Je moet eten om te leven, niet leven om te eten. Het is een vertaald citaat van de Franse toneelschrijver Molière, die roem verwierf met zijn satirische toneelstukken Tartuffe, De vrek en De mensenhater. Molière was een creatief mens, maar zijn fantasie was waarschijnlijk niet zo groot dat hij kon bevroeden dat zijn opvatting over eten eens zou verschijnen op een menubord van een snackbar in pretpark Hellendoorn, geflankeerd door foto’s van pizza, pasta en pulled pork.
Je eet er verder zalige patat of frikandellen, kaassoufflés en kippenvleugels. Misschien niet helemaal in lijn met de opvatting van Molière, maar wat maakt het uit, dit is een pretpark.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Pret heeft vooral mijn oudste dochter, als ik met haar de Balagos uit stap. Het is een achtbaan die een keer over de kop gaat en later nog een kurkentrekkerbocht maakt. De looping bezorgt me kramp in mijn buikspieren (dat kan blijkbaar) en nog zeker een half uur nadat ik ben uitgestapt ben ik duizelig. Mijn dochter gaat nog drie keer.
Het is niet eens de meest intense attractie; die komen we even later tegen en heet Drakennest. Op een rails die een halve cirkel omhoog maakt, draait een platform rond waarop stoeltjes staan. Het is feitelijk een soort grote schommel, maar behalve heen en weer slingeren, draai je ook rondjes. Je kunt erin stappen, maar je kunt ook even blijven staan kijken en je afvragen waar precies de grens ligt tussen een attractie en een gebeurtenis die diepe littekens in je ziel kerft en je de rest van je leven blijft achtervolgen in je dromen.
De holle blikken en het zwijgen van de mensen die het Drakennest verlaten, doen in ieder geval vermoeden dat ze net getuige zijn geweest van een aanslag.
Mijn favoriet die dag is de Wild Waterval, een karretje in de vorm van een boomstam waarmee je hotsend en klotsend door een kunstmatige rivier rijdt. Tegen het eind van de rit ga je een helling op, om vervolgens een duizelingwekkende duikvlucht naar beneden te maken, waarbij het water over je heen klettert.
We gaan er met zijn vieren in. Onze dochters zitten voor in het karretje, daarachter ik en achter mij zit mijn vrouw. Blijkbaar is er tijdens de duikvlucht een foto van ons gemaakt, die we na afloop te zien krijgen. Oog in oog met de afgrond deinzen mijn kinderen naar achteren; mijn mond en ogen staan wijd open door een maniakale schreeuw.
Mijn vrouw is onzichtbaar. Zij heeft zich verstopt onder een handdoek. Dus nu is niet alleen vastgelegd hoe wij als gezin plezier beleven, maar ook hoe we met conflictsituaties omgaan.
Source: Volkskrant