Het nieuws blééf komen deze zomer. Het begon met Rutte die het kabinet liet vallen over het asielbeleid, om vervolgens anderhalve week later grijnzend 100 miljoen aan Tunesië te schenken – een hoop daadkracht voor iemand die zogenaamd was vastgelopen. De door hem ingezette uittocht is nog altijd bezig, nu is het weer Nilüfer Gündogan die het parlement verlaat. Hopelijk werkt de Tweede Kamer als een bos waar bomen kunnen opbranden maar daarna een vruchtbare laag achterlaten voor nieuw, fris leven.
Ook de nieuwe aanwas zal namelijk iets zinnigs moeten besluiten over het asielbeleid, want het wordt er in de wereld niet beter op. Aan natuur- en oorlogsgeweld geen gebrek, aan opvang in de regio des te meer. Saoedi-Arabië bijvoorbeeld voert een asielbeleid zonder enig aanzuigende werking: daar schieten ze ongewenste migranten gewoon neer. Human Rights Watch (HRW) rapporteerde deze week over wijdverspreide en systematische moordpartijen op Ethiopische migranten door Saoedische grenswachten.
HRW sprak met 38 Ethiopiërs en analyseerde een grote hoeveelheid video’s, foto’s en satellietbeelden. Wat blijkt: in Saoedi-Arabië komt opvang in de regio neer op uitbreiding van begraafplaatsen. En zelfs die zijn niet fatsoenlijk want volgens HRW worden sommige lichamen in ongemarkeerde graven begraven, of gewoon helemaal niet. Een 14-jarige getuige vertelde de organisatie: ‘Ik zag mensen gedood worden op een manier die ik me nooit had kunnen voorstellen. Ik zag dertig doden ter plekke. Ik duwde mezelf onder een rots en sliep daar. Ik realiseerde me dat wat ik dacht dat mensen waren die om me heen sliepen, eigenlijk doden waren.’
HRW roept landen op druk uit te oefenen op Saoedi-Arabië en te stoppen met de verkoop van wapens aan dat land. Nou, dan moeten we even een briefje sturen aan de heer Biden met het vriendelijke verzoek geen wapens meer te leveren aan die nare lui. Het zal erom hangen, want de Saoediërs zijn aardig op dreef om zich overal tussen te wurmen. Deze maand nog organiseerde het land een internationaal vredesoverleg voor Oekraïne en in tegenstelling tot een eerder overleg in Kopenhagen kwam de Chinese delegatie wél opdagen in Jeddah. In de sportwereld gaat het ook lekker: de Formule 1, de LIV Golf-tour en het halve voetbalgebeuren zijn al verleid door de oliedollars. Het wachten is op het eerste grote tennistoernooi in Saoedi-Arabië.
Ondertussen zul je maar in Ethiopië wonen, of in een ander uitzichtloos land, en verlangen naar een beter bestaan. Ieder mens is waardevol, maar niet iedere omgeving is menswaardig.
Zelf ben ik geboren en getogen in Nederland, daar heb ik niks voor hoeven doen. Wel is er een kleine kink in de kabel geweest: als jong kind heb ik een aantal maanden in Marokko gewoond omdat mijn biologische vader zijn importbruid vond tegenvallen. Begrippen als ‘verstoting’ en ‘achterlating’ waren mij toen nog vreemd en het was vooral mijn moeder die in die periode heeft geleden onder de brute beslissing van haar ex-man. Dankzij haar vastberadenheid en een bijzondere speling van het lot konden we tóch terugkeren naar Nederland.
Betekent die ervaring dat ik de grenzen maar wil opengooien, in naïeve naastenliefde het leed van de hele wereld op ons wil nemen? Geenszins. Het betekent wel dat ik bij deprimerende nieuwsberichten over migranten vaak denk: dat had ik ook kunnen zijn.
Over de auteur
Ibtihal Jadib is rechter-plaatsvervanger, schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.