Zoals roofdieren de zwakste schakel in een kudde ruiken, zo ruikt het Trump-team de kwetsbaarheid van de enige nog levende zoon van Joe Biden, Hunter.
Tot de verhalen die, als ze in een fictiemanuscript hadden gestaan, door menig uitgever ‘vergezocht’ waren genoemd, behoort dat van een man die in 1972 zijn jonge vrouw en babydochter in een auto-ongeluk verliest. Zijn twee peuterzonen op de achterbank overleven het ongeluk. Echter: waar de oudste slechts breuken heeft, kampt de jongste ook met hersenletsel. Eenmaal volwassen ontpopt de oudste zich als een modelzoon: zijn loopbaan is rimpelloos, zijn huwelijk monogaam en zijn antenne voor gevaar goed afgesteld. De jongste mist die antenne, hij raakt professioneel en persoonlijk vaak in moeilijkheden en ontwikkelt alcohol- en drugsverslavingen. In deze familie slaat het noodlot opnieuw toe als de succesvolle oudste zoon op 45-jarige leeftijd overlijdt aan een hersentumor. Na diens dood verliest de jongste zoon zich in cocaïne en crack. Zijn huwelijk strandt definitief als hij zijn al veel bedrogen echtgenote bedriegt met de weduwe van zijn broer.
Bovenstaande is non-fictie. De jongste zoon is Hunter Biden (1970), zoon van Joe Biden (1942), broer van Beau Biden (1969-2015). Dat er een lijn loopt van het auto-ongeluk in 1972 naar ontsporingen en verslavingen in zijn latere leven, is geen speculatie van psychologen die columns schrijven. Hunter Biden stelt dat zelf in zijn in 2021 verschenen memoires Beautiful Things, vertaald als Al het moois. Er loopt óók een lijn van dat openhartige boek naar de juridische problemen waarin hij in augustus 2023 is beland, 15 maanden voor de verkiezingen waarbij zijn vader, de zittende president van de VS, een tweede termijn hoopt binnen te halen.
Als Hunter Biden in Al het moois niet had opgebiecht dat hij op het dieptepunt van zijn crackverslaving bij de aanschaf van een vuurwapen loog dat hij ‘drugsvrij’ was, hadden de advocaten van de gevaarlijkste tegenstander van zijn vader, Donald Trump, geen bloed geroken. Even leek het met sisser af te lopen, maar de schikking die Hunter Biden met Justitie trof is nu van de baan: een speciaal aanklager gaat Hunter Bidens illegale wapenbezit én diens vermeende belastingontduiking van 100 duizend dollar onderzoeken.
Je kunt beweren dat Donald Trump en Hunter Biden zich qua belastingontduiking tot elkaar verhouden als Al Capone en een pizzabakker die een koffertje verbergt. Helaas, Trump weet al vijftig jaar dat het in beeldvorming niet om feiten draait. Vroeg in zijn loopbaan leerde hij: wie in opspraak raakt, moet ervoor zorgen dat de tegenstander ook in opspraak raakt, zodat de indruk ontstaat dat die tegenstander geen haar beter is. Sterker nog, dat die tegenstander de aandacht wil afleiden.
Roofdieren zoeken naar de zwakste schakel in een kudde en over het kwetsbaarste lid van de familie Biden bestaat weinig twijfel. Trump had Hunter Biden al in het vizier toen hij in het vooroorlogse Oekraïne druk uitoefende op Volodymyr Zelensky om een strafrechtelijk onderzoek te openen naar Hunters activiteiten voor de firma Burisma. Die pogingen liepen stuk op een gebrek aan bewijs (zij het niet volgens aanhangers van de Biden-Oekraïne-samenzweringstheorie), Hunter Biden bleef in het vizier en zijn boek hielp daarbij.
Zoals veel autobiografieën van beroemde Amerikanen is Al het moois ook een zelfhulpboek. Hunter Biden worstelt en komt boven. Aan het einde is hij clean en gelukkig met zijn nieuwe vrouw, met wie hij een zoon kreeg die hij vernoemde naar zijn gestorven broer Beau. Weinig lezers die deze man dit geluk misgunnen – weinig lezers die niet weten dat bij mensen met een verslavingsverleden als het zijne recidive altijd op de loer ligt. Het is te hopen dat Hunter Biden komend jaar geen terugval kent, want dan zijn de gevolgen niet alleen voor hem.
Source: Volkskrant