De leegloop van het Binnenhof wordt vaak in verband gebracht met ruwe omgangsvormen en nieuwe uitdagingen. Maar zijn we hier niet getuige van het onafwendbare vertrek van een generatie falende politici? Nederland is verstrikt geraakt in vele crises die te voorkomen waren en elders in Europa achterwege zijn gebleven. Stikstof, toeslagenouders, Groningen, asielopvang en het woningentekort: ze zijn made in The Hague. De Tweede Kamer heeft de eigen organisatie niet op orde, voorzitters komen en gaan en een verbouwing aansturen is te veel gevraagd. Het is veelzeggend. De uittocht zou daarom wel eens kunnen samenhangen met het groeiende besef dat repareren vele jaren zal vergen met astronomisch hoge kosten tot gevolg. De kiezers hebben daar weinig vertrouwen in en dat is niet zonder reden. Dat zelfinzicht is er bij politici gelukkig wel.
Armand Leenaers, Heerlen
De column van Willem Vissers over ‘de kus’ is zo tekenend over hoe mannen denken over vrouwen. Als een vrouw enthousiast is en blij en vrolijk tegen mannen dan is het heel gek dat als die man haar dan met zijn handen bij haar gezicht pakt en haar vol op de mond zoent, zij daar wat van vindt. Belachelijk. Ze was toch zelf blij. Haar lichaamstaal was toch blij. Dan kan het toch niet waar zijn dat ze dan níét gezoend wil worden? Hoe bestaat het.
Het ongemak van Willem. Hij heeft zelfs zijn vrouw erbij gehaald. Beste Willem, vrouwen kunnen blij zijn, opgetogen, genieten en dan tóch niet op hun mond gezoend willen worden. Zelfs niet door een overjarige geile beer die haar hoofd daarbij vastpakt. En die vrouw die mag daar wat van zeggen. En als het er dan een week over gaat... dan is dat zo.
Rose Perquin, Leiden
Ik heb Willem Vissers hoog zitten en hij beschrijft zijn invalshoek op deze al veel geduide affaire. Volgens mij maakt hij alleen een cruciale denkfout. De door hem hysterie genoemde ophef, moeten we juist toejuichen. Dit gedrag is namelijk de kiem voor de uitwassen van vrouwonvriendelijkheid, waar Willem Vissers het mee vergelijkt. Deze kiem moet je direct met wortel en al uitroeien.
Het regime van de Taliban in Afghanistan is inderdaad niet te vergelijken met het gedrag van de Spaanse voetbalvoorzitter Luis Rubiales. Maar door het gedrag van Rubiales publiekelijk en groots aan de kaak te stellen kan er een omslag in het denken worden bewerkstelligd. Het is fantastisch dat velen zich uitspreken tegen dit gedrag. Hoe meer ophef, hoe beter.
Antoinette Bakker, Arnhem
Fijn dat we het er over eens zijn dat er in vrouwensport geen ruimte meer is voor machogedrag. In de krant van 29 augustus wordt het ongewenst kussen van voetbalster Jenni Hermoso door Rubiales terecht uitgebreid veroordeeld. Maar in dezelfde krant wordt topatlete Femke Bol door twee journalisten omschreven als ‘Het meisje dat vroeger graag door plassen rende’ en ‘(...) meisje van de kinderpostzegels (...)’. Het is de hoogste tijd dat vrouwelijke sporters de volwaardige positie innemen die ze verdienen. En dat begint bij gelijkwaardige, volwassen berichtgeving in de media.
Anne Maayke Spreeuwers, Utrecht
PvdA/GroenLinks zou eens moeten twijfelen aan ‘het eigen morele gelijk’, betoogt bestuurssocioloog Mark van Ostaijen. Dat is natuurlijk een wijze raad. Anderzijds roept het de moeder aller vragen op: waarom? Het is namelijk helemaal niet vreemd, en zelfs wel prettig voor de kiezer, dat politieke bewegingen uitdragen welke morele standpunten ze huldigen.
Van Ostaijen heeft zonder twijfel gelijk als hij stelt dat men daarbij soms beter een beetje terughoudend kan zijn. Want niet de moraal is de steen des aanstoots, maar het moraliseren. Dat is tegenwoordig zo’n beetje taboe, vreemd genoeg vooral wanneer links zich eraan bezondigt.
Boudewijn Otten, Groningen
Gelijk hebben, een aardige analyse van Mark van Ostaijen over PvdA/GroenLinks. Geldt overigens voor alle politieke partijen. Het doet sterk denken aan de historische woorden in George Orwells roman Animal Farm: ‘All animals are equal, but some animals are more equal than others.’ Een variant daarop zou kunnen zijn: ‘Alle Nederlanders hebben gelijk, maar sommige Nederlanders hebben nog meer gelijk dan anderen.’
Bob Geudeker, Rolde
Heel blij was ik met de bespreking van mijn boek Het Verdriet van Vredeveld afgelopen zaterdag in de Boekenbijlage. Helaas is er een fout in geslopen, die de kern van mijn verhaal onderuit haalt: mijn betovergrootmoeder Maartje verloor niet drie maar negen van haar twaalf kinderen. Dit tragische gegeven was voor mij de aanleiding om dit boek te schrijven.
Truus Ruiter, Castricum
De enige die volgens de wet en de regels van de Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV) mijn praktijk wilde overnemen was een private onderneming. Want ik ben ook zo’n huisarts die als 67-jarige wel eens met pensioen wilde. Ik had hulp gezocht bij de LHV en de zorgverzekeraar; zij hadden een projectmedewerker hiervoor opgetuigd. Nooit meer iets van gehoord.
Ik heb 150 brieven met een beschrijving van mijn praktijk naar de waarnemers van de huisartsenpost gestuurd: geen enkele reactie. Een huisarts in de stad wilde alleen de praktijk overnemen als ik de contracten van het personeel veranderde in negatieve zin. De volgende wilde wel de praktijk en niet de assistentes. De derde huisarts bood aan alvast 600 patiënten over te nemen.
De LHV had een prachtig businessplan voor een digitale praktijk die zij wilde oprichten: daar konden mijn patiënten zich melden, nadat ik mijn praktijk had opgeheven.
Het vreemde is dat private ondernemingen in de zorg al veel langer bestaan. Klinieken, apotheken, tandartspraktijken en fysiotherapiepraktijken bijvoorbeeld. Maar nu het om huisartspraktijken gaat, gilt iedereen moord en brand. Welke huisarts durft te komen werken bij een huisartsenpraktijk waar zo negatief over gesproken wordt?
Het is ook geen toeval dat deze (vaak) solopraktijken vooral liggen in regio’s waar de moderne, calculerende huisarts nog niet dood gevonden wil worden. En als we vinden dat een solopraktijk niet meer van deze tijd is, zorg dan dat de risico’s van het opheffen van zo’n praktijk niet volledig bij de stoppende huisarts liggen, en de baten bij de huisartsen die de patiënten overnemen.
Prudence Rümke-Gemmeke, Den Helder
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden