‘Dat kan soms wel een opgave zijn. Om bij het front te komen, heb je van tevoren al een accreditatie nodig en eenmaal in Oekraïne moet je afspraken maken met allerlei brigades die vechten aan het front. Onze fixer is de hele dag aan het appen en bellen met die brigades om te zorgen dat we toestemming krijgen om naar het front te gaan.
‘Het oostfront rondom Bachmoet is wel een stuk makkelijker te bereiken dan het zuidfront in de regio Zaporizja. Daar vindt het tegenoffensief van de Oekraïners nu met name plaats.’
‘We kunnen niet in Bachmoet komen, want daar hebben de Russen de controle. Maar we komen wel bij de stad in de buurt. Aan de flanken heeft Oekraïne best wat terreinwinst geboekt.
‘Ik zie de strijd niet echt, maar ik hoor hem wel. Over en weer is er voortdurend sprake van artilleriebeschietingen. En ondertussen proberen aanvalsbrigades van Oekraïne dichter bij de stad te komen.
‘Ik sprak in Dnipro twee soldaten uit zo’n aanvalsbrigade, gemobiliseerde jongens die een jaar geleden iets heel anders deden. Ze hebben een korte training gehad in het Westen en hebben modern materieel. Zij zouden een aanval opzetten, maar ze bereikten de positie van waaruit ze hun aanval zouden uitvoeren niet eens. Op weg naar die positie kwamen ze al onder vuur te liggen en zij raakten gewond.
‘Dat betekent voor die twee het voorlopige einde van hun oorlog. Ze gaan een lange revalidatie tegemoet. Maar ze houden er rekening mee dat ze het nog een keer moeten proberen. Ze zijn al op zoek naar een nieuwe uitrusting. De vooruitgang aan het front gaat heel traag.’
‘Wij zijn, ook in onze berichtgeving, veel bezig met het offensief. Maar daar zijn de militairen niet mee bezig. Zij zeggen mij: we zijn bezig met een defensief, om langs de frontlinie van 1.000 kilometer Oekraïne te verdedigen en te bevrijden van Russische militairen.
‘Velen van hen zijn uitgeput. Het is al weken boven de 30 graden. Op sommige plekken langs het front is een tekort aan water, maar ik heb niet de indruk dat de motivatie achteruitgaat. Wij hebben aandacht voor elk dorpje dat wordt bevrijd in het offensief, maar er wordt op veel plekken aan het front gevochten. De militairen zijn bezig met één veld, één loopgraaf, of één bomenrij.’
‘Hier is een zogenoemd stabilisatiepunt. Daar is per keer plek voor zo’n tien soldaten, voor de eerste behandeling als ze gewond raken aan het front. Als ze gestabiliseerd zijn, worden ze naar een ziekenhuis vervoerd, bijvoorbeeld in Dnipro.
‘Er zijn hier chirurgen, artsen om de narcose toe te dienen, artsen voor de pijnstilling. Wij troffen vanochtend uitgeputte artsen aan met een chronisch slaaptekort. Ze hadden even de tijd om bij te slapen en een sigaret te roken, want vanochtend kwamen er geen gewonde militairen binnen.
‘Waar ze hier vooral mee te maken krijgen, zijn wonden veroorzaakt door scherven van artilleriegranaten of mijnen. Die leveren verwondingen op aan met name ledematen, dus ze moeten hier armen of benen zien te redden of afzetten.
‘Veel gewonden worden ’s nachts binnengebracht, omdat Oekraïne dan veel aanvallen uitvoert en de kans in het donker kleiner is dat een evacuatievoertuig wordt gezien en onder vuur wordt genomen. Over hoeveel gewonden er vallen, zijn ze terughoudend. Maar een arts die ik sprak, zei dat hij het erger had meegemaakt. Dit is niet de zwaarste fase voor het leger.’
‘Je ziet de haat tegen Rusland groeien. Ik was in het zuidwesten van Oekraïne in een klas van de maritieme academie. Iedereen stak zijn hand op toen ik vroeg wie iemand kent die aan het front vecht. Er was een student die zijn grootvader had verloren, twee anderen hadden hun vader verloren. Dat voedt de haat.
‘In dit gebied werd van oorsprong Russisch gesproken, maar dat hoor je steeds minder. En als je al Russisch hoort, noemen ze het Odessisch. Russen worden geen Russen genoemd, maar alleen maar aangeduid met scheldwoorden, zoals orks – de monsters uit The Lord of the Rings – of pedofielen.
‘Ik zie ook dat de bevolking vermoeid is, maar dat is niet per se een zwakte. De vermoeidheid motiveert Oekraïners juist ook om door te vechten. Waar ze zich meer zorgen over maken, is het uithoudingsvermogen van het Westen. Ze houden goed in de gaten op welke landen ze kunnen rekenen. Zo werd ik als Nederlander uitgebreid bedankt voor de F-16's die Nederland gaat leveren. Verhalen dat Oekraïne maar land op moet geven in ruil voor vrede of Navo-lidmaatschap, zoals werd gesuggereerd, hoor je hier niet.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden