Dus de Fifa, de bond die het ene na het andere toernooi toewijst aan landen met een omstreden regime, landen waarin de vrouw niet eens de gelegenheid krijgt om een podium te beklimmen, laat staan om welke kus dan ook te ontvangen, die Fifa schorst de voorzitter van de Spaanse bond voor negentig dagen. Om een kus op de mond van een landgenote, nadat Jenni Hermoso de wereldtitel had gewonnen en nadat het een dolle boel was op het veld en op het podium.
Een foute kus van voorzitter Luis Rubiales, een ongewenste kus, een kus uit enthousiasme. Voor mijn part een kus die staat voor het machismo waarvan Spanje zich wil verlossen. Een kus die symbool is geworden van mannelijk seksisme jegens de vrouw. Maar toch: een kus. Niet meer, niet minder.
Nee, ik zal de kus niet goedpraten, maar heb alleen moeite met de felheid in een nieuw tijdperk waarin mededogen een begrip is uit een ver verleden. Ja, mededogen, zelfs met zo’n Spaanse macho, die en passant het hele feest verpestte. Om een kus. Kom op zeg.
Ik heb deze week tig keer de beelden bekeken van de huldiging. Kijk eens naar de lichaamstaal op dat podium, naar de diverse omhelzingen van Rubiales met de kampioenen. Mijn vrouw erbij geroepen. Hoe zij dat zag met haar assertiviteit. Toch even checken of ik helemaal gek was geworden. Ja, hij omhelsde de speelsters, maar zij omhelsden hem ook, voluit, zoals je iemand tegen je aandrukt die je best mag.
Over de auteur
Willem Vissers is meer dan 25 jaar voetbalverslaggever. Hij versloeg acht WK’s. Vissers schrijft elke week een sportcolumn voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
.
Al is zijn reputatie dan bedenkelijk, Rubiales kan geen alomgehaat persoon zijn geweest. Anders hadden ze hem op afstand gehouden. Lichaamstaal is veel belangrijker dan woorden of later opgestelde verklaringen op papier, nadat de stemming is gekweekt. Wat dus niets zegt over die kus, want die was fout.
Iets anders: afgelopen vrijdag wachtte ik in Amsterdam Osdorp op een afspraak. In het midden van een bankje bij een bushalte zat een man. Of ik naast hem mocht zitten? Hij kwam uit Afghanistan. We raakten in gesprek over de Taliban, die na de machtsovername de rechten van vrouwen minimaliseert. Meisjes vanaf 12 jaar mogen niet eens meer naar school. Hij was het met me eens, hoe schandalig dat is. Niet alleen vanwege het onmetelijke leed voor die meisjes, maar ook omdat op deze wijze ontzettend veel talent verdwijnt dat Afghanistan nodig heeft voor de opbouw.
Als je na zo’n gesprek weer in de auto stapt, gaat het op de radio alleen om een kus op de mond van een wereldkampioene. Van mij mogen vrouwen alle glazen plafonds doorbreken. Een vrouw als president van de Fifa? Graag. Premier van Nederland? Kom maar op.
Maar dat het de hele week gaat om een kus in het feestgedruis, en wie vanwege die kus allemaal dient op te stappen, dat trek ik moeilijk. Dat mededogen steeds meer verdwijnt, dat we bang worden van elkaar, dat we zo weinig van elkaar kunnen hebben en pas rusten tot iemand is opgehoepeld. De hysterie, kortom.
Source: Volkskrant