In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Acteur Bill Nighy neemt zijn eigen waterfles mee naar de set, Carice van Houten haar make-updoos. Stephen Fry deelt zijn kleedkamer. Het kán vanaf nu. Niet omdat producenten extreme besparingsmaatregelen hebben doorgevoerd, maar omdat acteurs dat zélf hebben voorgesteld.
Ruim honderd Britse acteurs ondertekenden vorige week een brief waarin ze beloofden zich sterk te maken voor duurzaamheid op de filmsets. Ze zullen een ‘rider’ toevoegen aan hun contract waarin ze eisen stellen aan de energie-uitstoot op filmsets. Een trailer delen betekent minder energieverbruik. Geen vlees bij het diner ook.
Het is precies het omgekeerde van wat je verwacht van een ‘rider’. Als acteurs aanvullingen hebben op hun contract, denk je eerder aan enkel blauwe M&M’s in de kleedkamer, of een hottub, een strandhut en een basketbalveld naast hun trailer, zoals George Clooney vroeg op de set van Gravity (2013). Maar ze worden al lang niet meer (alleen) ingezet voor dit soort verwende nukken. Sociaal bewuste acteurs laten clausules opstellen om diversiteit op de set te bevorderen, of grensoverschrijdend gedrag tegen te gaan. Een betere wereld begint met een rider.
Zo’n ‘groene rider’ is een schitterend wapen tegen het vaak tegen acteurs gebruikte ‘hypocrisie’-argument: wel janken over het milieu en films maken over klimaatverandering, maar ondertussen rondhangen op privéjachten. ‘Geen zorgen’ moedigt de campagnesite nog twijfelde acteurs aan, ‘niemand verwacht dat je perfect bent. We hebben allemaal een gecompliceerd leven en vaak hebben we geen betaalbare, duurzame opties tot onze beschikking.’
Hoe groen kan glamour zijn? Het is uiteraard leuk voor ons stervelingen dat we naast Bill Nighy kunnen zitten in de Thalys, maar chic is anders. Het zou heerlijk zijn als acteurs ook op het gebied van duurzaamheid malle eisen gaan stellen, zoals: ‘Figuranten moeten in hun pauze op fietstrainers de energie opwekken voor mijn bubbelbad’. Maar ook daarin voorziet de rider. ‘Geen van deze duurzaamheidsprincipes zou de reeds bestaande ongelijkheid op het gebied van racisme, validisme of seksisme moeten verergeren.’
Nee, deze rider is de grote gelijkmaker. George Clooney én de geluidsman moeten straks hun eigen bestek meenemen, met hun naam erop. En bij ruzies om wiens Dopper dat nu is, kan een ster zich niet meer alleen terugtrekken met een boek over methodacting en gefrustreerd op blauwe M&M’s kauwen.
De acteurs staan niet alleen in hun pogingen de energieslurpende filmindustrie duurzamer te maken: filmfestivals willen emissieneutraal zijn, producenten proberen hetzelfde. Maar deze rider toont dat de sterren het meeste comfort en privileges zullen moeten opofferen. Dat ze dat beloven te doen zonder mokken, is eigenlijk revolutionair.
Source: Volkskrant