Zes afleveringen, zes minnaars en drie zelfmoordpogingen. Maar ook: zweterige dansscènes, met het haar in natte slierten voor haar gezicht. Blonde slordige paardenstaart, pruillip, petticoat. Rolletjes als anoniem bikinimeisje of promiscue verleidster. Plus een perzikkleurig Saint-Tropez, een paar hondjes en natuurlijk: paparazzi. De nieuwe Franse Netflix-serie Bardot, over de legendarische Franse vedette, schotelt de kijker precies voor wat die verwacht, en vreest.
Over de auteur
Herien Wensink is chef kunst van de Volkskrant en theaterrecensent. Ze schrijft over toneel, film, series en popcultuur in bredere zin.
Bardot volgt Brigitte van haar 15de tot haar 25ste, tussen 1950 en 1960. Het zijn de jaren van haar ontdekking als model tot haar doorbraak in Et Dieu… créa la femme (Roger Vadim, 1956), en de wereldfaam en perswaanzin die volgden. Filmkenners zullen wellicht opveren bij het weerzien van En cas de malheur (1958) of La vérité (1960), ik herinnerde me vooral die aangeschoten oom die vroeger graag zong: ‘Brigitte Bardot, Bardot, die heeft ze niet zo, maar zó!’
Een gloednieuwe serie anno 2023, over het geplaagde sekssymbool uit de jaren vijftig, het lijkt een uitgelezen kans nu eens voorbij de oppervlakte te kijken. Misschien dat de makers zich oprecht zouden verdiepen in de dromen en ambities van Bardot. Of zich op z’n minst bewust zouden zijn van het misogyne mijnenveld waarin ze zich begaven. Maar dat was buiten de Fransen gerekend. Deze serie wil nostalgie, rode wijn en krakerige slaapkamerjazz. Dit is het Frankrijk van o la la, en ‘oui, je t’aime’. De vrouw is louter libidineuze verleidster of labiel huilerig kind.
Ja, we zien Bardot voortvarend de ene minnaar voor de andere verruilen – als 15-jarige (met Vadim) is ze op dat vlak volgens deze serie al doelbewust en assertief. Maar de makers zoeken de verklaring voor haar gulzigheid enkel in een tekort aan liefde in haar jeugd. De Bardot van de serie lijkt een vrijgevochten vrouw – het symbool van vrouwenemancipatie dat Simone de Beauvoir in haar zag, maar de serie reduceert haar gaandeweg tot een hulpeloze zwakzinnige – al blijft ze uiteraard in elke scène sexy. Liefdesverdriet = aanzwellende strijkers en uitgelopen mascara achter een gordijn van goudblond haar. Bij het vorderen van de serie wordt de opeenvolging van clichés ronduit ondraaglijk.
Letterlijke tekstregel van Bardot: ‘Ik ben bang. Ik ben verdwaald. Ik kan er niet tegen om alleen te zijn.’ Een mannelijke collega over haar: ‘Ze is als een wilde poes die zich niet laat bedwingen.’
Er is een pijnlijk geforceerde verhaallijn over een (fictieve) schandaalfotograaf die doordringt tot haar kennissenkring, en een enkele aangrijpende scène waarin Bardot als een Lady Di door zwermen fotografen wordt opgejaagd. Maar uiteindelijk doen de makers hier precies wat ze de paparazzi verwijten: fabuleren, seksualiseren, parasiteren.
Eén pluspunt is er wel: met de krachtige, innemende hoofdrolspeler Julia de Nunez lijkt een nieuwe Franse filmster te zijn opgestaan. De vraag is of dat voor haar goed nieuws is.
★☆☆☆☆
Drama
Zesdelige serie van Daniëlle en Christopher Thompson
Met Julia de Nunez, Géraldine Pailhas, Hippolyte Girardot e.a.
Te zien op Netflix
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden