‘BBB Berkelland maakt zich hard voor piemelknuffel-verbod’, las ik zaterdag. Laat het maar aan Omroep Gelderland over om goede koppen te schrijven. Wat was er aan de hand? Op de kermis in het Achterhoekse Neede kon je knuffels winnen in de vorm van een piemel. Raadsleden van de lokale BBB – gek genoeg niet verbonden aan de gelijknamige landelijke partij – namen daar aanstoot aan en stelden vragen aan het college. ‘Kinderen gaan bij het winnen van deze knuffel dus met een piemelknuffel knuffelen. Dit is toch niet normaal?’ Met de kermissen in de andere dorpen van de gemeente in het vooruitzicht pleitten ze daarom voor een verbod: ‘Hoe gaat het college van B&W ervoor zorgen dat bij de komende feesten in Borculo, Ruurlo en Eibergen deze erotische producten geweerd worden bij attracties?’
Toevallig heb ik zelf jarenlange ervaring met kind-zijn en ik kan de raadsleden verzekeren dat kinderen echt niet in de war raken van een piemelknuffel. Daarbij blijkt uit onderzoek dat zo’n 50 procent van de Achterhoekse kinderen nu al in het bezit is van een piemel. Het ongemak zit dus echt bij de volwassenen zelf, die blijkbaar erotische associaties hebben bij een eikel met een gezichtje.
Over de auteur
Thomas Hogeling is schrijver en deze zomer columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Natuurlijk begrijp ik het ongemak soms best. Een van de spannendste dingen aan het hebben van kinderen lijkt me het moment dat je moet uitleggen hoe kinderen gemaakt worden. Het liefst zou je zien dat ze er nooit achter komen, maar ik heb slecht nieuws: ze weten het allang. Maak je in deze moderne tijd geen illusies: als pappa weet hoe hij het incognitovenster van de webbrowser moet gebruiken, heeft zoonlief dat ook allang uitgevogeld.
De Berkellandse kwestie is onschuldig, maar het mechanisme achter dit soort redenaties is dat niet. Veel te vaak vinden volwassenen het nodig om kinderen er met de haren bij te trekken om hun eigen ongemak te etaleren. Tv-recensent Angela de Jong raakte bijvoorbeeld in de war van Elmer, een vrouw met kort haar en een plaksnor bij De Slimste Mens. Zelf zegt De Jong heus heel tolerant te zijn, maar ‘wat geef je opgroeiende meisjes mee als je met een plaksnor bij De Slimste Mens gaat zitten?’ Vorige week was ik bij een concert van Elmer en ik kan De Jong geruststellen: de aanwezige meisjes waren helemaal oké. Het ongemak zit bij De Jong zelf, die het simpelweg een vervelende act vond.
Veel ernstiger was de hetze tegen schrijver Pim Lammers eerder dit jaar, nadat bekend was geworden dat hij het Kinderboekenweekgedicht zou schrijven. Een extreem-rechtse website wees op een verhaal voor volwassenen dat Lammers in 2016 had geschreven, over een voetbaltrainer die een minderjarige jongen misbruikt. In het artikel werd benadrukt dat Lammers homoseksueel en homo-activist is. Dat de afzender daar zelf moeite mee heeft, staat als een paal boven water, maar met een beetje ouderwetse homohaat creëer je geen ophef. Dus werd beweerd dat Lammers pedofilie wil goedpraten en nu ook kinderen wil blootstellen aan zijn ‘perverse fanatasieën’. Bekende Nederlanders als Kim Feenstra en Monique Smit gingen mee in de hetze, net als politicus Wybren van Haga. Pim Lammers trok zich na doodsbedreigingen terug uit de Kinderboekenweek.
Je mag in Nederland bekrompen denkbeelden over seksualiteit hebben en je mag die ook naar hartelust uiten; SGP-leider Kees van der Staaij, die na 25 jaar afscheid neemt van de Tweede Kamer, deed niet anders en hij wordt door vriend en vijand geprezen. Maar als je graag terug wilt naar de jaren vijftig, zeg dat dan gewoon. Probeer de verleiding te weerstaan en hou de kinderen erbuiten.
Source: Volkskrant