erg veel hoge hak. Het lijkt op de methode good cop/bad cop, zodat de nummer 1 en 2 van die partij het brede spectrum bestrijken van wat vrouwelijkheid heet. Daar heb je natuurlijk ook veel mannen mee.
Nou niet zeggen dat alleen vrouwen op hun uiterlijk worden aangesproken. Eindeloos werd er commentaar geleverd op de ‘pretschoenen’ van demissionair CDA-minister Hugo de Jonge. Maar er is een verschil: vrouwen met een uitgesproken, publieke stem worden al snel volledig gereduceerd tot hun uiterlijk.
Ik denk nu niet aan een politicus, maar aan een journalist, een collega: Clairy Polak, net overleden. Ik kende haar, maar ook weer niet zo goed dat ik haar spontaan zou bellen. Deed ik dat toch, dan vermeldde ik voor de zekerheid ook mijn achternaam.
Aanvankelijk zag ik haar enkel op tv en zo vanaf het scherm vond ik haar oprecht en goed. Later werden we collega’s. Ze was de presentator en interviewer van het programma Het Filosofisch Kwintet, waar ik weleens te gast was. Het klinkt onwaarschijnlijk, maar onder die warme studiolampen begrepen we elkaar het beste. We konden elkaar een beetje plagen en tegelijkertijd serieus nemen, het is de mythe van mannen onder elkaar, die dat zo goed zouden kunnen, maar toevallig had ik dat met haar.
Op de een of andere manier kleefde haar het woordje haaibaai aan: soms werd ‘haaibaai’ met enkele aanhalingstekens geschreven, maar ondertussen was het wel gezegd.
Zij was een scherpe interviewer en journalist, en ook nog eens vrouw en ook nog eens eentje zonder hoge hakken. Dat was kennelijk niet voor iedereen een gedroomde combinatie.
Voor mij wel, omdat ik me op m’n gemak voel bij mensen die maar moeizaam passen in de hokjes die voor hen geserveerd staan.
Een omweg, maar nodig om uit te leggen waarom de BBB van C. van der Plas mij sympathieker was dan die van M. Keijzer.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC