De talkshows hebben maandag vast gevochten om de exclusieve aanwezigheid van Pieter Omtzigt in hun studio. Na zijn maandenlange weifeling omtrent zijn politieke toekomst kwam zondag het verlossende woord uit Twente: ja! De aankondiging maakte hem in één klap tot most wanted talking head.
Het Kamerlid met ambities voor een Nieuw Sociaal Contract gebruikte Nieuwsuur als het canvas om zijn politieke vergezichten op te schilderen. Niet, als de abstract expressionisten, met woeste verfvegen, maar met de penseelvoering die zijn diepreikende, christendemocratische wortels verrieden. Eerst met potloodlijntjes de contouren schetsen, vervolgens met vaste hand de vlakken vullen. Meer met Gustave Dorés bijbelillustraties dan met Jackson Pollock in gedachten.
Tien jaar heeft hij wel nodig, voorspelde hij in Nieuwsuur, om zijn agenda van bestuurlijke verandering door te voeren, en dat maakte Omtzigt vooralsnog enigszins ongrijpbaar. Interviewer Mariëlle Tweebeekes kritische vraagstelling ten spijt bracht hij niet veel helderheid in de kortetermijnplannen met zijn twee dagen oude partij. Zoals wie er op de kieslijst komen te staan (‘Mona Keijzer?’, probeerde Tweebeeke). Zijn – begrijpelijke – excuus: van zo’n prille partij kun je nog niet veel concrete antwoorden verlangen.
Grappig was dat op de paar punten waar hij wél uitgesproken was, zoals steun voor mensen op of onder het sociaal minimum, Omtzigt meteen met technische verhandelingen kwam. Met inhakers als ‘kindgebonden budget’, en ‘arbeidskorting’ in het refrein. Wil je het concreet, dan zul je het ook krijgen, zag ik hem denken. ‘Ik vermoed dat ik u al kwijt ben’, glimlachte hij naar Tweebeeke, aldus illustrerend dat politiek en landsbestuur meer is dan oneliners debiteren.
Andere talkshows moesten zich op Omtzigts D-Day tevreden stellen met bijvangst. De onvermijdelijke peiling bij Humberto: 79 procent van de Nederlanders zou Omtzigt het meest vertrouwen. Wouter de Winther van De Telegraaf en hoogleraar staatsrecht Wim Voermans in Op1, die – reflecterend op Nieuwsuur – ‘een grote glimlach’ ontwaarden bij Omtzigt, die ‘losjes in zijn vel’ zat. Ik had bijna medelijden met de nieuwe CDA-leider Henri Bontenbal: in Op1 was hij goeddeels gereduceerd tot bewonderend analist van de man die mede door zijn vertrek de christendemocraten dolend achterliet aan de rand van het ravijn.
Opmerkelijk was de reactie van BBB-leider Caroline van der Plas op de komst van Nieuw Sociaal Contract, dat de democratie volgens haar ten goede zal komen. Noemt u één reden waarom mensen toch op BBB moeten stemmen, opperde Op1-politiek duider Thomas van Groningen. ‘Nou, we hebben de poten in de klei. We steken de handen uit de mouwen. En ik ben een heel gezellige vrouw.’ Om te eindigen met: ‘Even serieus. Iedereen moet kiezen op de partij die het beste bij ze past.’ Geen inhoudelijk argument schoot haar te binnen. Alleen oneliners, die na Omtzigts saaie degelijkheid klonken als een lege huls; in zekere zin ontwapenend.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden