Erdal Balci beschrijft waarom Assepoester van Hollywood geen nieuwe, woke kleren van de keizer nodig heeft. Ze is immers al rebel, revolutionair én feminist. Echt? Tuurlijk niet.
In haar puurste moderne vorm is Assepoester een tradwife van het zuiverste water. Eentje met een Cinderellacomplex zó groot, dat ze de naamgever ervan is. Haar status maakt ze afhankelijk van een manprins, haar waardigheid ondergraaft ze door zich in onderdanige rolpatronen te laten drukken en haar redding moet magisch zijn, want zelf is ze daar niet toe in staat.
In plaats van Homerus had Balci beter Colette Dowling kunnen aanhalen. Zij publiceerde in 1981 de feministische bestseller The Cinderella Complex. Dan had hij kunnen concluderen dat juist Hollywood in het post-Barbietijdperk nog weleens een interessante psychologische thriller zou kunnen maken over een Cinderella die flink op haar bek gaat en weer opstaat.
Johannes van Dam, Tilburg
Dat veel jonge vrouwen anticonceptie wantrouwen, al dan niet gebaseerd op niet-wetenschappelijke informatie, is niet zonder reden. Zonder enige vorm van voorlichting over eventuele bijwerkingen of alternatieve vormen van anticonceptie schreef een huisarts ons de pil vrijwel meteen voor toen wij als jonge pubers met hevige menstruatieklachten kampten (of uiteraard als voorbehoedsmiddel).
Waar we dat destijds normaal vonden, willen we nu niet langer zonder meer elke dag hormonen slikken waarvan we de werking eigenlijk nooit echt goed begrepen hebben. We zijn kritisch over hoe er van ons verwacht wordt dat we deze bijwerkingen op de koop toe nemen en ervaren een gevoel van onrechtvaardigheid over de vanzelfsprekendheid waarmee de verantwoordelijkheid voor anticonceptie op vrouwen wordt afgeschoven.
Dit sentiment groeide toen het AstraZeneca covid-19-vaccin vanwege een verhoogd risico op trombose werd opgeschort, terwijl dat verhoogde risico relatief minder was dan dat van de gemiddelde anticonceptiepil. De groeiende afkeer tegen de pil is dan ook zeer zeker niet een gebrek aan feminisme, noch een grotere interesse in stemmingsregulering dan de controle over zwanger worden. Het is juist een roep om medische gelijkwaardigheid en gedeelde verantwoordelijkheid op het gebied van anticonceptie.
Dus, ouders van boven (en onder) de 40, benadruk in het gesprek met uw dochters en zonen vooral ook de betrouwbare informatie over de vele middelen waarmee een man ongewenste zwangerschap voorkomt.
Emma du Chatinier (25), Amsterdam
Naar aanleiding van de pagina over voorlezen in de klas van Janneke Schotveld het volgende. Zelf heb ik als vrijwilliger drie jaar twee keer per week voorgelezen op de basisschool van onze kinderen toen die eenmaal naar de middelbare school waren gegaan. Nu lees ik voor in een particuliere zorginstelling in Amersfoort. Alle boeken komen uit het plaatselijke kringloopcentrum, waar een werkelijk geweldige boekenafdeling is gevestigd. Het is ongelooflijk wat er daar aan romans, vertaalde romans, literatuur in verschillende talen en dus ook kinder- en jeugdboeken te vinden is.
Natuurlijk kunnen schrijvers geen gratis boeken leveren, en ze verdienen geen cent aan kringloopboeken. Toch hoeven leerkrachten beslist niet afhankelijk te zijn van giften voor de schoolbibliotheek. Een tochtje naar een goede kringloopwinkel en de tassen zitten weer vol.
Mariël Storm, Amersfoort
De kop ‘Sifan Hassan blijft op de 1.500 meter wel op de been, maar haalt enkel brons’ (Sport, 23/8) moet natuurlijk zijn ‘en haalt heel knap brons’.
Gert van der Kruk, Heerhugowaard
Als het aan het onderwijs ligt, vindt Aleid Truijens dat iedereen ferm moet ingrijpen of niet (bewindslieden), moet doorpakken of niet (de inspectie), moet dicteren of niet (PO- en VO-Raad) of afstand moet houden van de school of niet (schoolbesturen). Het ligt dus altijd aan anderen, maar nooit aan de school zelf als het om het lerarentekort of leerprestaties gaat.
Maar de beste vorm van een sociaal contract in het onderwijs is dat tussen de leerkracht en de leerling. Alleen zij kunnen er met elkaar voor zorgen dat er voldoende goed gekwalificeerde professionals voor de klas staan en dat leerlingen goed leren rekenen, lezen en schrijven. De rest is bijzaak. Behalve dat Aleid Truijens daar af en toe een mooi stukkie over schrijft.
Eric Baars, Haarlem
Max Pam betoogt van de mannen- en vrouwenschaakcompetities één gezamenlijke competitie te maken. Ik zou zeggen: schaf beide af en creëer een nieuwe. Dan handel je volgens het motto van de wereldschaakbond: Gens una sumus.
Wim Zuidberg, Dronten
Wat ik mij afvraag is, hoe het kan dat alle betrokkenen bij het interview met Adriaan van Dis ervan uitgaan dat het interessant is voor de lezer om te vernemen hoe Van Dis voor de zoveelste keer moet vertellen dat zijn vader, moeder, omgeving en zusters allemaal zo bepalend zijn geweest voor zijn schrijverschap. Persoonlijk heb ik al die informatie echt niet nodig om van zijn boek te kunnen genieten.
Dit is niet alleen gericht op dit interview, maar de algemene tendens dat het boek en de schrijver onder de analytische loep wordt gelegd vind ik onnodig. De onzin over gebeurtenissen in het leven van de schrijver, die mogelijk van invloed kunnen zijn op het geschreven resultaat, vermindert mijn leesplezier.
Ik wil niet weten waarom een schrijver iets schrijft. Ik wil het verhaal ondergaan en consumeren door mijn eigen empathische gevoelens. Ik wil geen verklaringen over of van de schrijver. Tot slot zegt Adriaan van Dis dat hij gevangen zit in zijn fatsoen en graag meer ‘ordinairheid’ in zijn leven had toegelaten. Ordinair in de betekenis van onbeschaafd, neem ik aan. Misschien kan hij in de toekomst toch op een fatsoenlijke manier dit soort interviews weigeren. Hij heeft het echt niet nodig.
Ron Roem, Stompetoren
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden