Diefstal is te rechtvaardigen. Toen bisschop Tiny Muskens van Breda dat in 1996 opmerkte over armen die vanwege de honger een brood stalen, leidde het nog tot een rel. Maar nu Sylvia Witteman schrijft over scholieren die uit verveling in de klas een geodriehoek gappen, kraait er geen haan meer naar. Zelfs Op1 en GeenStijl hadden het er niet over, terwijl het op de voorpagina stond en Witteman toch een veel bekendere Nederlander is dan de bisschop van Breda.
Dat er zo veel fatbikes worden gestolen – wie er een koopt, heeft in de grote stad 95 procent kans dat die wordt gepikt – is ook enigszins verklaarbaar. Omdat protserige auto’s en dure kleding niet meer kunnen in de strijd tegen de klimaatverandering en de weggooimaatschappij, zijn fatbikes samen met elektrische bakfietsen van tussen de drie- en achtduizend euro het nieuwe statussymbool geworden.
Wie zijn rijkdom wil etaleren – en waarom zou je loaded willen worden als je er niet mee kunt pronken – rijdt zelf op een e-bike op dikke wielen of geeft zijn kinderen er een.
De fatbike is het nieuwe symbool van de ongelijkheid. In achterstandswijken wordt met jaloezie gekeken naar deze peperdure hebbedingetjes die de scooter helemaal lijken te hebben verdrongen. Onlangs zag ik asielzoekers met uitpuilende ogen kijken toen er een reeks van rijkeluisjochies op zo’n vehikel langs het opvangcentrum scheurde. Later werden ze gevolgd door moeders die in hun e-bakfietsen een of twee blondje kopjes van school haalden. Dat is de Hollandse droom, zo zag je ze denken. Dat willen ze ook. Voor zichzelf. Of anders voor hun kinderen.
Helaas zijn het niet de mensen in de achterstandswijken of vluchtelingen die ze stelen. Meestal zou het volgens de politie gaan om Oost-Europese bendes die ze ongezien op vrachtauto’s en bestelwagentjes weten te laden en daarmee de grens overgaan. En daar hebben de speurders zo weinig vat op, dat de ANWB ze niet langer tegen diefstal wil verzekeren.
Behalve een groep mensen die roept dat een fatbike tenminste milieuvriendelijker is dan een Mini Cooper, zullen weinigen treuren als de fatbikes uit het verkeer verdwijnen. Ze zijn een gevaar op het fietspad vanwege hun snelheid, grootte en stille aandrijving waardoor medeweggebruikers volkomen onverwacht van hun sokken worden gereden.
De ANWB heeft heilzaam werk verricht door bepaalde voertuigen niet te verzekeren. En het is ook mooi meegenomen als daarmee het nieuwe jaloersmakende statussymbool niet meer zo nadrukkelijk wordt geëtaleerd. Wat de rijken besparen, kan misschien via een belastingheffing worden gebruikt voor het veiligstellen van de bestaanszekerheid van de één miljoen armen in dit land.
Want Pieter Omtzigt en alle andere lijsttrekkers zullen zich inzetten voor bestaanszekerheid, maar zeggen nooit hoe ze dat betalen. En misschien zijn er rijken die van iets meer belasting betalen een beter gevoel overhouden dan van een ritje op een fatbike.
De overheid is tenslotte de enige die legaal diefstal kan plegen.
Source: Volkskrant