Denkfouten in het hedendaags ontwerp gefileerd door ontwerpwetenschapper Jasper van Kuijk. Vandaag: handscanner.
Ik ben geen dief. Echt niet. Maar misschien ben ik het toch. Tenminste, als ik de gezichten mag geloven van het supermarktpersoneel dat mijn tas met zelfgescande boodschappen controleerde.
Laat ik dat rondbliepen eens uitproberen, zo had ik in de supermarkt bedacht. Dat zelfscannen waarbij je de winkel rondvliegt met zo’n handscanner en bij de kassa alleen betaalt. Scan & go, heet het in retailjargon, maar ik noem het liever zelfscrennen.
Ik zag de voordelen wel: in plaats van bij het afrekenen gestrest de kassière bij te moeten houden en alles willekeurig in tassen te mikken, gaat alles in de winkel al netjes gestapeld in de juiste tas. En daarna alleen nog afrekenen. Scheelt niet alleen bij het inpakken bij de kassa, naar ook bij het uitpakken thuis. Ik had er zin in.
Maar. Dan moet je dus wel netjes elke boodschap scannen. Wat een uitdaging is als je, zoals ik, ondertussen ook op je telefoon je lijstje doorneemt – HO WAT STAAT DAAR OP INSTA? – belt met het thuisfront om te overleggen – O, HOE GING HET MET DE TOPOTOETS? – en überhaupt niet heel goed bent in multitasken. Dán sta je uiteindelijk aan de kassa met een tas die ze willen controleren – wat ze om je af te richten natuurlijk vaker doen als je voor het eerst gaat zelfscrennen – en voel je een intense paniek opkomen als de supermarktmedewerker een brood pakt en richting de scanner brengt, omdat je denkt: ‘O fuck, die heb ik niet gescand, dat gaat ze straks zien!!!’ Dat wordt niet bepaald beter als daarna nog een ongescande salami en brie volgen waarvan je niet eens doorhad dat je ze niet had gescand.
‘Ik roep even de bedrijfsleider erbij,’ zei de kassière annex beveiligingsmedewerker ijzig terwijl ze de intercom greep. Ik wachtte en voelde de ogen van de klanten bij de gewone kassa in mijn rug prikken. De bedrijfsleider keek naar het scherm en zei met een combinatie van verwijt en teleurstelling: ‘Er zijn meerdere producten niet gescand.’ Ik kwam niet verder dan ‘Dat was niet de bedoeling’. Goed excuus Van Kuijk, ‘het was niet de bedoeling’, nu laten ze je vast gaan.
Maar dat gebeurde dus wel. De politie werd niet gebeld, ik hoefde alleen alsnog af te rekenen. Met het schaamrood op de kaken, dat wel. Maar ik rekende ook ter plekke af met zelfscrennen. Ik ben hier ongeschikt voor (of het systeem is ongeschikt voor mij). Met mijn focusgebrek zullen er bij mij al snel een of twee niet-gescande items bij zitten waarmee het bij een controle gênant wordt.
En als een kassière (getrainde professional) een product vergeet, heeft de winkel een miniem probleem dat pas later naar voren komt, maar als ik (ongetrainde chaoot) een fout maak, sta ik gelijk voor een soort tribunaal. Ik ga weer gewoon naar de bemenste kassa.
Jasper van Kuijk is ontwerpwetenschapper. Hij doet onderzoek naar, onderwijst in en communiceert over (gebruiksgericht) ontwerpen. @jaspervankuijk@mastodon.social
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden