Schrijver Ilja Leonard Pfeijffer stak zaterdag in de Volkskrant de loftrompet over Homerus. Diens Ilias heeft hem ‘van alle boeken het meest gevormd’. Zo groots, meeslepend, poëtisch zijn Homerus’ heldendichten dat ze in de wereld van de oudheid, aldus Pfeijffer, ‘op de achtergrond werden meegeneuried bij alles wat er gebeurde’. Ook, vroeg ik me af, bij atletiek, de oudste sport, die zijn oorsprong heeft bij de oude Grieken?
Ik keek dinsdag drie uur naar de WK Atletiek in Boedapest, en met Pfeijffers woorden in het achterhoofd vereenzelvigde ik me moeiteloos met de toeschouwers van bijna drieduizend jaar geleden. Zoals Pfeijffer pas enkele jaren geleden tot zijn tomeloze vreugde Homerus ontdekte, zo vielen mij eindelijk de schellen van de ogen bij de aanblik van het wervelende Griekse drama vol spannningsbogen dat ons dankzij NOS Studio Sport wordt voorgeschoteld. Atletiek is van alle sporten de hoogste vorm van theater. En de registratie levert de mooist denkbare televisie op.
Kijk naar de uit graniet gebeeldhouwde lichamen van de sprintvrouwen, hun malende benen als de zuigers van een locomotief. Bewonder hun bonte kapsels en huiver bij de overwinnaarsblik, de superioriteit over de amechtige concurrentie, stervend op de tartanbaan. Hoe prachtig hun tien seconden durende race terug te zien in vogelvlucht, de camera op hemelse hoogte.
Zie hoe de Nederlandse Jorinde van Klinken tot haar vreugde de discus bij haar vijfde poging – altijd die vijfde in de gaten houden, voorspelde de commentator al – zo ver zeilt dat ze van zilver mag dromen. Om uiteindelijk, o tragiek, voor de zoveelste keer als roemloos vierde te eindigen.
Voel de pijn van de gedoodverfde favoriet op de 400 meter die na driekwart race in de series met een gescheurde hamstring ter aarde stort. Het ongemak van de hardlopers, twijfelend of ze goed genoeg waren voor de halve finale, die hun lot en plein public afwachten op hotseats, lederen, makkelijk te reinigen Ikea-bankstellen naast een tafeltje van geperst karton. Altijd koorddansen, die 400 meter, zegt de commentator, want de verzuring mag niet te vroeg komen. En als ze na driekwart afstand toch toeslaat, moet je erdoorheen.
Calculeren, strijden, lijden, vallen, verliezen en heel soms gloriëren: alle ingrediënten voor melodrama zijn aanwezig, maar NOS-reporter Jeroen Stekelenburg zoekt niet naar tranen. Nuchter ondervraagt hij de uitgeputte sporters die zich al komen verantwoorden voor hun prestaties. Het resulteert in prachtige mengelingen van euforie, analyse, pijn verbijten, moed verzamelen. En oneindig zelfvertrouwen; nooit zegt een atleet: nu kap ik ermee.
Dinsdagavond laat meldde Sifan Hassan zich bij Stekelenburg. Nadat ze eerder was gevallen op de 10.000 meter, had ze nu brons veroverd op de 1.500. Van Hades naar de Olympus in twee dagen. Hassans gelukzalige woorden werden muziek. En in de huiskamer werd meegeneuried bij alles wat ze zei.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden