Een goede stoel mag niet lekker zitten. In een comfortabel exemplaar kun je rustig wegzakken, en dat is niet de bedoeling. Onze botten, spieren, bloedsomloop en hart zijn gebouwd op beweging; bij langdurig zitten raakt het systeem in verval. Verslavingsarts Robert van de Graaf pleitte deze week in de NRC daarom voor harde krukjes, staand vergaderen en zitten op de grond. Hij waarschuwt dat er sprake is van een pandemisch ziektebeeld, de ‘chair use disorder’, en moedigt iedereen aan kritisch de eigen inboedel te controleren: weg met al die stoelen overal!
Toevallig hoorde ik een dag later twee Kamerleden pleiten voor méér stoelen. De fractievoorzitters van de CU en Volt zaten dinsdagavond bij Op1 aan tafel om te vertellen dat we 250 mensen in de Tweede Kamer nodig hebben. De huidige 150 Kamerleden kunnen hun werk niet goed doen, volgens Mirjam Bikker zijn dat er veel te weinig op een bevolking van 17 miljoen. Gelukkig wordt het Binnenhof op dit moment verbouwd; het ideale moment om honderd extra stoelen in de plenaire zaal te schroeven.
Over de auteur
Ibtihal Jadib is rechter-plaatsvervanger, schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De noodzaak voor extra mankracht werd door Laurens Dassen toegelicht als volgt: met 150 mensen heb je te weinig tijd voor wetten, te weinig tijd om de regering goed te controleren en te weinig tijd om via sociale media goed bereikbaar te zijn. Dat laatste lijkt mij een geweldig pluspunt: hoe minder getwitter, hoe minder ophef. Maar zelfs de meest fossiele volksvertegenwoordiger brengt een dagelijkse stroom voornemens, gedachten en acties voort – het lijkt onontkoombaar geworden.
Toch heeft de overvloedige aanwezigheid van politici op sociale media geen betere relatie opgeleverd met de achterban. Integendeel, het vertrouwen in politici is afgenomen en de afstand tussen ‘het volk’ en ‘Den Haag’ is gegroeid. Minder tijd voor sociale media lijkt dus niet per se een probleem te zijn waarvoor een oplossing moet worden gezocht.
Dan die andere twee bezwaren: er zijn te weinig Kamerleden voor de wetgevende en controlerende taak. Is dat een kwestie van te weinig mankracht, of van te weinig discipline? Kamerleden hebben zelf in de hand over welk onderwerp zij Kamervragen indienen, hoevéél vragen dat zijn en wanneer zij een (spoed)debat aanvragen. Het verwijt aan onze regering, dat zij zich te veel laat leiden door de waan van de dag, is wat hypocriet wanneer diezelfde regering voor iedere zucht of scheet moet komen opdraven.
Misschien klopt het voorstel van CU en Volt als een bus en is het wél een goed idee om honderd extra Kamerleden te installeren. Maar ook die zullen vervolgens de discipline moeten opbrengen om de ogen op de bal te houden. Anders zitten we straks met honderd keer extra tweets en Kamervragen.
De verbouwing van het Binnenhof zou trouwens ook kunnen worden gezien als ideaal moment om het advies op te volgen van Robert van de Graaf. Stelt u zich even voor: de Tweede Kamer zónder stoelen. Het zal in het begin wat gemor opleveren, dat hoort bij grote veranderingen, maar de winst is onmiskenbaar. In de eerste plaats verbetert de gezondheid van onze gewaardeerde Kamerleden; verlost zijn zij van die ziekmakend fijne stoelen! Maar ook de conditie van onze politiek zal verbeteren. Menig Kamerlid zal zich, met het vorige debat nog in de vermoeide benen, afvragen of het wérkelijk nodig is om er nog een aan te vragen. Wat langer aan een wetsvoorstel blijven zitten, wordt dan een stuk aantrekkelijker.
Source: Volkskrant