N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Oorlog in Oekraïne
Dit is het dagelijkse commentaar van NRC. Het bevat meningen, interpretaties en keuzes. Ze worden geschreven door een groep redacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur. In de commentaren laat NRC zien waar het voor staat. Commentaren bieden de lezer een handvat, een invalshoek, het is ‘eerste hulp’ bij het nieuws van de dag.
In veel Nederlandse straten hangen ze nog: Oekraïense vlaggen als steunbetuiging aan het land dat in 2014 een oorlog in werd gesleurd. Sommige beginnen te rafelen of te verbleken, andere zijn weggehaald. Enerzijds de invloed van anderhalf jaar zeeklimaat, anderzijds het gevolg van gewenning. Maar het einde van de oorlog in het hart van Europa is nog lang niet in zicht.
Dit is het dagelijkse commentaar van NRC. Het bevat meningen, interpretaties en keuzes. Ze worden geschreven door een groep redacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur. In de commentaren laat NRC zien waar het voor staat. Commentaren bieden de lezer een handvat, een invalshoek, het is ‘eerste hulp’ bij het nieuws van de dag.
Uitbundig vierde Oekraïne donderdag voor de 32ste keer zijn Onafhankelijkheidsdag. Dat was de tweede keer sinds de grootscheepse invasie van vorig jaar, en de negende sinds de inname van de Krim en de overval op de Donbas. Rusland markeerde de dag met raketaanvallen.
Russische aanvallen op burgerdoelen vullen bijna dagelijks de stroom aan oorlogsnieuws – en de wereld lijkt eraan te wennen. Raketten op een ziekenhuis of een restaurant; de vernietiging van een graansilo; burgerslachtoffers in een woonflat, op een station of een drukbevolkt theater. Een paar keer per week roepen de terreuraanslagen op de Oekraïense bevolking woede en verontwaardiging op in Europa, net zoals in de winter de aanvallen op elektriciteitscentrales, het opblazen van de Kachovka-dam in het voorjaar. Eerder waren er de executies, martelingen en verkrachtingen in Boetsja, de vernietiging van Marioepol, Sjevjerodonetsk, Bachmoet en andere steden en dorpen.
De lijst van barbaarse aanvallen op de burgers van Oekraïne is na anderhalf jaar zó lang dat veel gruwelijkheden zijn opgeslokt in de geschiedenis van Poetins oorlog, of simpelweg verdrongen door nieuwe.
Dat Oekraïne nog altijd standhoudt en aan het front zelfs op drie plaatsen bezig is aan een tegenoffensief is grotendeels te danken aan de ongekende onverzettelijkheid van de bevolking, zijn strijdkrachten en de regering van president Volodymyr Zelensky. Uiteraard worden zij geholpen door militaire steun uit het Westen.
Maar de prijs die de Oekraïners betalen is enorm. Miljoenen zijn gevlucht. Zij die achterblijven leven elk uur van de dag met de angst dat zijzelf of hun geliefden bedolven worden bij de volgende aanval. Elke dag ontstaan nieuwe fysieke en psychologische trauma’s, ook in de bezette gebieden, waar volop kinderen en volwassenen worden gedeporteerd. Volgens de VN-commissaris voor de mensenrechten heeft de oorlog al bijna 10.000 burgers gedood in Oekraïne, en 17.000 verwond – „het werkelijke aantal ligt vermoedelijk aanzienlijk hoger”. Gesneuvelde militairen vallen niet onder die cijfers.
Na de grootscheepse invasie drukten westerse leiders de Oekraïners bij herhaling op het hart dat zij in hun overlevingsoorlog zullen worden gesteund door het Westen, ‘zolang als nodig is’. Het is te hopen dat het vrije Westen zich aan die belofte houdt, ook als er tegenslagen komen op het slagveld. De militaire steun mag omvangrijk zijn, maar met het wapenarsenaal en de manschappen waarover Kyiv beschikt was geen enkele NAVO-generaal een tegenoffensief begonnen. Ook de beloofde F-16’s uit Nederland, Denemarken en Noorwegen, gaan de Oekraïense luchtmacht niet aan een overwicht helpen in het luchtruim. Ze zullen vooral bijdragen aan een verbetering van de luchtafweer.
Mede door de langdurige discussies in het Westen over de levering van zwaar militair materieel, zoals tanks, langeafstandsraketten en gevechtsvliegtuigen, maar ook voldoende munitie, zijn de Oekraïense mogelijkheden voor een succesvol tegenoffensief aanzienlijk beperkt. Rusland kreeg maandenlang de tijd om met mijnenvelden een van de zwaarste verdedigingslinies in de geschiedenis op te bouwen. Kritiek op een trage opmars in het zuiden is daarom voorbarig en kan schadelijk zijn voor de Oekraïense kansen op een militaire doorbraak.
Een eerste lakmoesproef voor de westerse standvastigheid volgt mogelijk snel. Oekraïne hoopt voor het invallen van de winter de Russische landbrug in het bezette zuiden af te snijden, de hoofdweg naar de Krim. Binnen Amerikaanse inlichtingenkringen wordt inmiddels getwijfeld of Kyiv daarin slaagt.
De weg naar Oekraïense vrijheid blijft vol gevaren. Maar net als de Oekraïners heeft het Westen geen keuze. Hopen op een koersverandering van Poetin, dictator van een regime dat zich gedraagt als een bloeddorstige criminele organisatie, zou getuigen van naïviteit. Dat werd woensdag onderstreept door de vermoedelijk brute afrekening met Jevgeni Prigozjin. Poetin kent geen mededogen, hij is niet uit op vrede.
De bondgenoten van Kyiv zullen niet alleen achter Oekraïne moeten blijven staan. De enige weg naar vrede voert via het slagveld. De westerse wereld doet er goed aan de militaire steun op te voeren om de kans te vergroten dat Oekraïne de Russen verdrijft. Zolang Oekraïne geen vrijheid kent, zal Europa niet in vrede leven.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC