Femke Bol (23), aanvoerster van de atletiekploeg die goud oogstte op de WK in Boedapest, is afgezien van een geweldige atlete ook de vrouw die iedereen als buur wil hebben. ‘Ze is aaibaar en open.’
Het meisje dat vroeger graag door plassen rende, snelde als vrouw van 23 jaar op de afsluitende wedstrijd van de WK atletiek naar het sensationele sluitstuk van het toernooi in Boedapest. Met dank aan haar versnelling ín de versnelling, dankzij lange passen met een ontspannen lijf, won Nederland de 4x400 meter estafette.
‘Femke is the girl next door’, zegt haar manager Caroline Feith over Bol. ‘Ze is aaibaar en open. Ze is als het meisje dat iedereen als buurmeisje wil hebben.’ Feith heeft in eerste instantie weinig zin om te vertellen over Bol, omdat ze bang is dat het over geld zal gaan, over contracten en wat er afkomt op een tweevoudig wereldkampioene. Maar een verklaring voor haar groeiende populariteit wil ze best geven.
Over de auteur
Willem Vissers is ruim 25 jaar sportverslaggever voor de Volkskrant. In 2022 is hij uitgeroepen tot sportjournalist van het jaar.
Feith: ‘Jonge meisjes op atletiek kijken tegen haar op. Dat heb ik al vaak gezien bij nationale wedstrijden. Ze willen dan vlechten in het haar zoals Femke ze heeft.’ Bij de NK in Breda nam ze alle tijd voor de fans, met de mededeling: ‘Een selfie of een handtekening, niet allebei.’
Bol zette zondag de kroon op de beste WK atletiek in de nationale geschiedenis. Dat gebeurde aan het slot van een uitmuntende wedstrijd van alle vier de vrouwen in de estafette: Eveline Saalberg, Lieke Klaver, Cathelijn Peeters en Femke Bol. De eerste drie brachten Bol in een zetel naar de afsluitende 400 meter. Ze spoedde zich op het laatste stuk van de derde naar de tweede plaats, en dat was het dan wel, vermoedde de tv-kijker. Maar nee, ze beukte door de barrière, langs de verkrampende Stacey Ann Williams van Jamaica. ‘Ze wint op de streep op dit grootste WK dat we ooit hebben gezien’, riep een commentator euforisch, tijdens een van de internationale reportages.
Femke Bol is overal populair, zo blijkt uit commentaren. Het woord waanzin valt, over de ontknoping. Spektakel. Een waardig besluit van het toernooi. Het is zoals Feith stelt: de atlete uit Amersfoort symboliseert de puurheid van de sport. Het gaat bij haar niet over geld, moeilijke transfers of buitenissigheden. Het gaat over de vreugde die sport verschaft, over de techniek, over haar onbevangen uitgesproken ambities. Ze is zonder opsmuk en beleeft net zoveel plezier aan atletiek als toen ze dat meisje uit Amersfoort was dat wilde rennen, ook als er plassen lagen en anderen naar binnen gingen.
Ze hoefde geen friet of pizza als het thuis tijd was voor een vette hap. Op zulke momenten vroeg ze haar ouders Joost en Annemarie of ze iets gezonds mocht eten. Op 15-, 16-jarige leeftijd ontdekte ze dat ze echt talent had, mede omdat ze altijd wilde trainen. Bol heeft daarbij de ideale bouw voor de verlengde sprint, al dan niet met horden. Lange benen. Uiteindelijk groeide ze tot 1,84 meter, waarbij ze krachttraining deed.
Ze koos voor de 400 meter horden, haar echte specialiteit, omdat ze dat technisch moeilijke nummer beoordeelde als een grotere uitdaging dan dezelfde afstand zonder hindernissen. De loop met poortjes zet aan tot nadenken, onder meer door over de horden te scheren, liefst zonder ze te raken. Het is een moeilijk nummer van snelheid en ritme. Het pasritme luistert nauw. Maar zondag was het gewoon rammen, als slotloopster in het veld zonder de eerder gediskwalificeerde Amerikanen.
Femke Bol zei in de aanloop naar de Olympische Spelen van Tokio tegen de Volkskrant, over wat ze mooi vindt aan atletiek: ‘Chasen, achter iemand aangaan. Als je inloopt, geeft dat extra motivatie.’ Dat is precies wat ze deed zondag. Inlopen. Een week eerder was ze gevallen op de 4x400 voor gemengde teams, toen de Amerikaansen in de eindsprint de gouden medaille van Nederland bedreigden. Bol schrok en verkrampte, zoals je dat zelden van haar ziet. Ze viel, verloor het stokje, gaf alleen zichzelf de schuld en excuseerde zich bij de anderen.
De innerlijke rust gaf haar kracht om door te gaan. Ze won op de horden met ongekende overmacht, zoals verwacht misschien. Haar beoogde rivale Sydney McLaughlin deed niet mee. De lessen van de training voor ‘vlakke’ wedstrijden nam ze mee naar de horden, waar ze het ritme verlegde van vijftien naar veertien passen tussen een aantal poortjes. Die training gaf haar kracht, omgezet in snelheid. Ze verbeterde in het voorjaar het wereldrecord indoor op de 400 meter, dat 41 jaar op naam van Jarmila Kratochvilova stond.
‘Femke is nuchter en stoïcijns’, aldus Gregory Sedoc, voormalig atleet en analist bij de NOS. ‘Juist onder druk kan ze haar taken blijven uitvoeren door ontspannen te lopen. Vergelijk het met een penalty in het voetbal, in de tweede fase van een WK. De hele wereld kijkt, de druk is maximaal, maar iedere speler schiet de bal in de kruising. Behalve eentje.’ De verloren finale van gemengde teams was volgens Sedoc een zeldzame misser, ook een kwestie van overmoed, omdat ze volgens hem te snel startte.
Het zei niets over de rest van de week. Bol rondde het voortreffelijke werk van Saalberg, Klaver en Peeters vakkundig af. Sedoc is euforisch over de prestaties; Nederland als achtste op de ranglijst van een mondiaal bedreven sport, met meer dan 40 landen met medailles. ‘In deze wedstrijd vloeide alles samen. Nederland heeft een heel goede 400-metergroep. De gereedschapskist is goed gevuld, ook met trainers, therapeuten en anderen. Het is een geweldige teamprestatie. De teamleden hoeven geen vrienden van elkaar te zijn en dat zijn ze ook niet, maar de taakverdeling is duidelijk, met twee aanvoerders: Lieke Klaver en Femke Bol.’
Source: Volkskrant