De wereldwijde opwinding over de kus van Luis Rubiales op de mond van Jennifer Hermoso bereikte deze week ook mediacourant.nl, een platform waarop entertainment- en medianieuws uit de lichte categorie wordt verzameld. De aanleiding was een paar opmerkingen van tv-maker Dennis Weening over de kwestie in talkshow Op1.
Het stadium in ‘kusgate’ was inmiddels bereikt dat filmpjes werden rondgepompt die zouden aantonen dat de Spaanse voetbalsters niet zo zwaar tilden aan de aanranding na de WK-finale door hun bondsvoorzitter. Ze moesten er zelfs om lachen, ook Hermoso. Weening, man, was vanwege dit vermeende andere perspectief blij met de filmpjes, ‘het wordt anders weer zo’n enorm ding over mannen’.
Het bericht ‘Dennis Weening verbaast bij Op1, verdedigt kussende voetbalbobo’ werd, zoals gebruikelijk op mediacourant, afgesloten met een poll. Ik doe er altijd graag aan mee. De vraag was of de ophef over de ‘controversiële kus’ van Rubiales overdreven was. Vrijdagmiddag waren bijna 2.600 stemmen uitgebracht.
Een meerderheid, 59 procent, koos voor de optie ‘ja, dit soort dingen worden tegenwoordig groter gemaakt dan ze zijn’. Dat viel me nog mee. De overige deelnemers aan de poll stemden op ‘nee, het is schandalig wat die voetbalviezerik allemaal uitspookt’. Mediacourant houdt het graag simpel. Ik koos vliegensvlug voor optie 2, in deze oorlog neem ik geen enkel risico.
In de Volkskrant waren deze week dezelfde twee kampen vertegenwoordigd. In een column plaatste Willem Vissers kanttekeningen bij de ‘hysterie’ die na de kus van Rubiales volgens hem de kop opstak. Boel op stelten, veel mensen waren boos en teleurgesteld.
Twee dagen later werd dezelfde kus in een commentaar in de krant ‘een exponent van een afbrokkelend patriarchaat’ genoemd en gewezen op de symboolwaarde van het voorval na de WK-finale. De zaak van de Spaanse vrouwenbeweging ging veel mensen plotseling aan het hart. Ik zocht naar een middenweg, maar dat was tevergeefs. De polls zijn meedogenloos, er moet worden gekozen.
Of je vindt dat het allemaal wel wat minder had gekund met de aandacht voor een misstap van ene Luis Rubiales, of je bent van mening dat hij als representant van het seksisme en machismo in Spanje aan de hoogste boom moet hangen. En-en is geen optie. De kampen staan lijnrecht tegenover elkaar, aangemoedigd door de media.
Gelukkig viel er in deze meeslepende zwarte komedie ook nog wat te lachen en werden de kijkers getrakteerd op een paar totaal onverwachte plottwists. Het spectaculairst was een actie in het kamp-Rubiales. Zijn moeder, Ángeles Béjar, ging in hongerstaking en verschanste zich samen met haar zus in een kerk in Motril, een stadje in Zuid-Spanje.
Het protest tegen wat volgens haar een heksenjacht was, moest snel worden onderbroken. Ze raakte bevangen door de hitte en had, meldde een pastoor, last van gezwollen voeten. De familie bleek te zijn verscheurd. Een oom van Rubiales legde in een groot interview in de Spaanse krant El Confidencial omstandig uit dat zijn neef geobsedeerd is door macht, geld en vrouwen en heropgevoed moet worden.
Het was een vrouw, Sarina Wiegman, die in dit ‘enorme ding over mannen’ de voorlopige apotheose voor haar rekening nam. Donderdag werd ze in Monaco gekroond tot beste coach van het jaar, vanwege haar rol bij de Engelse nationale ploeg. Ze sprak met kracht haar steun uit aan de Spaanse voetbalsters en hun opstand en zei dat het vrouwenvoetbal en de samenleving nog een lange weg te gaan hebben.
Wiegman legde haar bom neer in het exclusieve Grimaldi Forum, een congrescentrum in het poenerige prinsdom waar de UEFA dit soort officiële gebeurtenissen graag organiseert. In het hoofdkwartier van het patriarchaat klonk applaus, maar het had best iets harder mogen zijn.
Source: Volkskrant