Het is een vertrouwd beeld: Sifan Hassan die in de openingsfase van de wedstrijd haar krachten spaart. Of het nu de 10.000 meter is of de 1.500 meter zoals dinsdagavond, zo doet ze het altijd. Heel anders pakt Faith Kipyegon, de Keniaanse wereldrecordhoudster het aan. Zij neemt al vroeg de leiding en bepaalt het tempo.
En dan bij de bel komt Hassan naar voren, ook zoals altijd. De een na de ander passeert ze, maar Kipyegon snelt van de rest van het veld weg. Het komt weer aan op de eindsprint. Kipyegon is weg. Zij finisht in 3.54,87. Het lukt Hassan ook niet om de Ethiopische Diribe Welteji (3.55,69) te passeren. Ze wordt derde, in 3.56,00.
Over de auteur
Erik van Lakerveld schrijft sinds 2016 over olympische sporten als schaatsen, atletiek en roeien.
Na haar onfortuinlijke val op de 10.000 meter van zaterdag was Hassans hoop op een herhaling van de Olympische Spelen vervlogen. In Tokio haalde ze twee jaar geleden brons op drie afstanden: goud op 5.000 en 10.000 meter en brons op de 1.500 meter. Nu kon ze in Boedapest hoogstens nog twee podiumplaatsen behalen.
Met een bewonderenswaardige souplesse verwerkte ze die tegenvaller. Het is de luxe van een groot kampioen, van de vrouw die alles wat ze wilde winnen al eens gewonnen heeft. Ze pakte in 2019 twee WK-titels: op de 1.500 en 10.000 meter. Twee jaar later volgde, dubbel olympisch goud en brons. Dit jaar verbaasde ze iedereen bij haar marathondebuut in Londen. Ook al stopte ze onderweg om te rekken en leek de zege uit het zicht, toch won ze.
Na al dat succes kan ze wel een stootje, of een val op de grond, hebben. ‘Je moet het accepteren’, zei ze na de dramatische zaterdagavond waarop niet alleen zij, maar ook Femke Bol vlak voor de finish viel. Hassan snoerde direct daarna al iedereen die verwachtte dat ze zou gaan zitten mokken de mond met de opmerking: ‘Er is niemand dood.’
Fysiek was het iets minder eenvoudig. Was Bol er met wat blauwe plekken vanaf gekomen, Hassan had een wond aan haar elleboog, en een behoorlijk gebutste knie. ‘Alles deed pijn’, vertelde ze na de halve finale van maandag. ‘Ik heb getwijfeld of ik zou lopen. Maar de arts heeft naar me gekeken en zei dat het niet gevaarlijk was om te lopen. Ik had ook pijn in mijn nek, ik wist niet eens meer dat ik daar ook op gevallen was.’
In die halve finale merkte ze al dat ze ondanks de pleisters en de pijn niet gehinderd werd in haar bewegingen. Het lopen ging soepel en snel. Ook haar gevoel voor humor had ze nog, bleek toen ze vaststelde hoe goed het was gegaan. ‘Ik ben dit keer ook niet op mijn toet gevallen.’
Ze kan met haar palmares de mislukkingen relativeren, en steeds zeggen dat ze met haar gedachten al een beetje bij de marathon van Chicago zit, maar daarmee is ze niet de wil om te winnen kwijtgeraakt. Dat bewees ze op de 1.500 meter van dinsdagavond. Ze deed er alles aan om ongeschonden, maar toch vooral als eerste over de finish te komen. Dat lukte niet, maar ze heeft nog een kans, op de 5.000 meter.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden