Sam Lipman-Stern ging als onhandelbare puber op zijn 14de van school en kwam in 2001 terecht bij het telemarketingbedrijf Civic Development Group (CDG), een naam die respectabel klonk, vooral om allerhande morsige praktijken te verhullen. CDG, ergens in een vaag gebouw op een bedrijventerrein in New Jersey, was de absolute onderkant van de Amerikaanse arbeidsmarkt. Strafbladen, verslavingen, gedragsproblemen, of combinaties hiervan werden door de vingers gezien, als een werknemer zijn doel maar haalde. En het doel was het aftroggelen van geld van arme burgers die dachten dat ze liefdadigheidsinstellingen ondersteunden, vaak verbonden aan verschillende politiekorpsen.
Over de auteur
Mark Moorman schrijft voor de Volkskrant over series, fotografie en populaire cultuur.
En ging er aanvankelijk een fractie van het geld naar bijvoorbeeld een bepaald weduwen -en wezenfonds, in de loop der tijd werd de fraude brutaler. De losse regelgeving in de liefdadigheidssector kon zo ongeveer worden vergeleken met de vergunning om je eigen geld te drukken. De mannen, en een enkele vrouw, in de werkstations hadden ondertussen het gevoel dat ze een rock-’n-roll-levensstijl hadden. Je kunt net zo goed proberen om Somalische piraten te reguleren, zegt een wetgever over de vele mislukte pogingen om de bedrijfstak onder controle te krijgen.
En natuurlijk zat Sam op een doodlopende weg hier, maar in dit volstrekt mistige leven, begon langzaam een draadje van ambitie te gloeien. Aanvankelijk uitte zich dat in een YouTube-kanaal gewijd aan zelf gefilmde kantoorexcessen, waarin allerhande drugs met bijpassend gedrag een dominante factor waren; een soort punkversie van The Office. In dit chaotische ensemble, met dito camerawerk, duikt Pat Pespas op, een uitzinnige figuur, die Sam vooral veel in beeld heeft omdat je altijd wat kon verwachten. Zoals die keer dat hij halverwege een overdosis op de automatische piloot een deal sloot: Pat was een legende.
Sam en Pat worden vrienden en hun favoriete onderwerp is het feit dat ze al die goedgelovige types die de telefoon opnemen naar de slachtbank leiden. Zouden ze deze grootschalige fraude niet kunnen blootleggen? Hun onwaarschijnlijke voorbeeld is Michael Moore, die in 1989 bekend werd met de guerilla-stijl van zijn debuutdocumentaire Roger & Me. Overal onbevreesd met een draaiende camera op af, in naam van gerechtigheid. Heel wat makkelijker gezegd dan gedaan.
Daarom is het des te verrassender dat de twee vanuit deze volstrekte chaos, met een bijna naïef doorzettingsvermogen en in de laatste ronde ook professionele hulp, toch een heel eind komen. Telemarketers is half een zelfportret van een stuurloze generatie en half het beloofde exposé over een volstrekt ongereguleerde bedrijfstak die steeds weer in andere vormen opduikt om mensen te flessen.
★★★★☆
Documentaire
Driedelige serie van Adam Bhala Lough en Sam Lipman-Stern
Te zien op HBO Max
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden