Er is terecht veel kritiek op de wijze waarop sociale media omgaan met gebruikers. Met wet- en regelgeving moet Europa hier paal en perk aan stellen. Maar blijkbaar is er een behoefte bij veel mensen om er wel gebruik van te maken.
Twitteren is zelfs een werkwoord geworden - gaan we straks dan X-en? Er zijn inmiddels meer platforms waar mensen hun mening kunnen uiten. Is het nodig om telkens het platform te noemen? Kunnen we in plaats van ‘Omtzigt liet via X, het vroegere Twitter, weten dat …’ niet gewoon zeggen: ‘Omtzigt liet via sociale media weten dat...’
Stel dat hij een brief had gestuurd, dan vermelden we toch ook niet wat het merk briefpapier is en welke bezorgservice hem heeft afgeleverd? Stop ermee. We hoeven bedrijven die ons manipuleren niet nog eens extra aandacht te geven.
Bjartur Swart, Tuk
Waarom is de staande ovatie, voorheen voorbehouden aan exceptioneel goede voorstellingen, de standaard geworden in de Nederlandse theaters, vraagt Gidi Heesakkers zich af. Natuurlijk, we zijn kuddedieren; als één gaat staan, volgen er meer en ontstaat er een kettingreactie in de zaal.
Maar er is meer aan de hand: de ovatie-inflatie is congruent met de stijging van de prijzen van toegangskaartjes. Voor zoveel geld willen wij ons per se uitstekend vermaakt hebben. Zo niet, dan doen we alsof.
Marlies Jansen, Oegstgeest
Wat een openhartig interview met oud-hoogleraar en gepensioneerd arts Jim Reekers. Hulde voor zijn openheid en lef om te constateren dat het zorgsysteem failliet is en wat daarvan de nare gevolgen zijn.
Natuurlijk weten ervaren en minder ervaren artsen allang dat je overlegt met de patiënt over het leven na een eventuele (!) operatie, maar allerlei belangen houden dit tegen. Men spreekt elkaar niet aan en alternatieve opties worden elkaar niet gegund omdat men bang is voor positieverlies in het systeem waar men werkzaam is.
Naast de zorg komt dit failliet ook voor bij alle andere systemen. In het onderwijs, de sportsector, de farmacie, het bankwezen. Bij ministers en Kamerleden waar besluiten voor beleidsverbeteringen worden gedwarsboomd en bij kundige individuele medewerkers in allerlei bedrijfssectoren die het eigen belang boven het algemeen belang laten gaan. Kortom, de stelling van Jim Reekers gaat op voor elk systeem.
Wijlen filosoof René Gudde zei ooit: als een verandering niet leidt tot verbetering, waarom zou je het dan veranderen? Die vraag zou veel meer centraal moeten staan én bespreekbaar moeten zijn in elk systeem.
Huub Brinkhof, Amstelveen
Peter Giesen merkt in zijn artikel over arbeidsmigratie op dat Europeanen natuurlijk langere werkweken kunnen draaien en de pensioenleeftijd verhogen, maar daar weinig zin in hebben. De vergrijzing van ons (luie) continent zou dus bestreden kunnen worden met immigratie van buiten Europa. Maar we willen alleen mensen hebben die we kunnen gebruiken, dus een voorselectie is nodig, of zelfs een opleidingsprogramma in het land dat de migranten levert.
We zijn al gewend om grondstoffen en producten van kinderarbeid uit die landen te halen. Dan kunnen we ook nog wel hun arbeidspotentieel afromen en die landen met een brain drain opzadelen. Dus na exploitatie van grondstoffen en goedkope arbeid, nu ook die van hun talent. Volgens mij heet dat neokolonialisme.
Jan van Weeren, Velp
Naar aanleiding van het pleidooi van Elma Drayer ben ik op zoek gegaan naar andere historische werken die volgens de huidige maatstaven niet acceptabel zouden zijn. Op school las ik De Bello Gallico van Julius Caesar en Aulus Hirtius. Wat een schandalig verhaal! Dood en verderf, bewust aangewakkerde polarisatie tussen de verschillende volkeren en discriminatie (Belgen die het verst verwijderd zijn van de beschaving). Verbijstering ook bij Shakespeare, in wiens stukken je wordt doodgegooid met overspel, moord, bedrog en een totaal gebrek aan inclusie. Eigenlijk kunnen al de boeken op mijn toenmalige leeslijsten regelrecht het cachot van de morele verontwaardiging in. Hopelijk zal dat, mede dankzij Elma Drayer, voorlopig niet gebeuren.
Maarten Mens, Den Haag
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden