I’m gonna shout it all night, Gloria
I’m gonna shout it everyday, Gloria
Them (1964)
Zó erg heeft George Ivan ‘Van’ Morrisson het te pakken, dat het noemen van haar naam alleen, Gloria, niet genoeg is. Nee, hij wil haar in alle volheid spellen, letter na letter uitspugend: G.L.O.R.I.A!
De hele vocale gereedschapkist komt eraan te pas. Van Morrison gromt als Howlin’ Wolf en spreek-zingt erop los als een beatdichter op benzedrine. En dan gaat het nog maar over de versie die in 1964 op de B-kant van de single Baby Please Don’t Go van Them werd gezet, niet eens drie minuten lang.
Them - de bandnaam is ontleend aan de horrorfilm Them! - had in 1964 in Belfast een vaste stek, The Maritime Hotel. Wat The Cavern was voor The Beatles, was dit gare zeemanspension voor Van Morrison en zijn maten. Hier liet hij zich niet beperken in zijn lust voor Gloria, maar gooide hij er avond aan avond met zijn combo lang uitgesponnen, geïmproviseerde versies uit.
Muziekjournalist Greil Marcus verslikt zich bijna in zijn woorden als hij in zijn boek, Listening to Van Morrison, de stem van de toen pas 18-jarige Noord-Ier te beschrijft. Hij hoort het emotionele extremisme van een blueszanger, het bloedende hart van een soulzanger en het ‘griezelige alledaagse’ van een folkartiest. Een andere fameuze muziekschrijver, Dave Marsh, meent in The Heart of Rock and Soul - The 1001 Greatest Singles Ever Made dat het in Gloria vooral om seks draait en dat de zanger klinkt als een ‘demente geile kikker’.
Deze Gloria, overigens vernoemd naar een oudere nicht van Van the Man, raasde niet de Europese hitlijsten binnen. Een top-10- hit in Amerika werd het wel voor de band The Shadow of the Knight, en het leek wel of elke beginnende garagerocker in Amerika behalve Louie, Louie van The Kingsmen ook Gloria op zijn repertoire had.
In 1966 deed Them een Amerikaanse tour. Een andere Morrison, Jim met zijn The Doors, stond in het voorprogramma. Op de laatste avond van hun samenzijn gooide de twee Morrisons er in de Whiskey a Go Go in Los Angeles een lange jam uit, met Gloria in de hoofdrol.
Na twee geweldige platen was het gedaan met Them, vooral door onderlinge ruzies. Van Morrison ging solo en wisselde matige platen af met meesterwerken. Zijn lp Astral Weeks is volgens critici één van de beste platen ooit gemaakt. De titel van zijn livealbum, It’s Too Late To Stop Now, is nog steeds op hem van toepassing: hij is nooit opgehouden met optreden en albums maken. Dat hij een chagrijnig stuk vreten zou zijn, is een mythe die hij graag in stand houdt.
Greil Marcus concentreert zich in zijn boek vooral op de spiritueel-artistieke zoektocht van de Belfast Cowboy, inmiddels hoogbejaard. Hij heeft er zelfs een woord voor, yarragh; het ene moment dat in de stem alles samenkomt, waardoor het lijkt alsof het lied zichzelf zingt.
Eigenlijk zoals in Gloria, in het begin van zijn loopbaan. Zonder dat hij het wist, had Van Morrison al gevonden wat hij ooit zou gaan zoeken.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden