Diep in de anus van de wereld begon er opeens iemand over Wopke Hoekstra. Dat moet ik wellicht even uitleggen. De anus van de wereld is de door maffiakenner Roberto Saviano gemunte bijnaam voor Scampia, de buitenwijk van Napels die mede dankzij zijn boeken hét wereldwijde symbool werd voor het meest verpauperde, maffiose deel van Europa.
Ik was daar om een verhaal te schrijven over hoe de georganiseerde misdaad profiteerde van de vlak daarvoor uitgebroken coronacrisis. Met bewoners sprak ik over de enorme armoede, over de supermarkten waar gewapende agenten stonden uit angst voor plunderingen en over het gebrek aan staatssteun, waardoor veel buurtgenoten niet anders konden dan hun hand ophouden bij Don Salvatore of Don Giuseppe. Hoe groter de honger onder het volk immers is, hoe minder het ze dondert uit welke oven hun brood afkomstig is.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Maar halverwege het gesprek ontstond er opeens reuring. Toen duidelijk werd dat ik uit Nederland kwam, onderbrak een van hen mij namelijk en zei: ‘Voor we verder praten, wil ik weten wat jij van Wopke Hoekstra vindt.’
De Italianen, die op dat moment dag en nacht in touw waren hun coronadoden te begraven en elke euro nodig hadden die voorhanden was, werden dwarsgezeten door de toenmalig Nederlandse minister van Financiën die, voor hij geld uitkeerde, eerst een onderzoek eiste naar de vraag hoe het kon dat Nederland wel buffers had aangelegd en landen als Italië niet.
Staande op de kade wierp hij de drenkeling geen reddingsboei toe, maar vroeg hem waarom hij niet had geïnvesteerd in zwemlessen. Woedend waren ze daarover in Scampia want porca miseria, kijk eens naar de armoede om je heen. Hoe moeten wij in godsnaam een buffer aanleggen?
Toch was het uitgerekend diezelfde Hoekstra die deze week werd voorgedragen als nieuwe Eurocommissaris voor Klimaat. De geweldige reconstructie van Brussel-correspondent Marc Peeperkorn, die donderdag in deze krant verscheen, liet haarscherp zien hoe dat mogelijk was.
Het bleek er geen snars toe te doen dat voormalig Shell-medewerker Hoekstra als minister driekwart miljard aan belastinggeld investeerde in Air France-KLM, of dat hij eerst volledig instemde met het versneld behalen van de broodnodige stikstofreductie, tot er een klein briesje tegenwind opstak waarna hij het toch als ‘niet heilig’ bestempelde.
Ook maakte het niets uit dat er in zowel Den Haag als Brussel veel beter ingevoerde alternatieven rondlopen. Of dat hij vaandelvlucht pleegde en zijn eigen CDA achterlaat als de enige Nederlandse partij die niet door God, maar wel door de kiezers vergeten is.
Nee, er werd rekening gehouden met partijbelangen, Europese machtsrelaties, politieke gevoeligheden, persoonlijke kinnesinne, haast, geld, ijdelheid en macht, met alles eigenlijk, behalve met de inhoud.
We staan aan de vooravond van een van de meest existentiële crises die het leven op deze planeet te verduren krijgt sinds er 66 miljoen jaar geleden een meteoriet neerkukelde en wie schuiven wij, het immer innovatieve, slimme, vrije en onverveerde Nederland naar voren om ons door deze pre-traumatische tijden heen te loodsen? Juist ja, Wopke Hoekstra. Nederland komt aankakken met Wopke Hoekstra.
En dat brengt mij weer terug naar de anus van de wereld, waar de opgewonden meute om mij heen nogmaals vroeg wat ik van Hoekstra vond. ‘Rustig maar’, probeerde ik de boel te sussen. ‘Hij vertegenwoordigt echt niet alle Nederlanders, laat staan dat hij alle Europeanen vertegenwoordigt. Het komt goed.’
Source: Volkskrant